Μη με αφήσεις να φύγω


(Από Νίκο Αξιώτη) :

Μη με αφήσεις να φύγω ,χωρίς να μου δώσεις την ευκαιρία να κλείσω την πληγή σου …

15/5/2010

Νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή να με αφήσεις .Μη μου κρατάς άλλο το χέρι .Τώρα θα δοκιμάσω μόνος μου .Χωρίς να κρατιέμαι από κάπου .Χωρίς βοηθητικές ρόδες .Χωρίς προστατευτικά στα χέρια και στα γόνατα .Σε παρακαλούσα αλλά όλο και πιο πολύ μου έσφιγγες το χέρι !Και με καθοδηγούσες σε ένα δρόμο που τώρα πια τον ήξερα καλά και δεν τον ήθελα καθόλου .Μεγάλος δρόμος .Φαρδύς .Χωρίς αυτοκίνητα ,χωρίς ανθρώπους ,χωρίς τίποτα !Κι εσύ εκεί !Επέμενες να τον περπατήσω .Ήταν ο δρόμος που σου άρεσε .Κάτσε …είχα πει .Αφού σου αρέσει οφείλω να βρω κι εγώ κάποιο ενδιαφέρον .Και βρήκα !Εσένα !Και περπατούσαμε και τρέχαμε και βλέπαμε όνειρα .Και κάναμε όνειρα .Και πέφταμε και σηκωνόμασταν .Και λίγο ιώδιο στις πληγές και πάλι παιχνίδι .Κρυφτό .Δεν σου άρεσε να τα φιλάς .Και σε έψαχνα συνέχεια .Κρυβόσουν πάντα πολύ καλά .Που τις έβρισκες αυτές τις κρυψώνες ;Γινόσουν ένα με αυτό που χρησιμοποιούσες για να κρυφτείς .Μία φορά μόνο σε βρήκα και θύμωσες .Αφού έτσι είναι το παιχνίδι …σου είπα .Όχι δεν είχα προλάβει να κρυφτώ .Και σταμάτησα να μετράω μέχρι το εκατό .Και μετρούσα μέχρι το χίλια .5 ,10 ,15 ,20 ,25 …μέχρι το χίλια !Και πάλι δε σου έφτανε .Και συνέχισα να μετράω .Και συνέχισα να περιμένω .5 ,10 ,15 ,20 ,25 …μέχρι το δέκα χιλιάδες !Και συνέχισα να σε ψάχνω .Και συνέχισες να κερδίζεις .Και συνεχίζαμε να παίζουμε .Αγαλματάκια ακούνητα νύχτα ή μέρα ;Και γυρνούσα κι σ’ έβλεπα να κουνιέσαι .Όχι ,επιτρέπεται να κουνάμε τα μάτια μας .Συμφωνούσα .Ήλπιζα πως κάποτε θα κάνω κι εγώ αγαλματάκι .Αγαλματάκια ακούνητα νύχτα ή μέρα ;Και πάλι κουνιόσουν και τώρα έφταιγε ο αέρας .Δεν έφταιγες εσύ .Ο αέρας .Και μετά η βροχή και μετά τα δάκρυά μου και μετά ;Και μετά αλλάζαμε παιχνίδι γιατί αυτό δεν το ήξερα καλά …έλεγες .Κι έτσι αποφασίσαμε να παίξουμε κάτι πιο απλό .Κάτι πιο εύκολο .Σκάκι !Μα … !Σκάκι ,σκάκι !Και ήταν η πρώτη φορά που κέρδισα αληθινά .Ήταν η πρώτη φορά που διεκδίκησα τη νίκη μου .Θυμάσαι ;Απείλησες την βασίλισσα μου .Κι έβαλα το σώμα μου μπροστά .Δεν θα το επέτρεπα ποτέ αυτό !Την βασίλισσά μου ;Την βασίλισσα μου ;Κανείς !Δεν θα την πειράξει κανείς !Κατάλαβα πως αυτό θα ήταν το τελευταίο μας παιχνίδι .Η τελευταία μας παρτίδα .Και ήταν !Σε ενόχλησε αν και δεν είδες ποτέ κατάματα την βασίλισσά μου .Δεν κατάλαβες ποτέ ποια ήταν .Μία βασίλισσα που δεν ήξερε ποτέ να χάνει .Σου θυμίζει κάτι ;Κι έφυγες .Έτρεχες στον δρόμο σου .Στον δικό σου δρόμο κι εγώ από πίσω να προσπαθώ να σου δείξω την βασίλισσα .Να προσπαθώ να την ζωντανέψω για να σου μιλήσει .Να σου πει τ’ όνομά της .Έπεσες !Δεν σ’ ένοιαξε καθόλου για την πληγή στο πόδι σου .Έκλεινες τα αυτιά σου για να μην ακούσεις .Την άρπαξες και την πέταξες μακριά .Στον δικό μου δρόμο ,στον χωματόδρομό μου .Και μ’ έδιωξες !Μου έδειχνες με το δάχτυλο την κατεύθυνση .Ακόμα κι εκείνη την στιγμή προσπαθούσες να με καθοδηγήσεις .Θα φύγω !Έτσι κι αλλιώς η βασίλισσά μου δεν είναι πια εδώ .Ο δρόμος σου δεν έχει πια κανένα ενδιαφέρον .Παραιτούμαι !Για ένα πράγμα μόνο θα επιμείνω !Μη με αφήσεις να φύγω ,χωρίς να μου δώσεις την ευκαιρία να κλείσω την πληγή σου …

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s