Ονειροπολώ άρα υπάρχω!


(Από Ellh Kal) :

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ….!!! – ΜΙΛΕΝΑ

Κοίτα γύρω σου!… Ξεχνάς να κατέβεις από το σύννεφο σου…
Ξεχνάς στην γη πως είναι.
Έκανες πέρα ότι σου θυμίζει τον λόγο που κλείστηκες εκεί,
ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο.
Διώχνεις κάθε ανάμνηση από την λογική ζωή που σου μάθανε.
Κρύβεσαι από τον πόνο και τους λύκους τις ζωής σου…
Όλοι σου λένε: Ξύπνα! …Μα θέλεις?!
Σκέψου το καλά… Αντέχεις την προσγείωση?
Συζητήσεις που μοιάζουν να κρατούν αιώνες…
Με τους γύρω… και τον εαυτό σου, ακόμα ποιο συχνά…!
Η φαντασία σου και η ελπίδα, αυτά είναι τα όπλα σου,
για να σκοτώνεις τους φόβους σου, και ότι σε κρατάει με τα μικρά…

Η άμυνες σου χορεύουν με ρυθμό…

Ξεγλιστράς στο φως τις λάμψης που τα άστρα σου δείχνουν και οδηγούν,
σε όνειρα ξανά και ξανά, μακριά από εδώ…
Κάπου που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα με μικρότερο τίμημα…!
Γιατί ήδη έχεις πληρώσει ακριβά τις στιγμές ευτυχίας…
Αυτές! Αυτές που εθίζουν σαν το ποιο βαρύ ναρκωτικό,
ΕΙΝΑΙ το ναρκωτικό τις ψυχής μας!!!

Και γιατί να γυρίσεις στην γη? Δεν σου προσφέρει τίποτα το χώμα,
μόνο να λερώσει τα όνειρα μπορεί, και η σκόνη να θολώσει τα ΘΕΛΩ…!
Η σκόνη από τα θέλω τον άλλων που απαιτούν να διαμορφώνουν τα δικά σου!
Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα? Μήπως εσύ? Μα και πάλι,
δεν θες να γίνεις η σκόνη… στα δικά τους, κι ας το λένε ατολμία!!

Χάνεσαι λοιπόν σε επιλογές που δεν χαλάνε τα θέλω τον γύρω,
καταπιέζεις σχέδια που δεν είναι αποδεχτά
και επιλέγεις ότι κοστίζει λιγότερο στους άλλους…
Ίσα που ζεις… Αναπνέεις!

…Και είσαι τόσο μικρή ακόμα!
Για 24 χρόνια είδες την φύση να ανθίζει και να ξεραίνεται μαζί.
Μιλένα σε φωνάζουνε, μα δεν ακούς συχνά…
Στον κόσμο που έχεις πλάσει αλλάξεις χώρους,
αλλάζεις ακόμα και αυτό που μοιάζει να ‘ναι λόγος ύπαρξης…
Κι όσα όνειρα δεν σε χωράνε, τα προσαρμόζεις στις ανάγκες σου…

Σε φόρτωσαν με λάθη από μικρή, αυτά που δεν εντόπισαν
ή δεν αντιμετώπισαν από εγωισμό ή άλλη προτεραιότητα…
Εσύ, να διορθώσεις για να πας …μπροστά.
Κουράστηκες να εντοπίζεις, να θυμώνεις, να παλεύεις…
Μα πρέπει…
Αχ… αυτά τα ΠΡΕΠΕΙ! Με αυτά τα πρέπει ξεχνάμε τα θέλω
και τους τρόπους να ζούμε όπως θα θέλαμε…

Είναι φορές που θες να αλλάξεις τον κόσμο…
αλλά και άλλες που δεν ξέρεις τι θέλεις να πρωτοαλλάξεις!
Αμάν ποια! Η αναποφασιστικότητα είναι ανταγωνιστής σου…

Τώρα πια είναι ολοφάνερο!
Και αυτή την μάχη πρέπει να βρεις τρόπο να την δίνεις,
γιατί είναι συχνή… τρώει χρόνο και αντοχές.
Χαλάει αργά και συννεφάκια…

Άλλος εχθρός? Οι παγίδες, κι αυτές που βάζεις εσύ η ίδια…
Έτσι! Γιατί έχεις κι έναν μαζοχισμό να θρέψεις!

Οι σκέψεις σου, με συνειρμούς που δεν έχουν τελειωμό…
Πνίγεσαι μέσα τους! Ξεχνάς που ήσουνα και που θέλεις να πας.

Μετράς… λάθη, μετράς στιγμές που έζησες…
Μετράς τι έχεις κάνει μέχρι τώρα και γιατί.
Τόσα γιατί που με μίσος σε ρωτάνε: -Τι κάνεις?

Ο καθρέφτης. Αυτός έχει ακούσει ότι δεν τολμάς να πεις πουθενά.
Τον πόνο σου…
Ότι σε πλήγωσε ή σε σκότωσε ή σου βίασε την θέληση για ζωή…
Τι να πρωτοθυμηθείς και τι να πρωτοσυγχωρέσεις?

Τα δάκρυα? Αυτά σε συνήθισαν…

-Πως ζεις?!……
Στον κόσμο που έφτιαξες στα θεμέλια που σου χτίσανε?

Και τελικά, όλο και περισσότερο συνειδητοποιείς,
ότι έχεις σοβαρό πρόβλημα!
Ότι …ίσως και να χρειάζεσαι βοήθεια…

…Λες να έχουν δίκιο όλοι που ανησυχούν?
Μα, αν επιστρέψεις στην πραγματικότητα? Μήπως αυτό σε αποτελειώσει?

Να το κάνεις για το χατίρι τους?…

…Έτσι κι αλλιώς δεν έμειναν πολλά να χάσεις!
Και τα όνειρα επαναλαμβάνονται και πλήττεις!…

Φτάνει μόνο να τους πεις το ΝΑΙ.
Και πόση χαρά θα πάρουν!
Ε, κάτι είναι κι αυτό.

…Ε, λοιπόν…:
-ΝΑΙ!!

Και το τόλμησες. Δάκρυα χαράς τους: η ανταμοιβή σου.
Ο φόβος σου: -Τι θα βγει από αυτό…?

Δεν χάνουν χρόνο, τώρα… που “στην βράση κολλάει και το σίδερο”…

Ντύνεσαι αργά…
Βλέπεις τους τοίχους που σε κλείνανε για χρόνια.
Χαιρετάς τις γωνιές που σε εμπνεύσανε με όνειρα…
Τα αυτοκόλλητα στο γραφείο σε ταξιδεύουν σε στιγμές από το σχολείο.
Στον υπολογιστή κοιτάς παγωμένες στιγμές σε φωτογραφίες,
που σου θυμίζουν τις καλές στιγμές σου.
Και αυτόν… που γέμισε το μέσα σου με χρώμα και…
ευτυχία… και τόση θέληση για ζωή…
Αλλά και στις γωνίες σου, το καταφύγιο στις δακρύβρεχτες μέρες.

Κρύβεις καλά τα ίχνη από ότι απέμεινε και φανερώνει την αλήθεια σου.
Μπορεί και να ξανάρθεις…
Μπορεί και να θυμάσαι…

Στο καθρέφτη κοιτάς τον εαυτό σου κριτικά: “-Φαίνομαι πολύ παράλογη?”
Τίποτα πάνω σου δεν σου αρέσει ποια.
Τα μάτια σου δεν μοιάζουν 24 ετών…
Τα μαλλιά σου είναι μακριά και προσπαθούν να κρύψουν…
Τις μπούκλες σου παιδεύεις να συμμορφώσεις.
Προσπαθείς να σουλουπωθείς, για την περηφάνια.
Η αυτήν που απέμεινε, τέλος πάντων..

Μια ξαφνική ανάμνηση έρχεται βίαια στο μυαλό σου, από τον
ήχο του αυτοκινήτου που μόλις πέρασε στον δρόμο. Από το παράθυρο
με δυσκολία διέκρινες το χρώμα του. Μπλε! Σαν κι ΑΥΤΟ… ΤΟΤΕ!
Λες και έχει περάσει τόσος καιρός…

Στον δρόμο για το γραφείο…, σκέφτεσαι.
Θα καταφέρεις άραγε να γιατρευτείς?
Υπάρχει ακόμα επιστροφή?

Ξεφορτώθηκες ότι σε προδίδει πολύ..
Τον τοίχο που σε προστατεύει από την λογική, όμως, τον διατηρείς..
Δεν τολμάς τελείως να εκτεθείς… Ποιος θα το άντεχε, άλλωστε?
Κάποια πράγματα δεν θα γιατρευτούν πότε.
Το έχεις πάρει ποια απόφαση. Θα τα πάρεις μαζί σου…

Έφτασε το απόγευμα και σε βρίσκει στο γραφείο συμβουλευτικής
και υποστήριξης, με άλλους εκεί, απελπισμένους σαν κι εσένα…

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

6 Responses to Ονειροπολώ άρα υπάρχω!

  1. Ειρηνη Κ. says:

    Πολύ ωραίο κείμενο…

  2. Μαίρη Κάντα says:

    Είναι τόσο ωραίο το κείμενο. Διαφορετικό από τα υπόλοιπα, αλλά υπέροχο…!! Συγχαρητήρια!!! 🙂 🙂

  3. bilitsa says:

    Μπράβο! Το κείμενό σου περιγράφει πολύ όμορφα τα συναισθήματα που βιώνουμε αρκετές φορές στη ζωή μας..!!!Είναι ωραίο όμως καμιά φορά να ζούμε σ ένα όνειρο όταν η πραγματικότητα δε μας προσφέρει αυτό που αναζητούμε…

  4. ellh kal says:

    Ευχαριστώ για τα σχόλια σας 🙂 Σε όλα χρειάζεται μέτρο… Είναι υγειές να κάνουμε όνειρα αρκεί να μην ξεφυγουμε από την πραγματικότητα..

  5. George says:

    Ανατριχιαστικο.
    Σαν ενα μικρο φως αναδυθηκες σαν να βγηκες απο μεσα μου , σαν ονειρο. Οντως υπαρχεις?!

    Να σαι καλα

  6. Angelika says:

    Nice comment……. like….
    Πραγματικά σε αγγίζει .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s