16 χρόνια ατυχίας


(Από Nagas) :

Στο κέντρο υποστήριξης. Πρώτη συνεδρία. Γύρω στις οχτώ το βράδυ, τέλη Σεπτεμβρίου

«Καλησπέρα σας.»είπε η ψυχολόγος. Μου φαινόταν πολύ περίεργο που ένας άνθρωπος με τα διπλά μου χρόνια μου μιλούσε στον πληθυντικό. «Ονομάζομαι Αναστασία Δημητριάδου. Είμαι εδώ για να προσπαθήσουμε να βρούμε μια λύση στο ζήτημα που σας απασχολεί. Προτού ξεκινήσουμε θα ήθελα να σας ενημερώσω πως οτιδήποτε συζητήσουμε σε αυτή και όλες τις συνεδρίες, είναι εμπιστευτικό και μένει μεταξύ εμάς των δύο. Ξεκινώντας θα θέλατε να μου πείτε μερικά πράγματα για τον εαυτό σας και φυσικά το πρόβλημα;»
«Τι πράγματα;»ρώτησα καχύποπτα.
«Πώς σας λένε, πόσο χρονών είστε και τα λοιπά. Και φυσικά, ό, τι άλλο θέλετε εσείς να πείτε.»
«Με λένε Μάρκο Ζαχαριάδη. Είμαι δεκαέξι χρονών(1+6=7), πάω Δευτέρα Λυκείου. Μένω στο Νέο Ηράκλειο. Είμαι μοναχοπαίδι»
«Μάλιστα. Και ποιό είναι το πρόβλημα που σας απασχολεί;»
«Δεν είναι μόνο ένα. Είναι πολλά. Νομίζω ότι είμαι πραγματικά άτυχος. Αισθάνομαι άσχημα μετά από τόσα που μου συνέβησαν.. Και τις νύχτες που δεν ξαγρυπνώ, έχω και εφιάλτες, λόγω των προβλημάτων μου.»
«Τι ακριβώς σας συνέβη;»
«Πριν από τρία χρόνια, όταν ήμουν Δευτέρα γυμνασίου, οι γονείς μου μπήκαν φυλακή. Τότε οι παππούδες μου, και της μάνας και του πατέρα μου, για να με προστατεύσουν από την στεναχώρια, μου είπαν ότι οι γονείς μου έπρεπε να φύγουν επειγόντως για Αμερική.
Τέλος πάντων, πέρσι, στην Τρίτη γυμνασίου, κρυφακούγοντας μία συζήτηση των παππούδων και των γιαγιάδων μου, έμαθα ότι οι γονείς μου μπήκαν στην φυλακή για διακίνηση ναρκωτικών και για διάφορα τέτοια. Τότε για μένα εξηγήθηκαν όλα. Γιατί οι παππούδες μου προσπαθούσαν να με έχουν πολύ συχνά σπίτι τους, μιας και δεν εμπιστεύονταν τους γονείς μου, γιατί οι γονείς μου φέρονταν συνεχώς σα να κρύβουν κάτι, αλλά το κυριότερο ήταν πως εξηγήθηκε, γιατί δεν ήθελαν κανέναν να πλησιάζει το υπόγειο του σπιτιού μας, τότε στον Πειραιά.
Υποκρίνονταν όλοι τόσο καλά. Οι γονείς μου ότι ξεμοναχιάζονταν στο υπόγειο, υποτίθεται, σαν ερωτευμένο ζευγαράκι, οι παππούδες μου ότι αντιπαθούσαν τη νύφη τους ή τον γαμπρό τους αντίστοιχα λόγω εθίμου και μαζί και τον γιό τους ή την κόρη τους που παντρεύτηκε τον «αχαΐρευτο» ή την «ανεπρόκοπη» και όλα τα σχετικά.
Τέλος πάντων λίγο αφού το έμαθα εγώ ανεπίσημα, το έμαθαν και επίσημα στο σχολείο όταν ένα παιδί έβγαλε βούκινο τι συνέβαινε στο σπίτι μου. Από τότε στο σχολείο μου καθηγητές και μαθητές με κοίταζαν σαν ούφο. Ήταν θέμα χρόνου να γίνω δακτυλοδεικτούμενος, όπως και έγινε.
Μετά από αυτό, μετακόμισα στο σπίτι των γονιών της μητέρας μου στα Βριλήσσια. Εκεί στο Λύκειο πια, πήρα απόφαση να ξεκινήσω από το μηδέν. Όχι ότι είχα και διαφορετική επιλογή.»
Η ψυχολόγος ξερόβηξε. Το βλέμμα της όμως δεν αποκάλυπτε κανένα συναίσθημα.
Μείναμε για λίγο σιωπηλοί. Συνέχισα.
«Πέρσι στην πρώτη λυκείου, γνώρισα μια κοπέλα, την Αθηνά . Με προσέγγισε εκείνη, όχι εγώ. Είμαι πολύ ντροπαλός για να κάνω γνωριμία με κορίτσι. Όπως και να είχε όταν την γνώρισα…ένιωσα διαφορετικά από όταν γνώριζα ένα οποιοδήποτε άλλο κορίτσι. Δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι ήμουν ερωτευμένος μαζί της. Μαζί με την Αθηνά γνώρισα και μερικά άλλα άτομα που αποτελούσαν τον κύκλο μου από τότε. Η ζωή μου είχε μπει σε έναν ομαλό ρυθμό μέχρι τον Νοέμβριο. Τότε μετά από πολλές πιέσεις από τους νέους μου «φίλους» πήγα και της μίλησα…»
«Της Αθηνάς;»
Έγνεψα καταφατικά.
«Η συζήτηση μου μαζί της είχε αίσιο τέλος. Έτσι και έγινε η πρώτη μου κοπέλα και εγώ το πρώτο της αγόρι. Αισθανόμουν πολύ όμορφα μαζί της. Της έλεγα «σ’ αγαπώ» και ενώ ήξερα πόσο βαριά κουβέντα ήταν, κοιτάζοντας το πρόσωπό της μόνο αυτό μου έβγαινε να της πω. Μετά από τέσσερις μήνες ήρθαμε ακόμα πιο κοντά. Αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.»
Ένιωσα να κοκκινίζω. Η ψυχολόγος πάλι, παρέμεινε σοβαρή. Ούτε μυς δεν έσπασε στο πρόσωπό της, παρά την λεπτότητα του θέματος.
«Καταλαβαίνω.»
«Δεν ήταν όμως σεξουαλική η επαφή, αν και είχε όλα τα φόντα να γίνει. Εγώ δεν ήμουν έτοιμος. Εκείνη δεν φάνηκε να πειράζεται, όταν κατάλαβε ότι δεν θα «προχωρούσαμε». Μου χαμογέλασε και πλάγιασε στο στέρνο μου. Της χάιδευα τα μαλλιά. Πάντα μου άρεσαν τα μαλλιά της.
Τέλος πάντων, δύο μήνες μετά, λίγο αφού γυρίσαμε από τις διακοπές των Χριστουγέννων, η Αθηνά σταμάτησε να έρχεται στο σχολείο και κανένας δεν είχε έρθει σε επαφή μαζί της. Δεν σήκωνε το τηλέφωνο όποτε την έπαιρνα και έτσι πήρα την απόφαση να πάω σπίτι της να δω τι συμβαίνει. Όταν μου άνοιξε η μητέρα της ήταν βουρκωμένη από το κλάμα, και μάταια προσπαθούσε να το κρύψει. Προσπαθούσε να με διώξει, αλλά εγώ επέμεινα. Χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, τελικά με άφησε. Πήγα στο δωμάτιο της και την είδα να είναι σπαραγμένη στο κλάμα, ενώ φαινόταν πως είχε χάσει πολλά κιλά, από την στεναχώρια ίσως. Δεν μου μίλαγε. Απλά έκλαιγε. Εγώ προσπαθούσα να την ηρεμήσω, και παράλληλα να μάθω τι είχε.
Αφού την ηρέμησα, μου είπε, ανάμεσα σε σποραδικούς λυγμούς, πως κάποιος την βίασε. Μόνο στο άκουσμα της λέξης έμεινα «κάγκελο». Δεν είδε ποιος το έκανε και την είχε επηρεάσει τόσο πολύ που δεν ήθελε να βγει από το δωμάτιό της. Οι γονείς της ήταν σε απόγνωση. Μόλις βγήκα από το δωμάτιό της, προσπάθησαν να μάθουν αν ήξερα κάτι σχετικό με το τέρας που την βίασε. Δεν μπόρεσα να τους βοηθήσω όσο και αν ήθελα. Από εκείνη την ημέρα και μετά πήγαινα σπίτι της κάθε μέρα μετά το σχολείο και μετά το φροντιστήριο. Μια μέρα έμεινα εκεί όλο το βράδυ κάνοντας της παρέα. Είχα στεναχωρηθεί πολύ που το κοριτσάκι μου ήταν σε τέτοια κατάσταση.
Εκείνο τον καιρό, μια κοπέλα η Άρτεμις, ξεκίνησε να με προσεγγίζει σίγουρα όχι φιλικά. Ήταν μια κοπέλα που δεν είχε και την καλύτερη φήμη στο σχολείο. Δεν είχε, αν θέλετε, κανέναν ηθικό φραγμό. Είχαν βγει πολλά άπλυτά της στη φόρα για το πως την είχε πέσει σε πολλά αγόρια, μέσα σε αυτά ήταν και πολλά, που είχαν κοπέλες και πολλούς από αυτούς τους χώρισε. Έτσι εγώ την έκανα πέρα λέγοντας της ότι είμαι σε πολύ άσχημη περίοδο, που όντως ήμουν, και πως δεν είναι ο τύπος μου. Εκείνη την στιγμή άρχισε να με βρίζει και να ρωτάει τι βρήκα στην κότα την Γιαννοπούλου και τα λοιπά…»
«Η Αθηνά είναι η Γιαννοπούλου;»
Μου έκανε εντύπωση ότι ρωτούσε τα προφανή και αυτονόητα. Έγνεψα καταφατικά και συνέχισα.
«Εγώ τότε την έβρισα πολύ άσχημα και πήγα να την χτυπήσω όταν έβρισε την Αθηνά. Μέσα στο ράκος που ήμουνα δεν ήθελε και πολύ για να φτάσω στο σημείο να κάνω κάτι τέτοιο.
Τέλος πάντων η Αθηνά ήρθε σχολείο, μετά από παροτρύνσεις δικές μου, των γονιών της, και των φίλων της. Σε ένα διάλειμμα της πρώτης μέρας που γύρισε, βγήκε η φήμη ότι εγώ τα έχω παράλληλα με την Άρτεμη. Το έμαθε η Αθηνά και με έβρισε. Λέγοντας μου «χωρίζουμε», έφυγε κλαίγοντας, προτού προλάβω να της εξηγήσω το παραμικρό. Προσπάθησα να την προσεγγίσω, αλλά…άδικος κόπος. Έπεσα τόσο πολύ ψυχολογικά, όσο και όταν έμαθα ότι οι γονείς μου ήταν κρατούμενοι, ίσως και περισσότερο. Ήταν η πρώτη μου εμπειρία χωρισμού και ήρθε βαριά.
Αυτό έγινε Πέμπτη. Την ερχόμενη Τρίτη, ήρθε στο σπίτι μου ένα περιπολικό και μου ζήτησε να πάω για ανάκριση, μιας και θεωρούμουν ο βασικός ύποπτος για τον βιασμό της Άρτεμης. Εγώ δεν ήξερα τι να πω. Τέλος πάντων, όντας ήδη σε άθλια ψυχολογική κατάσταση, δεν μπόρεσα να φέρω και πολλές αντιρρήσεις. Την επομένη, με την βοήθεια του παππού μου, που είναι δικηγόρος, απαλλάχθηκα από κατηγορίες αφού είχα άλλοθι ότι την στιγμή που υποτίθεται ότι βιάστηκε εγώ ήμουν στο φροντιστήριο και έτυχε λίγο πριν το φροντιστήριο να έχω υπογράψει ένα δελτίο παραλαβής από κούριερ.
Στο σχολείο είχε βγει ήδη η φήμη όμως ότι εγώ ήμουν βιαστής και ένιωθα όπως και στον Πειραιά, που ήμουν το μαύρο πρόβατο. Αποκαλύφθηκε βέβαια ότι η Άρτεμις έλεγε ψέματα τόσο για το ότι είχαμε σχέση, όσο και για το ότι βιάστηκε. Τότε η Αθηνά ξαναγύρισε, μετανιωμένη και έμεινε δίπλα μου στα δύσκολα που περνούσα εκείνον τον καιρό λόγω του κακού μου ονόματος.
Λίγο καιρό μετά, μάθαμε ότι η Άρτεμις πέσει θύμα ξυλοδαρμού. Και πραγματικά όλοι εκπλαγήκαμε. Να μην τα πολυλογώ ξαναπήγα στην αστυνομία, αυτή τη φορά, για κατάθεση, μιας και δεν ήμουν ύποπτος αφού είχα άλλοθι ότι ήμουν στο λεωφορείο, όπου με είδαν τόσα άτομα. Φήμες δεν άργησαν να βγουν ότι εγώ ήμουν αυτός που την έδειρε, επειδή είχα ως κίνητρο την εκδίκηση γιατί μου έβγαλε το κακό όνομα. Κανένας δεν είχε αποδείξεις, όμως πολλοί πίστευαν την φήμη. Οι φίλοι μου και οι Αθηνά μου στάθηκαν όμως, όπως και πάρα πολλοί άλλοι που δεν έδειξαν να πιστεύουν τις φήμες.
Από τότε δεν συνέβη κάτι συνταρακτικό, μέχρι πριν λίγες ημέρες, όταν ο παππούς μου και η γιαγιά μου, χάθηκαν υπό εντελώς αδιευκρίνιστες συνθήκες. Κάτι πολύ ύποπτο φυσικά. Τους αγαπούσα πολύ περισσότερο από κάθε άλλον στην οικογένεια και έτσι αποφάσισα να έρθω σε εσάς, μετά τα άσχημα όνειρα που έχω, όποτε καταφέρω να κοιμηθώ.
Έτσι έπρεπε να μετακομίσω στο Νέο Ηράκλειο με την μάνα και τον πατέρα του πατέρα μου. Έτσι έχασα πολλές επαφές με τους παλιούς μου γνωστούς και έτσι όπως είμαι τώρα αρνούμαι οποιαδήποτε καινούρια γνωριμία. Μέσα σε όλα αυτά έχω και μια καθηγήτρια στο σχολείο να με έχει βάλει στο μάτι ,γιατί τυχαίνει να ήταν από αυτούς που κατέθεσαν εναντίον των γονιών μου. Κάποιος συγγενής της είχε πάρε-δώσε με τους γονείς μου και κατέληξε στην Ομόνοια ναρκομανής. Από τότε με προσβάλλει χωρίς λόγο. Μια μέρα όταν με έβρισε στα ίσα, άνοιξα χωρίς δεύτερη σκέψη το μπουκαλάκι με το νερό και της το έχυσα στη μούρη. Έτσι μου πρότειναν από το σχολείο να έρθω σε κέντρο υποστήριξης, αφού μου έδωσαν τέσσερις ημέρες αποβολή.»
Μετά από την σειρά ατυχών γεγονότων που περιέγραψα στην ψυχολόγο, εκείνη είχε πάρει ένα ύφος γεμάτο απορία. Στο μέτωπό της ήταν σα να έγραφε «Παναγία μου, πόσα πράγματα σου συνέβησαν;»
«Αναφέρατε κάτι για όνειρα. Θα θέλατε να μου πείτε κάποιο από αυτά, αν θυμάστε;»ρώτησε κάπως σαστισμένη.
«Ναι, ξέρω ‘γω; Ένα μου έχει μείνει πραγματικά αξέχαστο γιατί εκτός του ότι ήταν άσχημο ήταν και περίεργο.
Ήμουν στο υπόγειο του σπιτιού μου στον Πειραιά. Κάθομαι μπροστά σε έναν ολόσωμο καθρέφτη αλλά το είδωλο μου δεν φαίνεται. Το μόνο που βλέπω είναι έξι γνωστούς μου και έναν άγνωστο. Γυρνάω πίσω και τους βλέπω και κανονικά. Τον πατέρα μου, την μάνα μου, την Αθηνά, τους κολλητούς μου Γιάννη και Κωνσταντίνο, την καθηγήτρια που με έβριζε, και έναν άντρα, άγνωστο, γύρω στα εβδομήντα. Όλοι τους κουνάνε τα χείλη τους σα να μιλάνε αλλά δεν τους ακούω. Ο καθένας από αυτούς κρατάει ένα μπρελόκ με ετικέτα που κάτι λέει, δεν μπορώ να το διαβάσω λόγω απόστασης. Κάθε μπρελόκ έχει και ένα διαφορετικό κλειδί, όχι μόνο ως προς το τι ανοίγει, αλλά και ως προς την εμφάνιση. Για παράδειγμα η Αθηνά κρατάει ένα κλειδί σαν αυτά του παλιού τύπου του Μεσαίωνα, ο πατέρας μου ένα κλειδί σαν αυτοκινήτου, και ο άγνωστος κρατάει ένα κλειδί, πολύ μεγάλο σε μέγεθος, σαν στυλό, με πολύ περίεργα δόντια.
Πλησιάζω τους εφτά, που είναι παραταγμένοι σε ευθεία. Τους κοιτάω έναν –έναν. Στέκομαι μπροστά στον άγνωστο. Εκείνος μου κλείνει το μάτι. Ξαναγυρνάω στον καθρέφτη. Ούτε τώρα φαίνεται το είδωλό μου. Φαίνεται μόνο γραμμένος με αίμα ο αριθμός «7» και από πίσω εγώ νεκρός. Γυρνάω πίσω και οι εφτά έχουν φύγει.
Τα κλειδιά τους, όμως στο πάτωμα. Τα παίρνω και κοιτάω τα μπρελόκ τι λένε. Δεν θυμάμαι τι λένε, αλλά μόλις παίρνω και το τελευταίο κλειδί του αγνώστου, νιώθω κάτι βαρύ να διαπερνάει την κοιλιά μου και σιγά σιγά πεθαίνω.»
«Όντως περίεργο όνειρο.»
Στη συνέχεια της συνεδρίας εκτός από το όνειρο συζητήσαμε και για διάφορα πράγματα, όπως την παιδική μου ηλικία, το σπίτι μου και άλλα. Μου έκανε και διάφορες άλλες ερωτήσεις, ασυνάρτητες θα έλεγα, όπως αν προτιμώ σκύλους ή γάτες. Η ώρα της συνεδρίας πέρασε γρήγορα. Κανονίσαμε την επόμενη μας συνεδρία, για τις 3 Οκτωβρίου.(3.10.2010=3+1+0+2+0+1+0=7)

3.10.2010 Κέντρο συνεδρίας. Απόγευμα.

Ανέβηκα τις σκάλες για το Κέντρο Υποστήριξης. Αυτή τη φορά ήταν περισσότερα άτομα στην αίθουσα αναμονής. Άλλα έξι. Κάθισα σε μία πολυθρόνα. Έβγαλα το βιβλίο μου, όσην ώρα περίμενα. Αναρωτιόμουν κοιτάζοντας τους υπόλοιπους γιατί μπορεί να ήταν εκεί.
Μία κυρία γύρω στα πενήντα πέντε ήρθε και με ρωτούσε για το βιβλίο μου. Ήταν μαθηματικός και εγώ διάβαζα βιβλίο αστρονομίας. Έτσι της κίνησε το ενδιαφέρον.

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s