Τώρα μόνο για μένα…


(Από Αντιόπη Παντελή) :

Στέλλα-Είμαι η Στέλλα και είμαι 28 χρονών. Έχω άλλα δύο αδέρφια. Στα 15 μου έμαθα ότι ο πατέρας μου είχε καρκίνο στους πνεύμονες…δεν κάπνιζε..όχι δεν έφταιγε ο ίδιος…σας το διαβεβαιώνω…δεν έφταιγε….αλλά φαίνεται πως για κάποιους ανθρώπους η μοίρα είναι προδιαγεγραμμένη…Ένα χρόνο ολόκληρο έζησα δίπλα του από το πρωί μέχρι το βράδυ, δεν τον άφησα στιγμή…ούτε μία…ήμουν κοντά του..τον αγάπησα πραγματικά εκείνο τον χρόνο, τον έζησα πραγματικά, τον έμαθα..ναι, τότε τον έμαθα..μίλησα ουσιαστικά μαζί του…πέθανε…ύστερα έδωσα πανελλήνιες και πέτυχα.
Από την τρίτη λυκείου είχα σχέση με το Γιώργο..είμαστε όμοια, αυτός πέρασε πληροφορική..δεν πέρασε εδώ, αλλά Θεσσαλονίκη. Ναι,ξέρω μακριά..όντως..αλλά εγώ τον αγαπούσα πραγματικά…εάν χωρίζαμε θα ήταν σα να έχανα ένα κομμάτι από την καρδιά μου…δεν ήθελα…δεν μπορούσα…στο δεύτερο έτος μου είπε ότι δεν πάει άλλο…ήθελε να χωρίσουμε…ποιος;ο Γιώργος…αυτός που μου έκανε τη ζωή κόλαση με τις ζήλειες του, τώρα μου έλεγε να χωρίσουμε..το δέχτηκα..μετά μου ζήτησε να μιλήσουμε..ήρθε στην Αθήνα όπου έμενα και μένω..

Γιατρός-Μπορείτε να θυμηθείτε αυτή τη σκηνή;Τι είπατε τότε;

Flash back τη σκηνή

Γιώργος-“Σ΄αγαπώ πραγματικά!Πίστεψέ με…”
Στέλλα-“Τι να πιστέψω Γιώργο;Ότι μ’ αγαπάς;Είπες ότι η εξεταστική ήταν δύσκολη, ένιωσες μόνος σου…και; τι σημαίνει αυτό;κι εγώ εδώ μόνη μου είμαι..δηλαδή θα πρεπε να πάω με τον πρώτο τυχόντα;
-“Μη μιλάς έτσι!Ξέρεις ότι δεν είναι τόσο απλό…είσαι η ζωή μου αλλά..”
-“Αλλά τι;Δεν μπορώ να σε ακούω να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα…”
-“Προσπαθώ να σε κάνω να καταλάβεις..έλα στη θέση μου..”
-“Όχι, έλα εσύ στη δική μου!”
-“Σε λατρεύω, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα…το συνειδητοποίησα όταν χωρίσαμε..”
-“Μπορούσες να μου τα πεις κι από το τηλέφωνο αυτά…γιατί ήρθες μέχρι εδώ;”
-“Δε μου ήταν εύκολο να στα πω από το τηλέφωνο..θέλω να σε βλέπω…”
-“Τι να βλέπεις Γιώργο;Πόσο μου ραγίζεις την καρδιά;”
-“Ό,τι και να έγινε δεν αλλάζει πια..έλα να κάνουμε μια καινούρια αρχή..σκέψου ότι θα μπορούσα να μη σου είχα πει τίποτα..άλλωστε ένα απλό φιλί ήταν, δεν ένιωσα τίποτα..δε νιώθω τίποτα γι αυτήν..”
-“Ένα απλό φιλί ε;Τι μου λες τώρα;Τόσο εύκολα τα έχεις εσύ όλα;Με την πρώτη δυσκολία, θα έρθουν κι άλλα φιλιά και η Στέλλα θα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου..ε;”
-“Δεν μπορώ να σου ορκιστώ ότι είσαι η μοναδική μου αγάπη, ότι δε θα σε πληγώσω ξανά ποτέ..δε θα με πιστέψεις..είναι λογικό..(την πλησιάζει και τη χαϊδεύει)..δώσε όμως την ευκαιρία να σου αποδείξω πως έχω μετανιώσει και πως σε αγαπώ αληθινά..”
-“Δεν έχω να σου δώσω καμιά ευκαιρία Γιώργο..ό,τι ζήσαμε μέχρι εδώ…ΤΕΛΟΣ..”
“Σε παρακαλώ!Δεν μπορώ να ζήσω μακριά σου!Δεν υπάρχει άλλη για μένα..”
“Εγώ σε παρακαλώ Γιώργο!Δεν έχουμε να πούμε τίποτε άλλο!Να τα σκεφτόσουν αυτά όταν φιλούσες τη μία και την άλλη…”
“Γίνεσαι πολύ σκληρή μαζί μου!Θα μπορούσα να μη σου πω τίποτα και να ναι όλα καλά..σου ζήτησα όμως να χωρίσουμε γιατί δεν ήθελα να σε κοροϊδεύω…κατάλαβα όμως ότι δε σήμαινε τίποτα για μένα αυτή η κοπέλα και ότι μόνο εσένα αγαπώ..ήθελα να στο πω..δεν ήθελα να υπάρχουν μυστικά κρυμμένα μεταξύ μας..”
“Να σου πω και ευχαριστώ δηλαδή;Πες το μου να ξέρω…”
“Αν μου πεις ότι δε μ’ αγαπάς θα φύγω αυτή τη στιγμή..τώρα..δε θα σε ξαναενοχλήσω όσο και αν με πονάει..”
“…”
“Πες το μου…πες το!”
“…”

Ήμουν άρρωστη μαζί του…τον πίστεψα…ήθελα να τον πιστέψω…και τα ξαναβρήκαμε…

-Εν τω μεταξύ τελείωσα τη σχολή μου, νηπιαγωγών, ακριβώς στα χρόνια μου…Ήμουν 22 τότε όταν η μητέρα μου, μου ανακοίνωσε ότι παντρεύεται…7 χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα μου, του πατέρα που στιγμή δεν ξέχασα και δεν έπαψα να αγαπώ. Όλα έπρεπε να συμβούν σε εμένα;Γιατί;

Flash back τη σκηνή

Στέλλα-“Παντρεύεσαι;Δε λες αλήθεια..”
Μητέρα Στέλλας-“…”
-“Δεν μπορεί να ξέχασες τον μπαμπά..μου είχες υποσχεθεί ότι δε θα έβρισκες άλλον άντρα..τώρα τι;(ουρλιάζοντας)”
-“Αγάπη μου είμαι 44 χρονών, εσείς έχετε φύγει όλοι ουσιαστικά από κοντά μου…είμαι μόνη μου..εσύ και τα αδέρφια σου ζείτε σε άλλο σπίτι…είμαστε στην ίδια πόλη αλλά χωριστά..κατάλαβέ με..”
-“Όχι, δεν μπορώ να σε καταλάβω..δε θέλω, τ ακούς;”
-“Κι ο μπαμπάς σου αν έβλεπε…”
-(τη διακόπτει) “Ο μπαμπάς αν έβλεπε θα στενοχωριόταν..δεν του άξιζε κάτι τέτοιο…αλλά δε λένε οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους…”
-“Με πληγώνεις με αυτά που λες…”
-“Κι εσύ με πληγώνεις με αυτά που κάνεις..”
-“Νόμιζα ότι θα με καταλάβαινες…είσαι πια μεγάλη..”
-“Κι εσύ αρκετά μεγάλη για γεροντοέρωτες..”
-“Γίνεσαι πολύ σκληρή!!”
-“Η ζωή και οι πράξεις σου με κάνουν..να ξέρεις ότι εάν παντρευτείς ξανά εμένα θα με ξεχάσεις!”
-“Μα καρδιά μου..”
-“Τίποτα…ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε…”

Συνεχίζεται…

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s