Από μηχανής Θεός


(Από Νικολία Ματή) :

Καλοκαίρι 2010. Η Ισμήνη ξυπνάει σε ένα ολόλευκο δωμάτιο με το κεφάλι της βαρύ και το σώμα της μουδιασμένο. Κοιτάζει γύρω της προσπαθώντας να καταλάβει που βρίσκεται, ενώ μέσα σε δύο λεπτά έρχεται μια νοσοκόμα και της εξηγεί πως βρέθηκε εκεί. Εκείνη δεν θυμάται τίποτα. «Ήταν θαύμα που σωθήκατε!» της είπε λίγο βγει στον διάδρομο και την ξαναφήσει να ψάχνει πως και γιατί. Της φαίνονταν όλα τόσο περίεργα, τόσο αλλόκοτα. Τα λίγα και βασικά πράγματα που της εξιστόρησε η νοσοκόμα δεν την βοήθησαν να ανασύρει τίποτα από την μνήμη της, το μόνο που ένιωθε ήταν ένα ταλαιπωρημένο σώμα, χωρίς να νιώθει όλα της τα μέλη.
Οι ώρες περνούσαν βασανιστικά. Της είπαν πως δεν θα κάθονταν για πολύ μέσα στο νοσοκομείο, αφού πλέον τα τραύματά της είχαν επουλωθεί, αυτό ήταν άλλωστε εμφανές. Κάποιες μελανιές άρχιζαν να εξαφανίζονται, εκεί ανάμεσα στις μελανιές ένα ξεθωριασμένο tattoo με τον αριθμό 7 να μοιάζει σχεδόν χαραγμένο πάνω της, όμως αυτά τα μουδιασμένα άκρα, σχεδόν ανίκανα να κουνηθούν την έβαζαν σε σκέψεις.
Η νοσοκόμα και ο γιατρός είχαν δίκιο. Ήταν όντως θαύμα που σώθηκε, το αυτοκίνητο που επέβαινε αυτή και η οικογένεια της τον περασμένο χειμώνα είχε γίνει παρανάλωμα του πυρός, την ώρα που, χάνοντας ο οδηγός τον έλεγχο, το όχημα κατέληξε στον γκρεμό. Το μόνο που θυμάται ήταν μια μεγάλη λάμψη και μετά τον εαυτό της σε αυτό τον απρόσωπο θάλαμο. Όλα ήταν θολά. Το πριν, το μετά. Όλα.
Όταν βγει από εκεί, πρέπει να ψάξει κάποιον να την συνδέει με το παρελθόν της, με την ταυτότητα της. Έξι μήνες ήταν κλινικά νεκρή σε ένα άδειο δωμάτιο. Δεν υπήρχε άλλος χρόνος για χάσιμο πλέον. Μια δύναμη την ήθελε ζωντανή, ένας από μηχανής Θεός την έσωσε από εκείνο το δυστύχημα, τώρα χρειαζόταν λίγη υποστήριξη για να ξεκινήσει από το μηδέν.
Έτσι και έκανε. Όταν πήρε εξιτήριο το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να χτυπήσει την πόρτα του γειτονικού γραφείου συμβουλευτικής και υποστήριξης. Από εδώ λοιπόν ξεκίνησαν όλα…

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s