Το Μυστικό


(Από Κυριακή Ph) :

Τελικά αποφάσισα να τηλεφωνήσω.Το τηλέφωνο χτυπούσε και εγώ έτρεμα. Το σήκωσε ένας άνδρας ηλικίας γύρω στα 35 θα έλεγα. Με χαμηλή και ήρεμη φωνή του ζήτησα να περάσω αύριο από το γραφείο του να μιλήσουμε. Δεν συμφώνησε με την πρώτη γιατί είπε πως είχε κάποια άλλα ραντεβού αλλά μετά δέχτηκε. Δεν ξέρω αν έκανα καλά που πήρα αυτή την απόφαση αλλά τώρα έγινε και δεν μπορούσε να αλλάξει. Στην μητέρα μου δεν είπα τίποτα. Καλύτερα να μην ξέρει γιατί μετά ποιος ξέρει τι μπορεί να βάλει με το μυαλό της. Όλοι μας ξέρουμε πως οι γονείς, και ιδιαίτερα οι μητέρες, είναι υπερβολικές με τα παιδία τους. Έχουν αυτό το μητρικό ένστικτο που πολλές φορές λειτουργεί παραπλανητικά. Η δική μου μητέρα το παραείχε. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα χωρίς να το ξέρει και ήμουν 18 ετών! Εντάξει δεν λέω πως ήμουν αρκετά μεγάλη και ώριμη αλλά ήταν υπερπροστατευτική ώρες ώρες. Δεν με άφηνε πολλές φορές να ακολουθήσω τα όνειρά μου και αναγκαζόμουν, σαν παιδί και εγώ, να πω ψέματα. ”Τι να κάνεις?” έλεγα από μέσα μου ”Την ξέρεις την μάνα σου, δεν θα αλλάξει τώρα” και έτσι με δικαιολογούσα.

Είχε αρχίσει να νυχτώνει και έξω ο ουρανός ήταν πολύ όμορφος. Δεν είχε αυτό το σχεδόν μαύρο χρώμα που έχει τα μεσάνυχτα αλλά είχε ένα απαλό σκούρο μπλε χρώμα που σου ηρεμούσε την ψυχή. Θυμάμαι πως από μικρή καθόμουν και κοιτούσα για ώρες έξω από το παράθυρο αυτό το συγκεκριμένο χρώμα. Με έκανε να ξεχνάω τα πάντα, και τα όμορφα και τα άσχημα, και να κλείνομαι για λίγο στον εαυτό μου, ήταν αυτή η αίσθηση της προσωπικής ολοκλήρωσης που κάθε άνθρωπος θέλει για λίγο να νιώσει. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το είχα ανάγκη. Αυτή τη φορά όμως τα είχα ξεχάσει όλα εκτός από ένα πράγμα, το αυριανό μου ραντεβού. Είχα πολύ άγχος και ξέρω γιατί. Έπρεπε να αποκαλύψω ένα μυστικό που το ήξερα μόνο εγώ και με βασάνιζε για πολύ καιρό. Δεν άντεχα να κουβαλάω άλλο αυτό το βαρύ φορτίο μέσα μου και να μην μπορώ να το μοιραστώ με κανέναν. Μετάνιωνα την κάθε στιγμή που εκείνη τη μέρα έψαξα τα πράγματα της μητέρας μου. Κάθε φορά που το σκεφτόμουν έλεγα μέσα μου ”Γιατί, γιατί σε μένα?!” και βούρκωναν τα μάτια μου, γίνονταν σαν καταρράκτες που το νερό τους δεν μπορούσε να τρέξει.

Όλο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Στριφογύριζα στο κρεβάτι μου και ανοιγόκλεινα τα μάτια μου. Ένιωθα μέσα μου να παλεύω. Σε πολλούς ανθρώπους δεν θα φαινόταν φυσικό να έχω αυτή την αντίδραση για ένα τέτοιο πράγμα αλλά εγώ δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Δεν το άντεχα. Δεν πίστευα ότι συνέβη αυτό σε μένα. Δεν ξέρω.. Ίσως να ήμουν υπερβολική, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς! Ήταν και αυτό που δεν μπορούσα να το μοιραστώ με κανέναν και είχα όλο το βάρος εγώ. Μου ήταν αδύνατο να το αντιμετωπίσω. Σε μια στιγμή γύρισα και κοίταξα το ρολόι, ήταν 6:25 το πρωί, μου έμεναν δυο ώρες για να ξεκουραστώ αλλά αποφάσισα να τις ξοδέψω κοιτώντας έξω από το παράθυρο την ανατολή του ήλιου που ήταν ένα θέαμα τόσο γαλήνιο και σαγηνευτικό σαν το χαμόγελο ενός μωρού, τόσο αθώο. Μου άρεσε να παρατηρώ την εναλλαγή των χρωμάτων του ουρανού όταν το φεγγάρι παραδίδει τη θέση του στον ήλιο. Τα λεπτά κυλούσαν γρήγορα και ένιωθα πως δεν μου άφηναν περιθώρια να σκεφτώ αν αυτό που πάω να κάνω είναι λάθος ή σωστό.

Η ώρα πήγε 8:30 και έπρεπε να σηκωθώ. Δεν είχα πει σε κανέναν γι’ αυτό το ραντεβού και έτσι έπρεπε να κάνω αθόρυβες κινήσεις. Πήγα στο μπάνιο, πλύθηκα, ντύθηκα, και κατέβηκα κάτω να φάω κάτι. Φεύγοντας πήρα μαζί μου και τα βιβλία της σχολής για να διαβάσω λίγο μιας και ο δρόμος προς την εξεταστική ήταν στην τελική του ευθεία. Βγήκα λοιπόν στο δρόμο και κατηφόρισα προς τη στάση του λεωφορείου. Μετά από κανένα μισάωρο έφτασα έξω από το γραφείο του κ.Ιακώβου. Κάθισα ένα λεπτό ακίνητη και κοιτούσα την εξώπορτα. Δεν μπορούσα να χτυπήσω το κουδούνι. Στο τέλος αποφάσισα πως κάποτε έπρεπε να γίνει οπότε χτύπησα το κουδούνι και μπήκα μέσα. Ο ψυχολόγος με καλωσόρισε ευχάριστα. Μου πρότεινε να περάσω στο γραφείο του και μου προσέφερε ένα χυμό.

”Λοιπόν. Ραλλού είπαμε ? ”

”Ναι” του απάντησα χαμογελώντας.

”Ωραία. Λοιπόν Ραλλού, πόσο χρονών είσαι και με τι ασχολείσαι? ”

”Πριν λίγους μήνες έγινα επιτέλους 18! Και ασχολούμαι με την υποκριτική”

”Η ηλικία που κάθε παιδί περιμένει πως και πως έτσι?” μου είπε και με κοίταξε με ένα απαλό χαμόγελο

”Ωραία, τώρα θα ήθελες να μου πεις ποιο είναι το πρόβλημά σου για να σε βοηθήσω όσο μπορώ?”

”Αρχικά θέλω να μου πείτε πως ότι και να πούμε θα μείνει μεταξύ μας γιατί είναι πολύ σοβαρό.”

”Αυτό εννοείται! Δεν υπάρχει περίπτωση να βγει έξω από αυτούς τους τέσσερις τοίχους”

”Ευχαριστώ. Λοιπόν ξεκινάω. Μια μέρα πριν αρκετό καιρό, μπορεί να ξεπερνάει και τον ένα χρόνο, δεν θυμάμαι ακριβώς, καθώς έψαχνα τα πράγματα της μητέρας μου για να βρω το απολυτήριο του γυμνασίου μου βρήκα ένα φάκελο που έλεγε απ’ έξω ”’Έγγραφα υιοθεσίας”. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία γιατί ήμουν προσηλωμένη στο σκοπό μου, αλλά μετά εκεί που έψαχνα κοκάλωσα και σταμάτησαν τα πάντα γύρω μου. Ένιωθα ένα κενό. Σαν να είχα λιποθυμήσει και δεν μπορούσα να ξυπνήσω. Όταν επανήλθα άρχισα με βιαστικές κινήσεις να ψάχνω να βρω αυτό το φάκελο για να δω αν ήταν όντως αλήθεια αυτό που είδα. Όταν τον βρήκα έκλεισα τα μάτια μου και ανέπνευσα βαθιά. Τα άνοιξα και διάβασα ξανά το εξώφυλλο ”Έγγραφα υιοθεσίας” . Τα μάτια μου δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν από πάνω του. Τα χέρια μου έτρεμαν και εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήθελα να ανοίξω το φάκελο να δω για ποιον μιλάει αλλά μου ήταν αδύνατο. Τον έκρυψα ανάμεσα στη ζακέτα μου και κύλησα προς το δωμάτιο μου. Μπήκα μέσα και κλείδωσα την πόρτα. Έκατσα στο κρεβάτι και με μια ανάσα άνοιξα το φάκελο. Πάνω πάνω έγραφε το όνομα ”Κατερίνα Αγγέλου”, ήταν το όνομα της αδελφής μου. Όλη την μέρα έμεινα κλεισμένη στο δωμάτιό μου διαβάζοντας τα πάντα που περιείχε ο φάκελος. Η μικρή μου αδελφή ήταν υιοθετημένη. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Για πολλά βράδια καθόμουν πάνω από το κρεβάτι της, την κοιτούσα και ψιθύριζα διάφορα. Τόσο καιρό κρατάω αυτό το μυστικό μέσα μου, δεν έχω τολμήσει να το πω ούτε στην μητέρα μου ούτε σε κανέναν. Δεν μπορώ άλλο, δεν το αντέχω!”

Ο ψυχολόγος με κοιτούσε βαθιά στα μάτια. Ένιωθα ότι μπορούσε να διεισδύσει στα μύχια της ψυχής μου. Όση ώρα του εξιστορούσα το γεγονός μέσα μου ακόμα σκεφτόμουν αν έκανα καλά που ήρθα ή όχι. Ήμουν τρομαγμένη. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω.

Για δύο λεπτά δεν μιλούσε κανένας μας. Λογικά θα καταλάβαινε ότι θέλω να βγάλω και άλλα πράγματα από μέσα μου, έτσι με την τρεμάμενη φωνή μου που μαρτυρούσε πόσο πολύ ήθελα να κλάψω συνέχισα την διήγηση.

”Τη μέρα που είδα το φάκελο και έμαθα το μυστικό λύθηκαν αρκετές απορίες μέσα μου. Τότε κατάλαβα γιατί η μάνα μου έδινε τόση αγάπη στην Κατερίνα και σε μένα ούτε τη μισή. Τότε κατάλαβα γιατί η μικρή μου αδελφή μπορούσε πάντα να κάνει ό,τι θέλει και εγώ συνεχώς έπρεπε να ζητάω άδεια. Η μητέρα μου πρόσεχε πάρα πολύ την μικρή γιατί ένιωθε ,λογικά, ότι είχε την υποχρέωση να το κάνει και επειδή γνώριζε πως εκείνη δεν είχε κανέναν άλλον στον κόσμο εκτός από εμάς. Το μόνο που με στεναχωρούσε ήταν ότι όλα μου τα χρόνια ένιωθα παραγκωνισμένη και ανεπιθύμητη. Δεν με άφηναν να κάνω αυτό που θέλω για να μην πάθω τίποτα. Η μητέρα μου δεν ήξερε να δείχνει την αγάπη της σε μένα, δεν ξέρω αν είχε κιόλας! Όλα μου τα χρόνια πέρασαν βασανιστικά, αναγκάζοντάς με να λέω ψέματα για να κάνω αυτό που θέλω, όπως για παράδειγμα η υποκριτική. Κανένας δεν ξέρει για την σχολή αυτή. Όλοι στην οικογένεια νομίζουν ότι σπουδάζω νηπιαγωγός. Τα βιβλία αναγκάζομαι να τα κρύβω και να διαβάζω το βράδυ που όλοι έχουν πέσει για ύπνο. Απ’ όσο θυμάμαι τον πατέρα μου, γιατί ήμουν πολύ μικρή όταν έφυγε από τη ζωή, μου έλεγε ”Πάντα να κάνεις αυτό που θέλεις εσύ και να μην κοιτάς τι αρέσει στους άλλους”. Και αυτό έκανα. Δεν μπορούσα όμως να το εκμυστηρευτώ σε κανέναν γιατί ήξερα πως θα με ανάγκαζαν να το σταματήσω. Το μόνο που θέλω κ.Ιακώβου είναι να φύγω από αυτό το σπίτι, να απελευθερωθώ, να ζήσω! Την αγαπάω την αδελφή μου, την αγαπάω πολύ, αλλά δεν μπορώ άλλο. Γιατί με γέννησε η μητέρα μου αν δεν μπορεί να μου προσφέρει αυτά που δίνει μια μάνα στο παιδί της?! Δεν αντέχω άλλο αυτή τη διάκριση. Όλον αυτόν τον καιρό τα κρατούσα μέσα μου όλα αυτά και ένιωθα τόσα πολλά που δεν μπορούσα να τα πω για να μην πληγώσω κανέναν. Γι’ αυτό ήρθα σε σας, βοηθείστε με, σας παρακαλώ… ”

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

10 Responses to Το Μυστικό

  1. konkaravasili says:

    🙂

  2. awass says:

    gia logotexniko kalo ine alla gia sira…..

  3. kuriakiph says:

    εγώ απλώς δίνω μία ιδέα,
    απο εκεί και πέρα θα τα δουν οι αρμόδιοι 🙂

  4. Λοιπον αν προσεξεις την δομη του και σκεφτεις την δυνατην συνεχεια του κατι γινεται………keep walking

  5. girlything says:

    μ’αρέσειι 🙂

  6. παν. μπερετα says:

    πολυ καλο!:)
    5 αστερακια απο μενα;)

  7. kuriakiph says:

    τι καληηηη 😀

  8. ψευτικη μαρια says:

    ρε πολυ καλο…:) πραγματικα με αγγιξε… ,ειναι πολυ δεν ξερω συναισθηματικα φορτισμενο, εμενα αυτο μου εβγαλε, και αυτο ειναι πολυ καλο , κατι να σου δημιουργει εντονα συναισ8ηματα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s