Αντιγόνη


(Από Παντελή Αντιόπη) :

Η Αντιγόνη είναι 34 ετών…Στις 7 Ιουλίου του 2010 επισκέπτεται μία κλινική συμβουλευτικής και υποστήριξης…Την ακούμε να λέει τα εξής:

Λέγομαι Αντιγόνη Ευστρατιάδη, είμαι 33 ετών. Είμαι μόνη, πολύ μόνη…Πριν από 15 χρόνια πέρασα στο πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης με σκοπό να γίνω αρθρογράφος..Μπήκα πρώτη στη σχολή μου…όλοι μου έλεγαν να διαλέξω νομική, εγώ ήθελα όμως να γίνω αρθρογράφος..όταν ξεκίνησα τη σχολή διαπίστωσα ότι δεν ήταν αυτό που ήθελα..ήθελα να αλλάξω σχολή, να τα παρατήσω, οι γονείς μου όμως δε με άφησαν, με πίεσαν. Τελείωσα τη σχολή μου με 9,3 και πήρα υποτροφία για ένα πανεπιστήμιο του Παρισιού..Έκανα μεταπτυχιακό στην ιστορία της Τέχνης..Εκεί γνώρισα τον Αχιλλέα..Ήταν καθηγητής μου στο μάθημα Ιστορία της Τέχνης, αγάπησα τα μουσεία, άρχισα να ζω μια άλλη ζωή, πιο κουλτουριάρικη…μαζί με τον Αχιλλέα..δηλαδή όχι ακριβώς μαζί…μάλλον εγώ νόμιζα ότι ήμασταν μαζί…αυτός ήταν παντρεμένος..αλλά όχι δεν το ήξερα…εγώ τον ερωτεύτηκα γι αυτό που ήταν..ήταν κάτι διαφορετικό, επικοινωνούσαμε πνευματικά …οι άλλοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έβρισκα σε έναν άντρα που ήταν 47 ετών.
Ένα βράδυ που ήμασταν στο σπίτι μου και ενώ είχαν περάσει 7(7 γιατί πάλι…; “αναρωτιέται”) μήνες από τότε που τον γνώρισα μου λέει… “γιατί είσαι μαζί μου”; Δεν είχα σαφή απάντηση… “Γιατί περνάμε καλά μαζί, καταλαβαινόμαστε, επικοινωνούμε σε άλλη διάσταση, σε νιώθω, όπως κι εσύ, ξέρω τι θες πριν το θελήσεις, ξέρεις τι σκέφτομαι πριν το σκεφτώ…εσύ;”
Δε μου απάντησε.. “Γιατί δεν απαντάς;” του λέω… “Δε θέλεις να ακούσεις αυτό που βρίσκω σε σένα…δεν πρέπει..”, “γιατί” τον ρωτάω…αλλά δεν πήρα ποτέ απάντηση..αυτό το γιατί με βασανίζει ακόμη..Στις 7/7 του ίδιου χρόνου με παίρνει τηλέφωνο ο Αχιλλέας και μου λέει “Αντιγόνη,θέλω να συναντηθούμε”…Πήγαμε στο γνωστό καφέ στην Αρκ ντε Τριομφ και μου λέει ψυχρά… “Είσαι νέα, πολύ όμορφη, έξυπνη, μορφωμένη, χαρισματική…αλλά δε θέλω να συνεχίσουμε…” Γιατί;Γιατί;Γιατί;….Έφυγα εκείνη τη στιγμή, πήρα το μετρό να πάω στο σπίτι μου..αλλού πατούσα κι αλλού βρισκόμουν…όλα γύρω μου γυρνούσαν..ζαλιζόμουν..μετά σβήστηκαν όλα…ΟΛΑ…σε κάποια στιγμή θυμάμαι ότι ξύπνησα…ξύπνησα…από λήθαργο…σαν να ήμουν άλλη..δεν καταλάβαινα..δε ζούσα…είδα κάποιους ανθρώπους με άσπρα γύρω μου…ήταν γιατροί και νοσοκόμες…δίπλα μου κανείς..όλοι μπροστά μου να με κοιτούν με απορημένα μάτια…γιατί;
“ Τι έγινε;Τι έπαθα;” ρώτησα… “Πέσατε στο μετρό μέσα, λιποθυμήσατε και σας έφεραν εδώ..τώρα είστε καλά μην ανησυχείτε…μόνο που..”
“Μόνο που τι;”
“Είστε έγκυος”
“Τιιιιιιιιιιιιιι;”
Από τότε η ζωή μου άλλαξε…εντελώς…δεν είχε πια νόημα τίποτα…θα ήμουν μόνη, άνεργη, με παιδί…τι ζωή θα περνούσα…ήθελα να πέσω στο δρόμο σε ένα αυτοκίνητο μπροστά..να με λιώσει..να μη νιώθω, να μην αισθάνομαι πια τίποτα…τι θα έλεγα στους γονείς μου;Ποια θα ήταν η ζωή μου από δω και πέρα; Δε θέλω να σκέφτομαι εκείνες τις στιγμές…ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου…
Πέρασαν 6 εβδομάδες, οι γονείς μου με έπαιρναν τηλέφωνο και έκανα σα να μη συμβαίνει τίποτα…δεν τον είδα από τότε..δε με πήρε ξανά τηλέφωνο, έμαθα ότι από το πανεπιστήμιο πήρε άδεια για 1 μήνα…έκλαιγα για μέρες…δεν πίστευα αυτά που ζούσα…αυτά συνέβαιναν σε εμένα ή σε κάποιον άλλο;θα θελα να μουν απλά θεατής στη ζωή μου..δεν ήθελα να τη ζω εγώ…
ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΖΩ ΑΛΛΟ…ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ…εκείνη την ημέρα μετά το τελευταίο τηλεφώνημα με τη μητέρα μου είπα ότι δεν πάει άλλο…δε γίνεται να ζήσω έτσι…ήμουν στα τελευταία περιθώρια για να μπορέσω να κάνω έκτρωση χωρίς να διακινδυνεύσω την υγεία μου…7 εβδομάδων έγκυος…έγκυος..χα..ας γελάσω…όχι δε θα γεννήσω εγώ αυτό το παιδί…δε γίνεται..δε θα γίνει ποτέ..πήγα στο γιατρό να κάνω έκτρωση…αλλά δεν ήμουν τόσο δυνατή…στην πόρτα σταμάτησα..έφυγα…η ζωή μου θα ήταν σημαδεμένη από δω και μπρος…γύρισα στο σπίτι..πήρα 7 χάπια ..και άλλα 7 μετά… και άλλα 7 μετά…(πάλι 7;) και δε θυμάμαι μετά τίποτα…δε θέλω να θυμάμαι τίποτα…ξύπνησα και είδα τους γονείς μου από πάνω μου… “Γιατί με σώσατε;Γιατί; Δεν ήθελα να ζήσω άλλο!”
Το παιδί το είχα χάσει…έτσι είπαν οι γιατροί…δεν το πρόλαβαν..πρόλαβαν εμένα..γιατί;ποιος ειδοποίησε; ποιος φταίει; ποιος μου έσωσε τη ζωή; μια ζωή που δεν ήθελα να ζήσω…
Οι γονείς μου με πήραν άρον άρον…γυρίσαμε στην Ελλάδα…ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ..δεν είχαμε να πουμε τίποτα..μιλούσαν τα μάτια.. “Δεν ήθελα…” προσπαθώ να πω.. “Σσσσσ μη λες τίποτα” μου κάνει η μητέρα μου… “Δε φταις εσύ…”
Τότε ποιος φταίει;Αν δε φταίω εγώ ποιος φταίει;Ποιος;Ας μου απαντήσει κάποιος..
Γυρίσαμε, εγκαταστάθηκα στο σπίτι…στο σπίτι μας…περίμενα..πέρασαν 2 ολόκληρα χρόνια..δε συνερχόμουν..Μια μέρα έρχεται στο δωμάτιό μου η μητέρα μου και μου λέει…
“Θέλω να μιλήσουμε…”
Τι να πούμε άραγε;Έχουμε να πούμε κάτι;..αναρωτήθηκα..της έγνεψα καταφατικά το κεφάλι κι αυτή μου είπε… “Νομίζω ότι πρέπει να πάμε σε ένα γιατρό..”
Γιατρό…χα…τι γιατρό;ψυχίατρο;έχω τρελαθεί και δεν το έχω καταλάβει…ίσως… δεν ήθελα να γίνει έτσι η ζωή μου..ήθελα να πετύχω… είχα όνειρα… και διαλύθηκαν…έγιναν σκόνη…είμαι μόνη…τόσο μόνη…
“Ναι, να πάμε” είπα…πήγαμε…με βοήθησε…έτσι νομίζω τουλάχιστον…συνειδητοποίησα σιγά σιγά ότι είχα κατάθλιψη..έτσι μου είπε..
Άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου…άρχισα να ψάχνω για δουλειά…Οι πόρτες ήταν κλειστές..δεν ξέρω γιατί…ίσως έπρεπε να φάω πολλά χαστούκια ακόμα στη ζωή…ακόμα με τυραννάνε τα γιατί…αποφάσισα να διαβάσω και να δώσω στο δημόσιο…πού κατέληξα..διάβασα, έδωσα εξετάσεις και πέρασα..πέρασα πρώτη στο υπουργείο ναυτιλίας…πρώτη; γιατί πάλι…δεν ήθελα να μπω πρώτη πάλι..όχι…άρχισα να δουλεύω.. σε κάτι άσχετο με αυτό που είχα σπουδάσει και ήθελα να κάνω…
Δεν έχω φίλους…δεν έχω κανένα…δε μ αγαπούν…ή τουλάχιστον έτσι νομίζω…δεν είμαι ευχαριστημένη από τη ζωή μου…θέλω να γίνει κάτι και να αλλάξει…7 χρόνια(πάλι 7) τώρα δουλεύω στο Υπουργείο Ναυτιλίας και τίποτα δεν έχει αλλάξει στην άδεια ζωή μου…γι αυτό ήρθα σε εσάς..μήπως με βοηθήσετε( κοιτάζει ικετευτικά..).. έχω ακούσει ότι βοηθήσατε πολύ κόσμο να ξαναβρει τον εαυτό του…κι εγώ θέλω…θέλω να ξαναβρω το χαμένο μου εαυτό..σας παρακαλώ.. το έχω ανάγκη…βοηθήστε με…

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

6 Responses to Αντιγόνη

  1. giwta says:

    m arese poly! 🙂

  2. antipan says:

    eyxaristw poly giwta!na sai kala!

  3. Nagas says:

    poli oreo…pragmatika poli oreo…kopelia exeis talento…min to afiseis etsi!

  4. antipan says:

    se eyxaristw poly!!

  5. Maria says:

    maresei!!!!!! mprabo, poli kalo!!!!!!! 🙂

  6. antipan says:

    thanks!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s