ΥΓ: Αναμνήσεις


(Από Σάντυ Φιλιάγκου) :

«. Είχα ευχάριστα παιδικά χρόνια. ή καλύτερα έλεγα στους άλλους ότι είχα ευχάριστα παιδικά χρόνια. Όλοι. όλοι μιλούσαν για τη χαρά, το γέλιο , την ευχαρίστηση να περνούν τις μέρες τους με τους γονείς και τα αδέλφια τους. Χριστούγεννα γύρω από το τζάκι με το τραπέζι γεμάτο φαγητά, το δέντρο να “φιλοξενεί” τα δώρα που επρόκειτο να ανοιχτούν στην αλλαγή του χρόνου. Το Πάσχα. η κλασική συγκέντρωση όλης της οικογένειας, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, ξαδέλφια.. Και το αποκορύφωμα. τα γενέθλια! Πόσο χαίρονται όλοι τους να μιλούν για τα παιδικά τους γενέθλια! Νιώθω τους σφυγμούς της καρδιάς να ανεβαίνουν. Τους μισώ! Η κολλητή μου είχε πραγματικά παραμυθένια παιδική ηλικία. Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα γι’αυτήν. Την αγαπώ τόσο πολύ! Και όμως. όταν βλέπω της φωτογραφίες της μικρής Όλγας στην αγκαλιά του πατέρα της, να δέχεται ένα γλυκό, ζεστό φιλί από τη μητέρα της, με το σκύλο της, ένα καφέ λαμπραντόρ, το Φοίβο, να τριγυρνάει όλο χαρά κουνώντας την ουρά του, τότε ναι. ναι την μισώ! Αλήθεια την ΜΙΣΩ! Θέλω να αρχίσω να της φωνάζω, να την χτυπήσω. Να την ρωτήσω: «τί έκανα εγώ; Τι έκανα και μου άξιζε τέτοια μοίρα;». Πνίγω τη φωνή μου. Την θάβω μέσα μου μαζί με όλα τα συναισθήματά μου. όπως πάντα.»

« Είμαι 23 χρονών. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς τα έκλεισα. Άλλωστε ποτέ δεν είχε σημασία. Το μόνο που ξέρω είναι ο μήνας. Οκτώβριος. Αρχές Οκτωβρίου νομίζω. Ήμουν από τους πρώτους που μπήκαν στη Νομική Αθήνας. Για την ακρίβεια η έβδομη. Θέλω να κάνω μεταπτυχιακό στην εγκληματολογία. Το στοιχείο μου. Το στοιχείο της ζωής μου. Ή μάλλον η ζωή μου.»

« Έμενα Γιάννενα πριν έρθω στην Αθήνα για την σχολή. Γιάννενα. αυτή η λέξη αναγεννά το θυμό, το αίσθημα μίσους που κατέπνιξα προ ολίγου. Γίνεται όλο και πιο δυνατό. Ειδικά με την λέξη αυτή. Και τις αναμνήσεις που την ακολουθούν. Είναι αναγκαίο να σας μιλήσω για τη ζωή μου; Ειδικά για την πόλη που μεγάλωσα; Μα ναι..είναι. Και οι έξι μιλήσατε. Τώρα ήρθε και η σειρά μου.»

« Συνολικά ήμασταν τέσσερα άτομα. Η μητέρα μου παντρεύτηκε. (.). -με συγχωρείτε-. παντρεύτηκε τον πατέρα μου εξαιτίας μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Έτσι γεννήθηκε ο αδερφός μου. Η δική μου γέννηση ήταν ένα γεγονός συνοδευόμενο μάλλον από αδιαφορία. Δεν τρελάθηκαν που γεννήθηκα αλλά δεν μπορώ να πω ότι στενοχωρήθηκαν κιόλας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου φρόντιζα μόνη μου για τις ανάγκες μου. Στην ηλικία των 9 περίπου ετών άρχισα να μαγειρεύω γιατί. (.) γιατί η μητέρα μου δεν μπορούσε πια. Είχαν περάσει 2 μήνες από τότε που ήταν σε κώμα…στο νοσοκομείο. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Σταύρος, ο πατέρας μου δηλαδή, την έστελνε στο νοσοκομείο. Τη μία έπεσε από τις σκάλες. την άλλη γλίστρησε προσπαθώντας να σώσει εμένα που ήμουν μικρή.(-χαμόγελο-) Ατυχήματα!»

« Τελικά πέθανε σε ηλικία 36 χρόνων. Αρχές Οκτωβρίου… Σειρά στα “ατυχήματα” είχαμε εγώ και ο αδελφός μου. Και ειδικά εγώ. Ο αδελφός μου μας παράτησε μια μέρα κι έφυγε. Με παράτησε. Μόνη μου. Μόνη μου με τον Σταύρο. Είχα αρχίσει να μεγαλώνω. Έφτασα Τρίτη λυκείου. Πανελλήνιες. Πέρασα. Το ήξερα ότι είχα περάσει κάπου. Μάθαινα νέα για τον αδερφό μου από έναν παλιό συμμαθητή του. Είχε μπλέξει έλεγε. Πολύ. Ναρκωτικά, συμμορίες, κλοπές. Τον ήξερα όμως. Ο Αντρέας δεν ήταν τέτοιο παιδί. Και φυσικά δεν ήταν ικανός για φόνο. Μια μέρα γύρισε σπίτι. Με νοιαζόταν ακόμα..(-δάκρυα-) Μπήκε μέσα. Ο Σταύρος είχε πιει πάλι. Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικός. Δεν ηρεμούσε με τίποτα. Ο Αντρέας με είδε πεταμένη στα κρύα πλακάκια της κουζίνας βυθισμένη σε μια λίμνη από αίμα. Ζεστό, νεανικό, κατακόκκινο δικό μου αίμα. Ο Σταύρος γελούσε. Γελούσε δυνατά. Ένα γέλιο τρανταχτό, σαν να ήθελε να βγάλει από μέσα του όλο τον αέρα που υπήρχε στα πνευμόνια του. (-κλάμα-) Ο Αντρέας δεν άντεξε. Μ’αγαπούσε το αδερφάκι μου! (-μάτια πλέον στεγνά-) Άρπαξε τον Σταύρο και ήταν έτοιμος να τον χτυπήσει.»

« Ξύπνησα πάνω σε ένα φορείο. Με την άκρη του ματιού μου είδα τον Αντρέα. Μα. τι είναι αυτό στα χέρια του; Τη ίδια στιγμή ένας νοσοκόμος μου είπε: « Έχασε πολύ αίμα. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να τον συνεφέρουμε. Λυπάμαι πολύ για την απώλεια του πατέρα σας.» Χαμογέλασα. Ναι, χαμογέλασα! Αν είχα και τη σωματική δύναμη θα γελούσα κιόλας. Ήξερα σε ποια σχολή έπρεπε να πάω. Το μόνο που με ενδιέφερε τώρα ήταν να σώσω εγώ τον Αντρέα.»

« Α. Ξέχασα. Δεν σας συστήθηκα. Με λένε Ηβίλλη.»

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

12 Responses to ΥΓ: Αναμνήσεις

  1. παν. μπερετα says:

    για καποιο λογο ανατριχιασα με την τελευταια φραση :S

    μπραβο σου:) μ’ αρεσει!

    • Σάντυ Φιλιάγκου says:

      οοοοοοο….grazie mille!!!κατι παρομοιο μου ειπε και η αννα..;p

  2. Μαίρη Κ says:

    Mε συγκίνησε πολύ το κείμενο. Υπέροχη γραφή! Μπράβο! 🙂

  3. angelica* says:

    =’)
    βρε τι καμάρια είναι αυτά!

  4. anna krika says:

    😉 3ereis dn t 3ana lew:p
    teleio:)

  5. AMALIA KOUKIOU says:

    ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ, ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ <> ΣΕ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ….ΣΕ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ …ΣΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ … ΗΒΙΛΛΗΣ !

    • Σάντυ Φιλιάγκου says:

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους!!!!u make me happyyyyyyyy..!!!!!:D

  6. giwta alexh says:

    poly kalo! kai realistiko..

  7. olga - nikos - idyli says:

    Σαντάκι είσαι φοβερή! Τελικά μας απέδειξες ότι είσαι ικανή για τα πάντα…
    Άντε και βιβλίο την επόμενη φορά! Είσαι θεά!

  8. NTINOS SAVOIDAKIS says:

    Αρκετά καλό!!Μπράβο!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s