Άρια. Μετά τα 16.


(Από Στεφανία Χαλιλοπούλου) :

Ειμαι η Αρια.Ειμαι 23. Γεννηθηκα στην Κερκυρα ενα Σαββατο (η εβδομη μερα της εβδομας) .Το πρωτο παιδι στην οικογενεια. Λενε οτι το πρωτο παιδι δεχεται την περισσοτερη αγαπη.Εγω μαλλον δεχθηκα τα περισσοτερα λαθη.Η οικογενεια μου αποτελειτε απο εμενα τα τρια μου αδερφια τους γινεις μου και την γιαγια μου καθως ουσιαστικα μενουμε στο σπιτι της.στο συνολο ειμαστε επτα ατομα σε ενα τεσσαρι.εγω εχω μεγαλη διαφορα με τα αδερφια μου,1 χρονο με τον μεγαλο 10 με την μικρη και 11 με τον μικρο. Δεν θυμαμαι πως ημουν παιδι,Δεν ξερω αν υπηρξα ποτε. Ημπυν πολυ μικρη οταν η μανα μου με επερνε απο το χερι μαζι με τον αδερφο μου στο αστυνομικο τμημα για να ζητησει ασφαλιστικα μετρα εναντιον του πατερα μου .Ημουν με τα εσωρουχα,ειχαμε φυγει απο το σπιτι μολις εκεινος ειχε εμφανιστει στην γωνια του απεναντι δρομου.Ημουν στο νηπιαγωγειο οταν εγιναν ολα αυτα,οταν η βια κυριαρχουσε μεσα στο σπιτι.Τελικα εκανα υποχωρισεις και ετσι ειναι ακομα μαζι.Πηγα στο γυμνασιο,αρχησα να εχω τα δικα μου προβληματα.Δεν ηθελα να μιλαω πολυ για μενα,ουτε για τις παρεες μου ουτε για τον ειχα ερωτευτει.ομως τελικα το να εισαι κλεισμενος στον εαυτο σου δεν βοηθαει.υστερα απο επτα χρονια αρχησαν παλι να τσακωνονται οταν η μητερα μου καταλαβε πως ο πατερας μου μαλλον εχει ερωμενη.Εκλεινα τα αυτια μου μολις εμπενα στο σπιτι δεν ηθελα να ακουω τιποτα.Και ομως ακομα ειναι μαζι.πηγα στο λυκειο δεν αλλαξαν πολλα.εκτος απο εμενα και τις ευ8υνεσ που ειχα απεναντι στους φιλους την οικογενεια μα πανω απο ολα στον εαυτο μου.Την υποχρεωση να μην λυγησω οσα και αν ακουω να μην αφησω κανενα να πληγωση τα αδερφια μου τοσο οσο εμενα.Τελος με τα σχολια,Δεν περασα που8ενα και ετσι αποφασησα να παω σε δημοσιο ιεκ.πηρα την κατευθηνση των παιδαγωγικων.Μου αρεσε εκει.μεσα στα δυο χρονια που διηρκισε ησχολη εμαθα και εκανα πολλα.Αυτη η σχολη ομως δεν ηταν αρκετη δεν θα μπορουσα να βρω ευκολα δουλεια ουτε καν δυσκολα.ετσι εφυγα για τρικαλα.εκει τα δημοσια ιεκ ειχαν βγαλει την ειδικοτητα των ειδικων παιδαγωγων.Ειδα πονο θλιψη και ατομα να υποφερουν.Εμαθα να εκτιμαω το οτι ζω φυσιολογικα χωρις αναπηριες εμα θα να εκτιμω το οτι σηκωνω ενα ποτηρη νερο και ξερω γιατι το κανω.Ηταν δυσκολα δεν ειχα συμπαρασταση απο κανενα τα εβγαζα περα μονη μου.Ημουν καλη στην δουλεια μου και οσοι το ηξεραν με προτημουσαν,Εχω παει σε επτα κατσκηνωσεις αμεα και ξερω ποσο δυσκολο θα ειναι αν τελικα ασχοληθω με αυτο.ειναι ομως που δεν θελω να εγκαταλειψω το ονειρο μου.το τραγουδι και την μουσικη.Μπορει οπως λενε να μην εχω το πακετο λογο του οτι ειμαι υπερβαρη αλλα εχω την θεληση το πισμα και την αναγκη να κανω τα ονειρα μου αληθινα.Απλα με βασανιζουν αλλα θεματα και δεν ασχολυμε με αυτην πλεον τοσο πολυ.Φοβαμε.Τωρα που τελειωσα την σχολη αναγκαστικα γυρισα πισω στο πατρικο μου.Δεν εχει αλλαξει τιποτα.Ειναι ολα οπως τα αφησα. Εγω ομως;Εγω που ειμαι;Ολα ζωντανευαν παλι.Οι καταστασεις εκτος ελενχου επερναν παλι σαρκα και οστα μπροστα στα ματια μου.Βια,υβυρς,ψυχη και σωμα πληγωμενα γεματα μωλοπες και γρατσουνιες.η μυτη μου ματωσε.Εκει ή εδω;ναι και στα δυο.στο παρελθον μου ματωνε συνεχεια η μυτη απο τα χαστουκια και τωρα μου ματωνε οταν ανγωνομουν πολυ.Ειχε αρχησει να με ενοχλει αυτο.Ηταν οταν ημουν 16 (1 +6=7) εκει στο βαθος του διαδρομου μια πορτα που οδειγουσε στην αποθηκη οταν μια μερα ειπα πως δεν αντεχω αλλο.ηταν η πρωτη μου αποπειρα αυτοκτονιας.Εκει μεσα.τελικα ηταν αποτυχια.Απο της μεγαλες.Κοιμομουν για μερικες ωρες εκει μεσα.Κανεις δεν καταλαβε οτι ελειπα.Ακολουθησαν αλλες 3.καμμια δεν πετυχε δεν ημουν ικανη ουτε για αυτο.Πεθενα μεσα μου καθε μερα.Τωρα δεν θελω να τον ακουω να τον βλεπω ,να τον αισθανομαι διπλα μου .Ακουω την ανασα του και τρελενομαι.Ομως ειμαι εδω ακομα.τωρα δεν εχω που να παω,ειναι δυσκολο να βρω δουλεια χρειαζομαι και πρακτικη αρα δεν ειναι ευκολο και να την κανω και να δουλευω.Και τωρα;.Δεν θα το αντεξω.οριστε μολις το σκευτηκα και η μυτη μου παλι ματωσε..Ο πονος ειναι αφορητος μετα απο τοσο καιρο τοσα βιβλια ψυχολογιας,ακομα προσπαθω να τον καταλαβω,δεν μπορω ομως.Γιατι καποιοι ανθρωποι κανουν παιδια αν δεν τα θελουν .Γιατι να θελω απο τα 10 μμου να πεθανω;Γιατι να μην το εχω καταφερει ακομα;Ειχα πεσει σε καταθληψη και κανεις δεν ηξερε τιποτα.Τοτε ηταν που ειχα αρχησει να περνω κιλα χωρις να το αντιλαμβανομαι.
Παντα ημουν ενα παχουλο παιδακι αλλα ποτε δεν φανταζομουν οτι θα γινω υπερβαρη.Και εγινα και τοτε με εβριζε πιο πολυ και τα χυδαια λογια και οι βρισιες δεν σταματουσαν ποτε. Μονο αχρη στην μουσικη ζω.Τραγουδαω τοσο δυνατα που τα λογια του δεν φτανουν στα αυτια μου.Πρεπει να ζησω τωρα.Δεν μπορω μονη μου,χρειαζομαι βοηθεια,εδω και αρκετα χρονια παω κρυφα σε ψυχολογο.Καποιοες φορες νιωθωνσαν να βρισκομαι μεσα σε ενα μεγαλο γυαλινο μπουκαλι και οσο και αν προσπαθω δεν μπορω να το σπασω και η φωνη μου χανετε και κανεις δεν ξερει που ειμαι.Αλλα ισως αν κανω τα ονειρα μου αληθινα να σπασει .Ισως αν το χτυπησει καποιος εξωτερικα να ραγισει και να καταστραφει επιτελους.Ισως.Αν δεν ημουν μονη μου.Δεν ξερω γιατι μιλαω τοσο πολυ σημερα.εχω την μανεια να καταγραφω οτι σκευτομαι για να νιωθω καλυτερα.Για να μην ξεχασω τι περασα για να κρατιεμαι στην ζωη.Δεν σταματαω να ελπιζω ξερω οτι καπου εκει εξω υπαρχει αγαπη.Απλα δεν εχω ψαξει καλα ακομα.Συνεχιζω να πιστευω ομως πως συντομα θα την βρω.Θα βρω αυτο που θα με συνδεσει μονιμα με την ζωη……ή τον θανατο….

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s