Μαριάννα


(Ζωή Καλμανίδου) :

Η Μαριάννα είναι μια πολύ όμορφη μελαχρινή κοπέλα που σε λίγες μέρες θα κλείσει τα τριάντα ένα της χρόνια. Δουλεύει ως δασκάλα σε ένα σχολείο με παιδιά με ειδικές ανάγκες. Τον ελεύθερο χρόνο της γράφει παραμύθια αλλά δίσταζε πάντα να τα στείλει σε κάποιον εκδοτικό οίκο.
Έτσι ήταν πάντα η Μαριάννα, διστακτική.
Παρ’ όλα τα προβλήματα που είχε στη ζωή της όμως εκείνη δεν το έβαλε κάτω. Από μικρή είχε ένα χόμπι, να διαβάζει για παραφυσικά φαινόμενα. Ξόδευε όλα τις τα λεφτά να αγοράζει περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες σχετικά με αυτά. Έτσι ζούσε σε έναν κόσμο φανταστικό με καλά πνεύματα να την προστατεύουν. Μετά έπιασε δουλειά στο σχολείο αλλά αυτό το όμορφο χόμπι της δεν το άφησε ποτέ. Ήταν τόσο απογοητευμένη από τους ανθρώπους που προτιμούσε να μένει μόνη της και να έχει ελάχιστους φίλους.
Ως που ήρθε στη ζωή της ο Πάνος.
Την αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής τους και προσπάθησε να της δείξει τη ζωή μέσα από τα δικά του μάτια. Εκείνη τον ακολουθούσε σε κάθε του βήμα και για πρώτη φορά στη ζωή της ήταν ευτυχισμένη. Του εμπιστεύτηκε τη ζωή της και μέσα σε λίγους μήνες έζησε όλα όσα δεν είχε ζήσει στα τριάντα ένα της χρόνια.
Όταν μετά από καιρό της ζήτησε να γίνει γυναίκα του εκείνη δεν μπόρεσε να του απαντήσει. Ήθελε πάρα πολύ όμως φοβόταν πως αν παντρευόντουσαν τότε όλα θα άλλαζαν. Τόσα χρόνια έβλεπε γύρω της γάμους να διαλύονταν, ανθρώπους να κακοποιούνται και παιδιά να πληγώνονται. Πίστευε πως ίσως να μην μπορούσε να γίνει καν καλή μητέρα για τα παιδιά της επειδή κουβαλούσε άσχημες εμπειρίες. Δεν ήθελε όμως να χάσει τον Πάνο από δίπλα της. Έπρεπε να πάρει μια απόφαση και όπως κάθε φορά πήγε μια βόλτα στο πάρκο να περπατήσει και να σκεφτεί πιο καθαρά.
Καθώς έκανε τον περίπατο της στο πλακόστρωτο μονοπάτι συνάντησε ένα παιδάκι που χτύπησε πέφτοντας από το ποδήλατο του. Αιμορραγούσε πολύ και του πρότεινε να το πάει να το δει ένας γιατρός.
Το παιδάκι γέλασε και της είπε
«γιατί να πάω σε γιατρό; Τα βλέπετε εκείνα τα παιδάκια; Και εκείνα έχουν πέσει πολλές φορές αλλά δεν θέλουμε να πάμε σε ένα ιατρείο που μυρίζει άσχημα. Πονάει λιγότερο όταν μαζευόμαστε όλοι μαζί και δείχνουμε τις πληγές μας. Και σήμερα εγώ θα έχω την μεγαλύτερη.!!!» είπε ενθουσιασμένο σαν να πρόκειται να λάβει μέρος σε ένα διαγωνισμό και έφυγε τρέχοντας και γελώντας.
Η Μαριάννα έμεινε πίσω να το κοιτάει παράξενα.
Η φράση του μικρού της είχε τραβήξει την προσοχή. “Πονάει λιγότερο όταν μαζευόμαστε όλοι και δείχνουμε τις πληγές μας”.
Τότε θυμήθηκε μια συζήτηση με έναν ξάδερφό της που ήταν ψυχολόγος. Της έλεγε ότι εκείνο τον καιρό ασχολείται με group therapy κυρίως. Όταν τον ρώτησε τι ακριβώς θα ήταν αυτό εκείνος της απάντησε ότι μαζεύονται κάποια άτομα σε ένα χώρο και λέει ο καθένας αυτά που τον πονάνε και θέλει να τα μοιραστεί με τους άλλους.
Τον πήρε τηλέφωνο και του πρότεινε να συναντηθούν για έναν καφέ. Εκείνος δέχτηκε με χαρά . Της εξήγησε καλύτερα είναι οι ομαδικές συνεδρίες και αποφάσισε να λάβει και αυτή μέρος σε μία από αυτές. Αφού ήταν τόσο αρνητική στο να μιλήσει σε κάποιον ψυχολόγο για τις πληγές στην καρδούλα της που της είχε δημιουργήσει το παρελθόν της, τότε θα μιλούσε σε άλλους ανθρώπους που θα είχαν και αυτοί άσχημες εμπειρίες στη ζωή τους.
Έτσι βρέθηκε μια μέρα σε ένα δωμάτιο με κάποιους άλλους ανθρώπους που θα μοιραζόταν μαζί τους ίσως τη συγκλονιστικότερη εμπειρία της ζωής της.

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΙΘΜΟΣ 7, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s