Ιόλη 7 part2


(Από Κέλλυ Μητροτόλη) :

Η αλήθεια είναι ότι, η φιλοσοφία πάντα της κέντριζε το ενδιαφέρον, η κεντρική θέση που κατείχαν σε αυτήν οι ιδέες αλλά και ο υπερφυσικός λώρος που τις συνέδεε με τις άλλες διαστάσεις, της δημιουργούσε πρωτόγνωρη συγκίνηση. Η κάθε ιδέα ανάγεται σε μια ανώτερη, αποδεσμευμένη και αγνή πια από τις αισθήσεις μας, από τα δεσμά της παραποίησης. Της άρεσε η κάθε σκέψη της να προέρχεται από κάποια ανώτερη, την εξύψωνε από το μέσο όρο , που η ίδια πεισματικά επέβαλλε στον εαυτό της.

Μπήκε στο δωμάτιο της, κάθισε μηχανικά στο γραφείο κι έτριψε με δύναμη τα μιλίγγια της. Πήρε το πολύχρωμο στυλό στα χέρια της κι άνοιξε το βιβλίο, συνέχισε να διαβάζει μα οι λέξεις είχαν χάσει πια το νόημα τους.. Έμοιαζαν με ατέλειωτες μαύρες κλωστές, κι αυτό που την ταλάνιζε, ήταν το αν αυτές μπορούσαν να οδηγήσουν πουθενά. Έκλεισε το βιβλίο κι έγραψε ένα τεράστιο 7. Λένε πως η οπτικοποιηση είναι αυτή που δίνει ώθηση στη νοητική λειτουργία κι απλοποιεί μια έννοια δυσνόητη, κι ως εκείνη τη στιγμή, η Ιόλη το υποστήριζε ένθερμα..Βλέποντας το όμως, αισθάνθηκε το μυαλό της παγιδευμένο σε έναν λαβύρινθο που η έξοδος δεν διαφαινόταν και ο αγαπημένος της μίτος ήταν αδύνατον να συνδέσει τις τελείες και να την βγάλει στο φως.. Κι αυτό ήταν αδιανόητο για εκείνη , που όλα στο νου, και στην ψυχή της ήταν τόσο καταφανή.. ”Είμαι λοιπόν το 7..” μονολόγησε και τα μάτια της αμέσως έλαμψαν. Αυτή ήταν που έψαχνε τα σημεία, τα σύμβολα για να δώσει ερμηνεία, κι αυτό που της χάρισαν σήμερα ήταν η ερμηνεία του ίδιου της του εαυτού. Η συνισταμένη των ανθρώπινων δυνάμεων, είναι οι πτυχές της προσωπικότητας τους κι η Ιόλη το είχε αποκαλύψει τόσο απλά; Το μερίδιο που έκρυβε κάθε σύμβολο στα σπλάχνα του, σύντομα θα της αποκαλύπτονταν..Σηκώθηκε να πάρει τον Αχιλλέα, στη ζωή της, ήταν όταν και όσο το επέτρεπε η ίδια ο μοναδικός της φίλος. Πάτησε τα πλήκτρα και στην οθόνη του κινητού της εμφανίστηκε το 697777.. Ταράχτηκε και το έκλεισε.. Τι της συνέβαινε ; Δεν ήταν κανένας μαγικός συνδυασμός, παρά μόνο ο αριθμός -απαράλλαχτος -που καλούσε εδώ και 7 χρόνια.. Επέλεξε να βρει την επαφή από τον ηλεκτρονικό κατάλογο και να καλέσει πάλι.” Σε καλό μου.. ”σιγοψιθύρισε..Ξάφνου μια γνώριμη φωνή γέμισε τη γραμμή.

–Τι κάνει το ”Λουτράκι”; Ποια υπερδύναμη σε έσπρωξε να πάρεις τηλέφωνο;

–Θα έπρεπε να γελάσω τώρα; Είσαι αρκετά αγγλοσάξων για τα γούστα μου..

–Όχι κουτορνίθι.. Απλά πρέπει να μάθεις κάποια στιγμή να αφήνεσαι..Πώς πάει;

–Είσαι απασχολημένος; Πήρα να σε ρωτήσω κάτι..

–Είμαι εδώ με τη Μαρίζα και τη βοηθάω με το ρόλο της για την παράσταση!

–..

–Ιόλη είσαι μαζί μας ή θες να στο κάνω spelling ;

–Με συγχωρείς.. Είμαι κάπως απορροφημένη από μια συζήτηση που είχα με τον Αλέκο. Τι είπες; Τη βοηθάς στο ρόλο της; Το ”Απόψε αυτοσχεδιάζουμε” του Πιραντέλλο δεν θα ανεβάσετε; Τι είδους βοήθεια μπορεί να θέλει στον αυτοσχεδιασμό;

–Βλέπω μετά χαράς μου πως ξύπνησες..Θες να σου αναλύσω τι της δείχνω;

–Όχι δεν θα πάρω..Προτιμώ να συνεχίσεις να αποτελείς κρυφή μου φαντασίωση. Λοιπόν, θέλω να μου πεις αν ξέρεις κάτι για το 7.

–Το 7; Το 7 βεβαίως βεβαίως είναι ο μονός αριθμός μεταξύ του 5 και του 9..Σε κάλυψα επαρκώς γιατί με καλεί το καθήκον;

–Πλήρως ερωτύλε.. Όταν ξεμπερδέψεις με την τεχνητή υποστήριξη σε περιμένω στο ”September”, στείλε μήνυμα για την ώρα.

–Tatsachich General!(μτφρ. ”Μάλιστα στρατηγέ!”)

–Bisbald geistlose ! (μτφρ. ” Εις το επανιδείν ανεγκέφαλε!”)

Πάτησε το πλήκτρο για τον τερματισμό της κλήσης και χαμογέλασε γλυκά.. Μόλις ένιωσε τα ψήγματα της χαράς να τρέφουν το κορμί της, πάγωσε η έκφραση της. Απέφευγε τη λύπη και τη χαρά που την έκαναν να αισθάνεται, κάτι πιο λίγο ή πιο πολύ από άνθρωπος. Κοίμισε το χαμόγελό της και το βύθισε άλλη μια φορά σε όνειρα βαθιά. Δεν ήθελε η Ιόλη να χαμογελά συχνά..Δεν ήθελε όμως ούτε και το δάκρυ που χάραζε κρυφά, κάποιες το πρόσωπό της, γιατί κάθε φορά που οι μικρές βροχερές σταγόνες την πότιζαν, στεγνώνοντας, άφηναν στην έκφραση της λεπτές δροσερές γραμμές..Δρόμους ενός χάρτη που οδηγούσε απευθείας στην ψυχή της. Κατά τη διάρκεια του γυμνασίου, είχε διαβάσει στον Ηρόδοτο, πως όταν κανείς υπερέβαινε τα όρια της προσωπικής ευτυχίας οι θεοί τον φθονούσαν κι έκοβαν το νήμα της ζωής τους με τρόπο τραγικό. Έτσι λοιπόν κι εκείνη, δεν ήθελε να προκαλεί τον Θεό της, απέφευγε τα άκρα που την ταξίδευε η καρδιά της σαν να ήταν σειρήνες. Απευχόταν να γελά πλατιά και να πονά βαθιά, από φόβο μην χαθεί σε μια άβυσσο που δεν θα μπορούσε να ορίσει. Δεν είχε ερωτευθεί ποτέ.. Ο ήχος του εισερχόμενου μηνύματος την ανέσυρε από τον κικεώνα των σκέψεων που είχε παρασυρθεί..” Frau σε μια ώρα στα γνωστά..Θα κρατάω ένα καρτελάκι με τον αριθμό 7 σαν τις φιναλίστ στα καλλιστεία για να με αναγνωρίσεις.”

Δεν μπήκε στον κόπο να απαντήσει. Κοίταξε το ρολόι στο γραφείο της, ήταν 8 και μισή, είχε αρκετό χρόνο, μπήκε για ένα γρήγορο μπάνιο και επέστρεψε τυλιγμένη σε μια ολόλευκη απαλή πετσέτα. Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και άφησε τα μαλλιά της ελεύθερα, έμοιαζαν αλήθεια σαν κύματα, τα χτένισε απαλά και κοίταξε το είδωλο της. Δυο μεγάλα μάτια στο σχήμα του αμύγδαλου κυριαρχούσαν, και μέσα τους ξεχώριζε ένας κατάμαυρος ουρανός. Πιο κάτω μια μικρή μυτούλα, ελαφρά ανασηκωμένη και δυο χείλη χαρισμένα από τη μητέρα της. Όλα αυτά τα έδενε και τα ανάδυνε ένα χρώμα που θύμιζε μελένιο γλυκό. Έφερνε σε άγγελο η Ιόλη, για την ακρίβεια τίποτε δεν θα την χώριζε από τους αγγέλους, αν ο ουρανός των ματιών της είχε αστέρια. Έβαλε βιαστικά ένα λευκό φόρεμα από την ντουλάπα της και τα αγαπημένα κίτρινα σανδάλια της, μιας και τα καλοκαιρινά βράδια, αρνούνταν να δώσουν την θέση τους στο μελαγχολικό φθινόπωρο. Κατευθύνθηκε προς το γραφείο, πήρε τα δυο στυλό, την εικονίτσα , και τα έβαλε στην τσάντα της. Ήταν έτοιμη.. Βγήκε χαιδεύοντας το πόμολο για να μην τρίξει και πέρασε από το σαλόνι βιαστικά, λέγοντας μια καληνύχτα..Ο πατέρας της ξεσκόνιζε τη βιβλιοθήκη φορώντας το καλό του σακάκι και η μαμά της ίσιωνε μια σειρά από μικρά μπιμπελό λες και τα ετοίμαζε να παρελάσουν.

–Που πας σαν την αλεπού; Δεν θα χαιρετήσεις;

–Είπα καληνύχτα.

–Με υπερήχους την είπες και δεν σε ακούσαμε;

–Πραγματικά ρε μαμά, με περιμένεις να μπω ή να βγω για να εξαντλήσεις την ετοιμολογία σου; Φεύγω, θα βγω με τον Αχιλλέα..

–Πού θα πάτε;

–Στο Maracaibo , να χαιρετήσω καμιά τρίτη ξαδέρφη σου ;

Έκλεισε την πόρτα ενώ πίσω της ακουγόταν κάτι μεταξύ του ”να προσέχεις” της μητέρας της και του ”να μην τρέχεις” του πατέρα της. Τα ζευγάρια μετά από μακροχρόνια συμβίωση εξομοιώνονται, γίνονται σάρκα μια..Οι δικοί ήταν ένα επίπεδο πιο πάνω, είχαν μπλέξει τις φωνές τους που ηχούσαν τώρα πια σαν μια, μοναδική φωνή. Στήριξε το χέρι της στο κάγκελο της σκάλας και κατέβηκε αργά, με αυτόματες κινήσεις έψαχνε παράλληλα τα κλειδιά του Polo. Τα έβγαλε, ξεκλείδωσε και ένα τέταρτο πριν από τον καθορισμένο χρόνο συνάντησης ήταν στο September. Σπάνια η Ιόλη δενόταν με κάτι, ακόμη ορθότερα σπάνια δενόταν με οτιδήποτε..

Αυτό όμως το μπαράκι είχε κάτι το οικείο γι’ αυτήν. .Ο χώρος ήταν κυκλικός, με ξύλινα φθαρμένα πατώματα κι είχε όλα κι όλα δέκα τραπέζια, διαφορετικού διακοσμητικού ύφους μεταξύ τους. Έτσι το κόκκινο μεταλλικό τραπεζάκι του καφενείου έκανε συντροφιά με το γεμάτο με ανάγλυφα στολίδια τραπέζι μέσης Lui quenze.. Ίσως το μέρος αυτό έδινε τη δυνατότητα επιλογής στους επισκέπτες του, κάτι που η ίδια η ζωή πολλές φορές τους στερούσε. Εκεί, η απλότητα, η υπεροψία, η αισθητική έμοιαζαν να συνδέονται τόσο φυσικά μέσα στο άρωμα του αλκοόλ που διαχεόταν σε αφθονία στην ατμόσφαιρα. Η Ιόλη καθόταν πάντα στο βάθος του μαγαζιού-στο μόνο απομονωμένο σημείο του- σε μια ρουστίκ βαριά τραπεζαρία, ισπανικού ύφους με λιτές γραμμές, που είχε μόνο δυο καρέκλες. Φαίνεται τόσες είχαν απομείνει στο παλαιοπωλείο, οι άλλες είχαν ορφανέψει.. Αυτό όμως που τραβούσε την Ιόλη στο μαγαζί , ήταν οι αφίσες από γνωστούς και άγνωστους πίνακες, που είχαν εφαρμόσει σαν μια ονειρική ταπετσαρία μην αφήνοντας ίντσα ελεύθερη στους τοίχους.. Έτσι στο τέταρτο που είχε στη διάθεση της κρατώντας ένα λευκό κρασί παραδινόταν σε έναν βυθό, από χρώματα, άγνωστες φιγούρες και βλέμματα..Βλέμματα επικριτικά, γαλήνια, φοβισμένα, βλέμματα γεμάτα οδύνη, που μαρτυρούσαν ότι η αλλαγή δεν θα αργούσε να έρθει.

Σηκώθηκε όρθια, και το μάτι της έπεσε στην ” Έναστρη νύχτα” του Van Gogh, ο πίνακας, βουτηγμένος στις αποχρώσεις του μπλε φανέρωνε απροκάλυπτα αυτό που δήλωνε ο τίτλος του. Το στερέωμα, και πάνω του σοφά στερεωμένα τα αστέρια, σαν φωτεινές μπάλες ή σαν φωτεινές δίνες έτοιμες να καταπιούν τον κάθε ονειροπόλο; Μπροστά τους δυο κυπαρίσσια που τα χορεύει ο άνεμος , και στο βάθος μια πόλη υπνωτισμένη, από το μαγικό χορό ή το μαγικό θέαμα.. Δεν ήταν μόνο το προφανές, μισόκλεισε τα μάτια της για να το αισθανθεί και διαφορετικά.. Τώρα δεν ξεχώριζε αν έβλεπε έναν ουρανό ή μια θάλασσα, δυο κυπαρίσσια ή φύκια που κινούνται στο νερό; Ένα χέρι την τράνταξε.

–Αυτό που θέλω να δω, είναι τον ουρανό στο βλέμμα σου να γεμίζει αστέρια .

Ήταν ο Αχιλλέας που την κρατούσε σφιχτά, σαν να είχε αρπάξει τη χίμαιρα του για να μην του φύγει ποτέ ξανά.

–Και πώς θα γεμίσουν αστέρια παρακαλώ;

–Ερωτεύσου ή κάνε ευχές, έτσι τα αστέρια θα πέφτουν και θα τα απορροφά το βλέμμα σου..

–Πολύ μελό φίλε μου..Με τέτοια λυγίζεις κουτάλια ή κοπέλες; Παρεπιπτόντως το concept τι λέει; Από επηρεαστήκαμε για το σημερινό θέαμα;

Η Ιόλη αναφερόταν στο ντύσιμο του..Ο Αχιλλέας σκηνογράφος και απόφοιτος του εθνικού θεάτρου ήταν ένας ενδυματολογικός χαμαιλέων . Για να νιώσει το ρόλο στο έπακρον χρησιμοποιούσε ανορθόδοξες για το κοινωνικό φαίνεσθαι ,μεθόδους. Ντυνόταν όπως ο ρόλος και αυτό στις παραστάσεις σύγχρονου θεάτρου, δεν θεωρούνταν επιλήψιμο μιας και τα ρούχα ήταν κατά κύριο λόγο απλά, όμως στις κλασικές παραστάσεις το θέμα έφευγε πέρα από κάθε λογική.. Πέρισυ τέτοια εποχή, κυκλοφορούσε ως σαιξπηρικός Οθέλλος στους δρόμους της Αθήνας, αρκετό για να μπει ως επίτιμος τρόφιμος σε μια ψυχιατρική κλινική. Ξεκινούσε να τον παρατηρεί πάντα από τα χαμηλά, για να δεχτεί ομαλά το υπερθέαμα που κάθε φορά αντίκριζε.. Φορούσε καμηλό σκαρπίνια, ψηλοκάβαλο καφέ παντελόνι, τιράντες και μια κόκκινη γραβάτα με πορτοκαλί ρόμβους- στυλιστικό τερατούργημα κάποιου μόδιστρου με κρίση ταυτότητας- και κρεμ πουκάμισο.. Αυτή τη φορά είχε κολλήσει κι ένα μουστάκι, ενώ τα ξανθά μαλλιά του ήτα χτενισμένα σαν ιταλού μαφιόζου.

–Για godfather είσαι τρομερά κακόγουστος πάντως..

–Σιωπή ανίδεη, σήμερα προς τιμήν σου ντύθηκα Brad Pitt στο Seven! Εξαιρετική ταινία του Fincher του 95 με εμένα στον πρωταγονιστικό, το Morgan Freeman και τη Gwyneth..

–Εντάξει σινεφρικιό με εντυπωσίασες, πάμε να κάτσουμε..

Ο ιδιοκτήτης ήρθε για την παραγγελία, τον έλεγαν Olivier και ήταν ένας εβδομηντάχρονος ελληνογαλλικής καταγωγής. Δύο οι γλώσσες που μιλούσε άπταιστα, δύο οι ρίζες του και διττή προσωπικότητα ο ίδιος, απίστευτα χαρισματικός μα και απίστευτα ματαιόδοξος.. Ως τα 35 του ζούσε στο Παρίσι μόνιμα και εργαζόταν ως τενόρος στο Μουσείο της Όπερας . Είχε όσα μπορούσε κάποιος να ζητήσει.. Είχε παντρευτεί με τον παιδικό του έρωτα τη Ζωρζέτ, ζούσε πλουσιοπάροχα και ήδη μέχρι τα 30 του ,τον γνώριζε όλος ο καλλιτεχνικός κύκλος, μα το βασικότερο ήταν πως όλοι τον αποδέχονταν σαν ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια που είχαν περάσει από το μουσικό στερέωμα. Η φωνή του σύμφωνα με τις φήμες που τον ακολουθούσαν ως και σήμερα, είχε κάτι από το νέκταρ των θεών, σε ταξίδευε και σε κυρίευε..Η τεράστια επιτυχία όμως είχε το ακριβό της τίμημα..Όταν ένιωσε ότι είχε τα πάντα, ένιωσε πως αυτά δεν ήταν αρκετά. Άρχισε το ποτό γιατί ο απόλυτος έρωτας, η φήμη, το χρήμα δεν ήταν ικανά για να τον κάνουν να βαδίσει στα σύννεφα. Ώσπου ένα βράδυ, μεθυσμένος από το ποτό, τον έρωτα, το χρήμα, τη δόξα στο γυρισμό από ένα κοσμικό πάρτυ από τα χιλιάδες που διαδέχονταν τις παραστάσεις του, προσέκρουσε σε ένα van..Η σύγκρουση ήταν πλαγιομετωπική με ένα θύμα, μια κοκκινομάλλα που οι μπούκλες της μπερδεύονταν με τα γυάλινα θραύσματα και το αίμα της. Είχε μια σπασμένη κούκλα δίπλα του με μια καρδιά που τελικά την ράγισε, μια θυσία στο υπέρμετρο εγώ του. Από εκείνο το βράδυ έπαψε να μιλάει, δεν ξανάκουσε κανείς τη φωνή του. Έγινε ένας θρύλος στα κοσμικά σαλόνια, στους καλλιτεχνικούς κύκλους που στένεψαν τόσο που έγιναν σαν θηλιά και τον έπνιξαν.. Ένα χειμωνιάτικο πρωί, 7 μήνες μετά από το θάνατο της Ζωρζέτ , γύρισε στην Ελλάδα, σαν πληγωμένο αηδόνι που έχασε δια παντός το τριαντάφυλλο που νανούριζε.. Με μια δερμάτινη βαλίτσα και τις φωτογραφίες της Ζωρζέτ, βρήκε καταφύγιο στο σπίτι της Nicole, της μικρότερης αδερφής του και του συζύγου της και εκεί ζούσε μέχρι σήμερα. Το September το άνοιξε πριν από 25 χρόνια ακριβώς, έναν παγωμένο Γενάρη , έψαξε τα κομμάτια του ένα ένα, τόσο διαφορετικά μα και τόσο ίδια μεταξύ τους, όπως και ο άνθρωπος. Κι έμεινε εκεί και κάθε βράδυ ξαναζούσε τον έρωτα και την επιτυχία του μέσα από τις αναμνήσεις της πολυαγαπημένης του Nicole..

Δεν άκουγε ποτέ κανείς μουσική σε αυτό το στέκι γιατί οι φωνές ήταν για εκείνον τα ναρκωτικά που απάλυναν τις πληγές του..Στη μουσική άλλωστε ο ίδιος ανακάλυψε το χάρισμα, αλλά και την κατάρα, βαριά αλυσίδα που έσερνε τόσα χρόνια. Οι δυο φίλοι τον κοίταξαν, εδώ δεν υπήρχε καμιά έκπληξη και αυτό ήταν που τον έκανε τόσο συμπαθή ακόμη κι αν ποτέ δεν είχαν ακούσει τη φωνή του. Ένας ψιλόλιγνος γέροντας με γκρι παντελόνι κι ένα σταχτί γιλέκο που αγκάλιαζε τη λιπόσαρκη πλάτη του..Ήταν σαν λιωμένο κερί ή σαν ασκητής που είχε δώσει όρκο σιωπής..Άνοιξε το μπλοκάκι του, σημάδι πως περίμενε να του πουν..

–Bonsoir monsieur Olivier θέλω μια 7up..είπε κλείνοντας το μάτι.

–Είσαι γελοίος και προβλέψιμος ..Και ειλικρινά δεν ξέρω ποιο είναι χειρότερο από τα δυο. Φέρτε μας σας παρακαλώ μια sangria..

O monsieur Olivier έγνεψε καταφατικά κουνώντας προς τα κάτω το ετοιμόρροπο κεφάλι του..

–Κύριε Olivier η Ιόλη σήμερα θέλει να μιλήσουμε για το 7..

Μετά από κάποια δευτερόλεπτα σιωπής το βλέμμα του άδειασε..Έτεινε το σκελετωμένο χέρι του και με την άκρη του σημείου έδειξε στο πάνω μέρος στη αριστερή πλευρά του τοίχου. Η Ιόλη είδε έναν πίνακα που ποτέ δεν είχε παρατηρήσει με ιδιαίτερη προσοχή. Πήρε το στυλό στα χέρια του και κάτω από τη sangria έγραψε με ένα κόκκινο μελάνι, όμοιο με αίμα αλλά και με κρασί, με γράμματα που χόρευαν το εξής..” Sept peches capitaux de Jerome Bos..Sont tous vraiment..”. Η Ιόλη πήρε το χαρτί στα χέρια της και μετέφρασε ψιθυριστά..”Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του Ιερώνυμου Μπος..Είναι όλα αληθινά..”(συνεχιζεται..).

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

11 Responses to Ιόλη 7 part2

  1. christina says:

    teleio pragmtika perimenw kelly m sunexeiaaaa!

    • kelly says:

      se euxaristw polu xristina mou! makari na min sas kourazei kai na kulaei euxarista!;)

  2. liza says:

    Polu dinato to keimeno sou…ap’ ti mia I idiaiterotita tou xaraktira tis iolis kai ap’ tin alli auth h fainomeniki “tuxaiothta” pou emplekei sunexws me ena musthrio tropo ton arithmo 7 sti zoi kapoias pou oriothetei th zwh ths,ton tropo skepshs ths kai tis kinhseis tis se toso megalo vathmo mou kentrizei para polu to endiaferon.
    mas ekopses kai panw sto kalutero!perimenw to part3.elpizw na mi mas to kathusteriseis polu e?

    • kelly says:

      lizaki mou pragmatika den kserw ti na pw..toso psuxografika oute egw den exw aggixei tin ioli,xairomai eilikrina polu pou to diavases kai akomi perissotero pou to prosekses…einai megali mou timi auta pou grafw na ta proseggizete me tosi leptomereia kai me tosi agapi :)..diakrinv oti o logos kai i matia sou einai katati suggrafika..mipws na to skefteis kai na laveis summetoxi?

  3. spark says:

    “γιατί παράσταση δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό… είναι οι άνθρωποι εσείς και εγώ. είναι οι γυναίκες που μας κοιτούν είναι τα παιδιά που μας ρωτούν, έτσι όπως εσείς καθώς εγώ αφήνουμε την ώρα να περνά. γιατί παράσταση δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό… είναι οι άνθρωποι… εσείς και εγώ….”

    Μετά τον Πιραντέλο νομίζω το παράλογο του Ιονέσκο θα απογείωνε το κείμενο 😉

    (εννοώ το πνεύμα του θεάτρου του παραλόγου)

    Αναμένω την συνέχεια ;)… μαζί με τους υπόλοιπους

  4. spark says:

    kai xanarwtw kai edw…
    poy? poy? poy einai h synexeia???

  5. andreas crystall says:

    milaw ekmerous 5 atomwn pou exoun pa8ei eksarthsh apo to keimeno ths kellus (pou apo oti eida kai sto profil ths sto fb einai kai polu glukia)
    eimaste diakopes sthn paro kai mpainoume sunexeia sto fb na doume an mphke kai to trito meros einai dunaton????kelluuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu ta spaei h ioli 7

  6. michael says:

    Molis twra diavasa thn sunexeia!! K to deutero kommati polu wraio. Tuxaio?

    k h erwthsh paramenei…8a perimenoume polu gia thn (epomenh) sunexeia!??

    • AthinaV says:

      “….den to nomizw”!!!! h kopela exei poly taledo!!!
      kelly grafeis poly wraia alla mas dimiourgises provlima…..theloume th sunexeiaaaaaaaa

  7. michael says:

    Mallon 8a prepei na parakalesoume, na iketeusoume, na proseuxh8oume…

    h apla na apeilhsoume! thn sunexeia k grhgora! 🙂

  8. ANDREAS says:

    re einai fovero to keimeno sou mpravo kellu..
    alla 8a sumfwnhsw me ta paidia (michael kai athina V) pote 8a anevaseis thn sunexeia???
    mhpws prepei na ftiaksoume kana group sto fb (kellu anevase to trito komati) kai otan kseperasoume ta 1500 melh na to anevaseis????

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s