Ο Αντρίκος της Πεντέλης


(Από Irene key) :

Ο Αντρίκος είναι είκοσι οκτώ χρόνων – ένα ψιλόλιγνο αγόρι, με πρόσωπο σχεδόν παιδικό και μελαγχολικά μάτια.
Προέρχεται απο μια άκρως προβληματική οικογενειακή κατασταση – κι έχει μεγαλώσει σε κρατικά ιδρύματα όπου και έμεινε μέχρι τα 20 του χρόνια.

Οικογένειά του ήταν ο παππούς του, ο θείος του και η μητέρα του, η Αννίτσα.
Κανείς δεν έχει πληροφορίες για τον πατέρα του – η Αννίτσα δεν ήξερε να πεί πως είχε μείνει έγκυος…
Αν και δεν ήταν ακριβώς “διανοητικά καθυστερημένη”, από παιδί υπέφερε απο σοβαρές ψυχωσικές κρίσεις.
Ούτε λόγος για σχολείο – με το ζόρι έχει τελειώσει το δημοτικό.
Μπαινοβγαίνει στα ψυχιατρεία και τα νοσοσκομεία, κι απο τα δεκάξι της – που έμεινε εγκυος – οι κρίσεις έγιναν ακομα πιο συχνές.

Ο πατέρας της, ενας μεγαλόσωμος κι αυταρχικός άντρας – συνταξιούχος κουρέας – της είχε πεί πως η μάνα της πέθανε στη δική της γέννα. Ο μεγαλύτερος αδερφός της – ένας επίσης μεγαλόσωμος “παλληκαράς” – κάθε φορά που την έδερνε, της έλεγε πως έφταιγε εκείνη… Η ίδια, φυσικά, δεν θυμόταν τίποτα.
Ζούσε με χάπια – κι όποτε κάποιος από τους γιατρούς προσπαθούσε να της μιλήσει, ήταν αδύνατον να βγάλει συμπέρασμα για τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούσαν στό “οικογενειακό της περιβάλλον”…
΄Αλλοτε έλεγε πόσο καλοί ήταν ο πατερας της κι ο αδελφός της – που την φροντίζαν και την ανέχονταν – κι άλλοτε πως συνέχεια την χτυπούσαν και την έβριζαν.

Σ’ αυτές τις συνθήκες γεννήθηκε ο Αντρίκος – κι έμεινε μαζί με την μάνα του στο ψυχιατρικό τμήμα ενός δημόσιου νοσοκομείου για έξι ολόκληρους μήνες. Η αλήθεια είναι πως αυτούς τους ‘έξι μηνες η Αννίτσα δεν άφηνε στιγμή το μωρό απο την αγκαλιά της.
Κάποιες φορές μάλιστα, το έσφιγγε τόσο πολύ που εκείνο ούρλιαζε πανικόβλητο – κι οι νοσοκόμες έπρεπε να΄χουν συνέχεια το νού τους μήπως και το πνίξει…
Στο κλείσιμο αυτού του πρώτου εξαμήνου της ζωής του, οι γιατροί αποφάσισαν πως ναι μεν η Αννίτσα μπορούσε να γυρίσει στο σπίτι της – παραμένοντας πάντα “υπό την επίβλεψη του γιατρού” – αλλά το μωρό, θα έπρεπε να πάρει το δρόμο για το ίδρυμα της Πεντέλης…
Η μητέρα του δεν ήταν σε θεση να τον φροντίσει – ούτε βεβαια ο παππούς ή ο άνεργος θείος ήταν πρόσωπα κατάλληλα γι’ αυτόν τον ρόλο. Οι γιατροί άλλωστε ήταν σχεδόν βέβαιοι πως αυτή η εγκυμοσύνη ήταν αποτελεσμα βιασμού – από κάποιον απο αυτούς τους δύο…Ωστόσο…δεν υπήρχε καμμιά καταγγελία – κι έτσι δεν μπορούσαν να κάνουν και πολλά.
Το καλύτερο ήταν να στείλουν στο ίδρυμα το παιδί – όμως όχι για υιοθεσία…
Η Αννίτσα θα μπορούσε να πηγαίνει εκεί και να το βλέπει…

Ο Αντρίκος έμεινε στο ίδρυμα της Πεντέλης μέχρι τα δεκατέσσερα του χρόνια. Με τον παππού και την μάνα του να πηγαίνουν πότε πότε για να τον δούν – και τις “καλωσυνάτες” κυρίες μιας οργάνωσης εθελοντών, που βοηθούσαν τα παιδιά με τα μαθήματα του σχολείου δυό φορες την εβδομάδα… Αυτές οι κυρίες ήταν οι “φίλες του”…
Δεν τα πήγαινε και πολύ καλά με τα μαθήματα, το σχολείο όμως του άρεσε.
Του άρεσε και να ζωγραφίζει – και ζωγράφιζε όμορφα…Οι “φίλες του”, του φέρναν κηρομπογιές, νερομπογιές και πινέλα – και πέρναγε ώρες φτιάχνοντας “πίνακες” για να τους χαρίσει σ’ εκείνες – και στην μαμά του όποτε θα ‘ρχόταν.

Όταν έκλεισε τα δεκατέσσερα, το ίδρυμα αποφάσισε πως ήταν καιρός να “μεταφερθεί” σε μια “Στέγη Νέων”.
Εκεί θα μπορούσε να μένει ολόκληρη την εβδομάδα, να διαλέξει και μια επαγγελματική σχολή, για να μάθει μια τέχνη αφού δεν τα πήγαινε καλά με τα μαθηματα… Επρεπε σιγά σιγά να γίνει “ανεξάρτητος”…
Τα σαββατοκύριακα βέβαια η “Στέγη” έκλεινε – όμως έκριναν πως ήταν πια αρκετά μεγαλος και μπορούσε να πηγαίνει για λιγο στο σπίτι του, να μένει με την “οικογενειά” του…
Απ’ την αρχή του άρεσε η ιδέα… Ενοιωθε πως είχε κι αυτός “οικογένεια” – και το’ θελε να είναι κοντά στην μάνα του…
Ομως η κατάσταση στο σπίτι του δεν ειχε αλλάξει και πολύ – κι ο Αντρίκος πρώτη φορά την έβλεπε πραγματικά…
Ο παππούς – ογδοντάρης τώρα πιά, αλλά πάντα κοτσωνάτος, αυταρχικός και σατράπης – ήταν ο μοναδικός που έφερνε κάποια χρήματα στο σπίτι. Ο “θείος”, πάντα άνεργος, μ’ ένα μπουκάλι κρασί κρυμένο κάτω απ’ το κρεββάτι του – κι η Αννίτσα κάθε τόσο στο ψυχιατρείο…

Ο Αντρίκος περνούσε την εφηβεία του ανάμεσα στην “Στεγη Νέων” και στην οικογένεια – χωρίς να μπορεί να “ενσωματωθεί πουθενά.
Στη “Στέγη” συχνά τον κοροιδεύαν τ’ άλλα αγόρια… Τον λέγαν “αδερφή” και τον έδιωχναν…
Δεν του άρεσε το ποδόσφαιρο και δεν του άρεσε να τσακώνεται – ούτε να κοιτάζει περιοδικά με γυμνά κορίτσια.
Στην “οικογένεια” τα πράγματα ήταν εξ’ ίσου δυσκολα…Ο παππούς “αυστηρός” – του απαγόρευε να βγαίνει έξω.
Ο “θείος” τον έβαζε να κάνει διάφορες δουλειές στο σπίτι – κι άλλοτε τον έβριζε που “ήταν ακαμάτης κι ανίκανος” κι άλλοτε τον… χάϊδολογούσε όπου έβρισκε…
Οσο μεγαλωνε τόσο περισσότερο τον ενοχλούσε αυτό – ομως ανακάλυπτε πως…δεν μπορούσε ν’ αντιδράσει…
Ντρεπόταν ακόμα και να το συζητήσει με τον κ. Ελευθερίου – τον ψυχολόγο της “Στεγης”…
Όταν τον ρωτούσε “πως πέρασε το σαββατοκύριακο”, ο Αντρίκος έλεγε ένα ” ήσυχα” – κι έφευγε σχεδόν τρέχοντας…
Η μάνα του, η Αννίτσα, ηταν η μεγαλη του παρηγοριά. Κάθόταν κοντά της, της κρατούσε το χέρι καθώς έβλεπαν τηλεόραση, της έδινε τα φαρμακά της και κούρνιαζε δίπλα της σαν μωρό.
Αφηνε να την πάρει ο ύπνος, κι ύστερα… πήγαινε και καθόταν στο κρεββάτι του – για να την ζωγραφίσει…
Πάντα την ζωγράφιζε όμορφη πολύ… Αέρινη – και γελαστή σα νεράιδα…
Ομως φοβόταν μην τύχει και τις δει κανείς άλλος αυτές τις ζωγραφιές – και τις έκρυβε… Καμμια φορά τις έσκιζε κιόλας…
Πότε πότε, οι παληές του “φίλες”, από το ίδρυμα της Πεντέλης,τον προσκαλούσαν για να πάνε στο θέατρο – και τότε ο Αντρίκος έμπαινε σ’ έναν κοσμο μαγικό…
Τ’ αγαπούσε το θέατρο και τον χορό – πρόσεχε καθε λεπτομέρεια, κι όταν γυρνούσε στο κρεββάτι του, ξανάβλεπε το έργο με την φαντασία του για μέρες…Κι ύστερα… το ζωγράφιζε – και το’ κρυβε κι αυτό…

Αρχικά η “Στέγη” τον έστειλε σε μια σχολή κομμωτικής. Δεν του άρεσε καθόλου όμως – κι έτσι δεν τα πήγε καλά. Πρίν περάσουν τα δυό χρόνια τα παράτησε – κι αποφάσισε να συνεχίσει το σχολείο, να πάει στο λύκειο, να το τελειώσει…
Χρειάστηκε προσπάθεια – και αρκετή βοήθεια κι απο τις “φίλες” του κι από τον κ. Ελευθερίου – όμως τα κατάφερε…
Στα είκοσι του χρόνια ήταν πια απόφοιτος Λυκείου – κι οι υπεύθυνοι της Στεγης κανόνισαν να παίρνει ένα μικρό επίδομα και να γραφτεί σε μια σχολή ζαχαροπλαστικής…
Ηταν υποχρεωτικά καιρός να φύγει απο τα ιδρύματα, να μείνει σταθερά με την οικογένειά του – ή… μόνος του…
Θα χρειαζόταν μια δουλειά – μιά τέχνη ήταν απαραίτητη…

Πρίν περάσει καλά καλά ενας χρόνος – πάνω που έκλεινε τα 21 του χρόνια – ο “παππούς” του πέθανε.
Εμεινε στο “τόπο” πέφτοντας από τις σκάλες της εισόδου…
Ο Αντρίκος ανέλαβε όλα τα διαδικαστικά – κι αντιμετώπισε παλληκαρίσια την κρίση της Αννίτσας, που επηρρεάστηκε πολύ με τον θάνατο του πατερα της… Πρώτη του φορά έβλεπε από κοντα την κρίση της μάνας του – όμως δεν άφησε να την κρατήσουν στο ψυχιατρείο, και την πρόσεχε σαν μωρό…
Μετα τον θανατο του παππού τα πράγματα έγιναν πιο απλά.
΄Ελειπε πολλές ώρες στην σχολή της ζαχαροπλαστικής – και τα κατάφερνε σχετικά καλά…
Στα δυό χρόνια κιόλας έπιασε δουλειά με καλούτσικο μεροκάμματο σ’ έναν μεγάλο φούρνο : “Ο φούρνος του παπού” Αρτοποιϊα – Ζαχαροπλαστική”…
Ο θείος του – άνεργος πάντα – ήξερε πως το βασικό τους εισόδημα ερχόταν απο κείνον κι έτσι, αποφάσισε πως “πρέπει να τα΄χει καλά μαζί του”… Φυσικά δεν τολμούσε πια να τον πλησιάσει – και φρόντιζε για την Αννίτσα, όσο εκείνος έλλειπε.
Οι ψυχωσικές κρίσεις της μάνας του είχαν αραιώσει πολύ – κανείς δεν την έβριζε τώρα κι ο Αντρίκος δεν ξεχνούσε ποτε τα φαρμακά της…
Τα πράγματα ήταν πολύ καλυτερα πια – όμως ο ίδιος εξακολουθούσε να ειναι πολύ μοναχικός και εσωστρεφής…
Ποτέ δεν τα κατάφερε να κάνει φίλους – ούτε στη σχολή, ούτε στο φούρνο…
Κρατάει μια επαφή αραιά και που με τον κ. Ελευθερίου – και με κα’να δυό απο τις παληές του “φίλες”…
Ακόμα πήγαίνουν μαζί πότε πότε στο θεατρο – κι όλο του λένε πως πρέπει να βρει παρέες της ηλικίας του…
Όμως εκείνος δεν τα καταφέρνει…
Κι όσο για τις σχέσεις του με το ‘άλλο φυλο”… Δεν τον απασχόλησαν ποτέ…!
Ουτε καν οι σχέσεις του με το “ίδιο φύλο” – κι ας τον έλεγαν τα παιδιά στη “Στέγη” “αδερφή”…
Δεν μιλάει ποτέ για το ίδρυμα της Πεντέλης και τα παιδικα του χρόνια εκεί – ουτε και με τις “φίλες” του – που τις ξέρει από τότε…
Κουρνιάζει στην αγκαλία της Αννίτσας, κι υστερα πηγαίνει στο δωμάτιο του – τώρα πια έχει ένα ολόδικό του δωμάτιο…
Ζωγραφίζει τη μάνα του – κι ύστερα κρύβει τις ζωγραφιές σ΄ενα συρτάρι με κλειδαριά…
Το κλειδί το έχει πάντα μαζί του, κρεμασμένο σαν μενταγιόν μ’ ένα νήμα μαύρο μεταξωτό…

Λίγες μέρες πρίν ο Αντρίκος να κλείσει τα 28 του χρόνια, ο θείος του πέθανε – στον ύπνο του από καρδιά.
Δεν είχε καμμιά διαθεση να κλάψει γι’ αυτόν – αναρωτήθηκε όμως…Δεν θυμάται αν έχει κλάψει ποτέ…
Μάλλον ανακουφίστηκε που πέθανε ο “θείος” – όμως τωρα πρέπει ν’ αφήνει την Αννίτσα μόνη της, κι αυτό ειναι δύσκολο για κείνον…

Στα γενέθλια του,που έκλεισε τα 28, ένας δυνατός πόνος στο στέρνο του έκοψε την ανάσα…
΄Ενοιωθε να πνίγεται, τα πόδια του δεν τον κρατούσαν – και μόνο οι φωνές της Αννίτσας που τρόμαξε μπόρεσαν να τον συνεφέρουν…
Την άλλη κιόλας μέρα πηγε να δει τον ψυχολόγο της Στέγης – τον κ.Ελευθερίου…

Εκείνος ηταν ξεκάθαρος: επρόκειτο για κρίση πανικού κι ηταν καιρός να μπεί σε μια διαδικασία θεραπείας – αν ήθελε να προχωρήσει στην ζωή του… Ηταν πια αρκετά μεγάλος και δυνατός – και σιγουρα μπορούσε να τα καταφερει, και να ξεφύγει από το οικογενειακό παρελθόν…
Του μίλησε για έναν φίλο του – που ήταν σύμβουλος υποστήριξης – και τού έδωσε την διεύθυνση και το τηλέφωνο του…

Εκείνο το “μοιραίο βράδυ”, ο Αντρίκος βρέθηκε στο γραφείο του “συμβούλου” – για το πρώτο τους ραντεβού…

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

2 Responses to Ο Αντρίκος της Πεντέλης

  1. AWASS says:

    ΠΟΛΛΥ ΜΕΛΛΟ….

    • Ειρηνη Κ. says:

      Εσκεμμένα μάλλον…Η άλλη εκδοχή ήταν το θρίλερ… 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s