Η Κλειδαριά prequel


(Από Spark) :

Τελείωσες;

Τώρα… Φύγε.

Σήκω από την αναπαυτική σου θέση. Την πόρτα την βλέπεις. Μην πληρώσεις φεύγοντας. Μην βιάζεσαι να ξοφλήσεις ζημιά που δεν έκανες.

Γιατί με κοιτάς, αφού δεν έχεις μάθει να βλέπεις;

Άφεση αμαρτιών; Λάθος πόρτα διάλεξες να διαβείς. Κατέβα από το σταυρό. Χρειαζόμαστε το ξύλο.

Παρέταξες τις λέξεις σου, τη μία πίσω από την άλλη. Πειθήνιες, κωφάλαλες, ανεύθυνες υπηρέτησαν τον μύθο σου πλήρεις αθωότητας. Σκέψου. Τι θα ήσουν χωρίς αυτές; Αν σου έκλεινα το στόμα, θα μπορούσες να μου τα πεις όλα αυτά από την αρχή; Ή ξαφνικά θα ανακάλυπτες πως είχες πολύ λιγότερα να πεις;

Γνωρίζεις τους ανθρώπους σου; Τι γεύση έχουν; Αγαπάς τους δαίμονές σου; Γνωρίζουν το άγγιγμά σου;

Ονόματα. Αριθμοί. Όρια. Τείχη αυτολύπησης και φόβου, που ύψωσες για να κρυφτείς. Μα ο χρόνος συνεχίζει ερήμην σου. Ακόμα και μετά τη στιγμή που σταμάτησες να ζεις τη ζωή σου και ξεκίνησες να την αφηγείσαι.

«…δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»…

Η παράσταση έλαβε τέλος. Μην περιμένεις χειροκρότημα. Περιμένοντας με τα μάτια της ψυχής σου σφαλιστά, κλείνεις τους δρόμους σε ό,τι ξεκινά το ταξίδι. Ήρθες εδώ ζητώντας κάτι. Μια λύση. Η ζωή σου δεν θα αλλάξει ακούγοντάς την ξανά και ξανά.

«δός μοι τοῦτον τὸν ξένον»….

Στέκομαι μπροστά σου και σε ζητώ.

«δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλῖναι·».

Φύγε αν σ’ εξημέρωσε η φυλακή σου. Μείνε αν θες η ψυχή σου, να μάθει να συλλαβίζει απ’ την αρχή. Αλήθειες αυτή τη φορά, όχι υποκειμενικές πραγματικότητες ή ανεκπλήρωτα όνειρα. Γίνε το κλειδί, που θα ξεκλειδώσει όλα αυτά που είσαι. Αρκετά κυμάτισαν οι άσπρες και μαύρες σημαίες. Ώρα να υποσταλούν. Να γίνουν πανιά και να βγεις στο ταξίδι. Και αυτό το ταξίδι πρέπει να ξεκινήσει με μια θυσία. Την δική σου.

Πάνω στο γραφείο θα βρεις ένα μαχαίρι. Πάρ’ το. Μάθε το. Καν’το δικό σου. Να σου θυμίζει όλα αυτά, που πρέπει να πεθάνουν για γίνεις ξανά το όλον, που ήσουν κάποτε. Ένα κομμάτι μέταλλο, φτιαγμένο να παίρνει ό,τι δεν έχει. Σαν εσένα.

Παρ’το. Και βαλ’ το στη ζωή σου, ή έστω στα πόδια. Όσο νομίζεις πως έχεις ακόμα καιρό. Όσο κρατιέσαι ακόμα σφιχτά από την αυταπάτη των επιλογών σου.

Το επόμενο ραντεβού είναι ήδη εδώ και περιμένει. Ας μην είμαστε αγενείς με το πεπρωμένο μας

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

One Response to Η Κλειδαριά prequel

  1. spark says:

    Η Κλειδαριά
    Απόψε ένας από εσάς θα με σκοτώσει. Ένας από εσάς απόψε θα μου δώσει την ψυχή του και θα γίνει δικός μου για πάντα.
    Κοιτάξτε… Όλα αυτά που προσπαθείτε να κρύψετε, όλα αυτά που φοβάστε είναι εδώ, στο μυαλό μου. 7. 7 κλειδιά που σας ξεκλειδώνουν, σας ξεγυμνώνουν. Μέρες και νύχτες σας σκορπίζουν για να σας φέρουν πάλι εδώ. Γιατί όπου και αν πάτε πάντα θα γυρίζετε πίσω, ακόμα και όταν εγώ δεν θα είμαι εδώ.
    Τόσο εύθραυστοι που καταντά προκλητικό. Κρακ. Και έχετε σπάσει. Και είμαι εγώ να σας κρατήσω όταν πέφτετε, εγώ να σας μαζέψω, να σας καθαρίσω και να σας στείλω πάλι πίσω στις ζωές σας. Πότε δεν υπήρξατε τόσο γυμνοί όσο αυτή τη στιγμή που στέκεστε απέναντί μου. Οι εφιάλτες σας, τα μυστικά σας, όλα αυτά που παλεύετε να κρύψετε μια ολόκληρη ζωή να προελαύνουν μπροστά σε κοινό. Ειρωνικό έτσι δεν είναι; Και όμως στέκεστε εδώ. Πληρώνετε για να σας δείχνω την γύμνια σας, να παίζω με το μυαλό σας και μετά να σας στέλνω πίσω σε όλα αυτά που φοβάστε. Κάποιοι από εσάς βάλατε και μέσον για να έρθετε εδώ. Κάποιοι χρωστάτε τα χρήματα ακόμα. Πιστεύετε αλήθεια πως είχα ανάγκη να εξυπηρετήσω το μέσον σας; Πως μου είναι απαραίτητα τα χρήματα; Πως είμαι απλά θεραπευτής;
    Θυμηθείτε όλα αυτά που έχουμε πει, όλα αυτά που έχουμε κάνει. Όλες οι απαντήσεις είναι μέσα σας. Εγώ απλά σας μαθαίνω να κάνετε τις σωστές ερωτήσεις. Ή έστω να κάνετε ερωτήσεις. Στον εαυτό σας. Δεν είμαι εγώ που σας ρωτώ. Είναι το πιο κρυφό σας κομμάτι, εκείνο που κρύβετε, εκείνο που σκύβετε τα μάτια και αποφεύγετε όταν το αντικρίζετε στον καθρέφτη. Για αυτό δεν με φωνάζετε με το όνομά μου, για αυτό φοράω μαύρα. Δεν έχει σημασία το πρόσωπο. Τζάμπα παλεύετε να το υπερβείτε.
    Σας κοιτώ και ξέρω τι σκέφτεται ο καθένας από εσάς. Τι έκανε πριν, τι θα κάνει μετά.
    Εμπιστοσύνη σε ό,τι έχεις διαλέξει ακόμα και τη στιγμή που πέφτει. Θυμηθείτε το γιατί σε λίγο η ζωή σας θα αλλάξει με τρόπο που δεν το φαντάζεστε και εγώ δεν θα είμαι εκεί αλλά πλέον είμαι ένα κομμάτι από εσάς. Με κουβαλάτε μέσα σας.

    7 κλειδιά αλλά μόνο 1 ταιριάζει στην κλειδαριά. Εμένα. Μάθετε να αφουγκράζεστε τη σιωπή. Τόσο την δική σας και των άλλων. Ποτέ η φασαρία δεν δίδαξε τόσα όσο η σιωπή. Είναι η τελευταία φορά που συναντιέστε και είστε μια γροθιά. Μάθετε να ερμηνεύετε τα σημεία. Σας έδειξα το κατώφλι, σας έμαθα τα κλειδιά σας. Τώρα είναι η ώρα να βγείτε στο ταξίδι. Πολεμιστές για τη ζωή σας. Θηρευτές και θηρία ταυτόχρονα. Ετοιμαστείτε για αυτό που έρχεται. Δεν έχετε επιλογή. Ποτέ δεν είχατε.
    Απόψε ένας από εσάς θα με σκοτώσει. Ένας από εσάς απόψε θα μου δώσει την ψυχή του και θα γίνει δικός μου για πάντα.
    https://eptakleidia.wordpress.com/2010/08/08/ikleidaria/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s