Ιόλη 7


(Από Κέλλυ Μητροτόλη) :

Η Ιόλη πίεσε με τη γροθιά της το στέρνο της, και προσπάθησε ν’ αναπνεύσει κανονικά..Δεν ήταν και το πιο εύκολο εγχείρημα ν’ ανέβει τρέχοντας στον 7ο όροφο. Ζούσε στην οδό Αντιγόνης 7 στο Κάτω Χαλάνδρι σε μια παλιά πολυκατοικία ολότελα παράταιρη, ανάμεσα στις τόσες μονοκατοικίες. Τα κίτρινα πατζούρια της -εξαιρετικό δείγμα κιτς αισθητικής, καθώς και ο μονίμως χαλασμένος ανελκυστήρας την καθιστούσαν μια οικοδομική παραφωνία στο τετράγωνο. Έλυσε τα μαλλιά της και μια καστανή θάλασσα, χύθηκε στους κεχριμπαρένιους ώμους της. Έβγαλε τα κλειδιά από το φθαρμένο τζίν της και μπήκε μέσα στο πολύχρωμο διαμέρισμα, ακροπατώντας στις μύτες και προσπαθώντας σαν αίλουρος να χωθεί στο δωμάτιο της, αποφεύγοντας κάθε είδους οικογενειακή συναναστροφή. Ξάφνου μέσα σε ένα συνοθύλευμα από μεθυστικά αρώματα, ακούστηκε μια φωνή γεμάτη ζωντάνια, με μια ελαφρά ξενική προφορά.

–Πότε θα μάθεις να χαιρετάς chica ;

–Όταν θα μάθεις ν’ αφήνεις στους άλλους περιθώριο επιλογής μαμά.

Με κάτι μικρές φλόγες που έκαιγαν η Ιόλη κοίταξε ευθεία στα μάτια τη μητέρα της, που προσπαθούσε για πολλοστή φορά ν’ αλλάξει θέση στα έπιπλα του σαλονιού. Ήταν μια πανέμορφη γυναίκα, παρά τα 48 χρόνια της, που έμοιαζε να χει ξεπηδήσει από μύθο των Μάγια. Είχε μαλλιά στο χρώμα του κάρβουνου και χείλη σαρκώδη, όμοια με γινωμένα κεράσια. Τα χέρια και το κορμί της έμοιαζαν να έχουν σχεδιαστεί από το Δημιουργό τους, με την πιο φίνα γραμμή. Φυσικά όλα ήταν δώρα που της είχε προσδώσει απλόχερα η καταγωγή της από την Βενεζουέλα.

–Αλήθεια πιστεύεις, πώς σουλατσάροντας τους ίδιους καναπέδες από τη μια άκρη του σαλονιού στην άλλη καθημερινά, αλλάζεις την αύρα του χώρου ; Το αναφέρει μήπως, σε καμιά αρχαία δοξασία του λαού σου, πως η αλλαγή διαρρύθμισης είναι το μυστικό της νεότητας ;

–Όχι chica, αλλά σίγουρα αλλάζει η ψυχοσύνθεση μου..Κάτι που θα καταλάβαινε μόνο μια σαρανταπεντάρα και άνω που διανύει την προ κλιμακτήριο.

Είπε και ίσιωσε τη μακριά κόκκινη φούστα της. Αυτό το σκούρο δέρμα της που μπλεκόταν τόσο αρμονικά με το κόκκινο την έκανε να μοιάζει με εξωπραγματική γιγάντια παπαρούνα. Στο θέαμα αυτό η Ιόλη γλύκανε, από μικρή ακόμη, και χωρίς να έχει πλήρη συνείδηση, έβλεπε τη μητέρα της σαν απόκοσμη θεότητα της ομορφιάς, σαν έναν κινούμενο ζωντανό πίνακα, έργο του πιο επιδέξιου και ταλαντούχου ζωγράφου. Την πλησίασε, της έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο και μπήκε στο δωμάτιο της, κλείνοντας προσεχτικά την πόρτα πίσω της. Έτσι ήταν πάντα η Ιόλη, απέφευγε να κάνει αισθητή την παρουσία από φόβο να μην προκαλέσει την ειμαρμένη της. Απεχθανόταν τον θόρυβο και τα μέσα που εκείνος μεταχειριζόταν, αγαπούσε τη σιωπή και τις λέξεις που ήταν βυθισμένες στο σκοτάδι. Ίσως η σιωπή, να ήταν ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να κοιμάται ατάραχος ο προσωπικός της δαίμονας, αυτός που την έκανε να αισθάνεται τόσο μόνη ανάμεσα σε τόσο κόσμο, τόσο παράταιρη όσο και η πολυκατοικία της..

Κάθισε στο γραφείο της και πέταξε τις μπαλαρίνες στο πάτωμα, πήρε στα χέρια της την ξύλινη κορνίζα που βρισκόταν στο βάθος και την κοίταξε όσο πιο ανιχνευτικά μπορούσε. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι αγκαλιασμένο και στη μέση ένα καστανό πλασματάκι, εκείνη..Χρόνια κοίταζε την φωτογραφία αυτήν και αναρωτιόταν αν θα μπορούσε κανείς να λύσει το μυστήριο του έρωτα. Δ εν ήταν θηριοδαμαστής ο πατέρας της, ούτε καπετάνιος αλλά καθηγητής Φιλοσοφίας με έδρα στη Φιλοσοφική των Α θηνών και φυσικά απρόσεχτος οδηγός, μιας και ένα ”παραλίγο” ατύχημα ήταν η αιτία να γνωρίσει τη γυναίκα που έβαλε πάνω από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.

Έστρεψε τη ματιά της στον τοίχο, ήταν 7 Σεπτεμβρίου του 2010, μέχρι την εξεταστική του Φλεβάρη είχε τρεις μήνες γεμάτους για να συγκεντρωθεί και να βγάλει την ύλη , αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος να πάρει το πολυπόθητο πτυχίο στα χέρια της. Ήταν φοιτήτρια στο 7ο έτος στη Νομική σχολή της Αθήνας , κι ενώ μπήκε στη σχολή πρώτης επιλογής της με δάφνες και ατέλειωτα όνειρα να λύνει υποθέσεις αλά μπρατσέτα με τον Λυκουρέζο , τώρα με δυο μαθήματα στην πλάτη της ,έβλεπε το τέλος ασθμαίνοντας μιας και η υπερπροσπάθεια την είχε εξαντλήσει..Στην πορεία της φοιτητικής της ζωής , είχε συνειδητοποιήσει πως τελικά δεν ήθελε να αγορεύσει σε γεμάτα από καρεκλοκένταυρους δικαστήρια. Εκεί, το μόνο άρωμα που ξεχώριζε στην ατμόσφαιρα, ήταν ο ιδρώτας και ο συμβιβασμός στα υποτιθέμενα χρηστά ήθη, ήταν μια παρωδία ενός κακοφτιαγμένου κόσμου δικαιοσύνης, ο οποίος βρισκόταν μίλια μακριά από την προσωπική της αντίληψη. Αυτό που την έλκυε σαν φυσικός μαγνήτης, ήταν οι υποθέσεις μυστηρίου, όπου θύμα και θύτης είχαν διαγράψει μια κοινή τροχιά στο κόσμου του μεταφυσικού. Στη συνείδηση της πάντα υπήρχαν τα σημεία, αυτά που σαν ασημένια κλωστή από ένα αόρατο κουβάρι συνέδεαν το δράστη με τον πάσχοντα. Κι ο μίτος αυτός ξετυλιγόταν ήδη από τις αρχές των ζωών τους, τότε που tabula rasa από πάθη κι εμμονές, με ψυχές απαλλαγμένες από το σκοτάδι είχαν μοναδικό οδηγό τους τη σύμπτωση, μαριονέτες ενός θεικού χειριστή ή αυτοδύναμοι παίκτες ;

Η Ιόλη δεν είχε την ατσάλινη λογική και την ψυχρότητα-απαραίτητα προσόντα κάθε έγκριτου νομικού-διέθετε όμως τη διαίσθηση εκείνη, που της επέτρεπε πάντα, ακούγοντας ένα έγκλημα να πει : ” Πώς δεν το είχαν διαβλέψει; Ήταν ηλίου φαεινότερον πως θα εξελισσόταν έτσι.” και στη δική της νόηση, στο μοναχικό κόσμο που αποζητούσε να ζει όλα ήταν καταφανή εξαρχής. Ποτέ δεν έψαχνε, ακούγοντας ένα έγκλημα να βρει την αιτία του κακού, αυτή διαχεόταν παντού σε μια γη που κινείται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς , αυτό που την ενδιέφερε ήταν να καταλάβει γιατί στη ζωή του ο Εκάστοτε δεν μπόρεσε να το αποφύγει. Το καλό και το κακό, ήταν οι μόνες παντοδύναμες αρχές και κινητήριες δυνάμεις ,πάντα κάτω από τη σκέπη όμως του απρόβλεπτου και του μυστηριακού. Το δίκαιο και το άδικο ήταν μάλλον ίσης αξίας για κείνην, εξαρτιόταν από την οπτική που επέλεγε ο καθένας.

Άνοιξε το βιβλίο του αστικού δικαίου και μύρισε τις σελίδες, αμέσως το ξανάκλεισε ακουμπώντας το εξώφυλλο απαλά. Ή θελε όλα να γίνονται με λεπτότητα και τρόπο, από την πιο απλή κίνηση ρουτίνας έως και την πιο σύνθετη σκέψη, ήταν ένα τελετουργικό που η ίδια τηρούσε ευλαβικά. Έβγαλε από τη τσάντα της δύο στυλό και μια μικρή εικονίτσα. Στο ένα που ήταν μάρκας bic, είχε προ καιρού τελειώσει κάθε ίχνος μελανιού, στο άλλο ξεχώριζαν τα ζωηρά του χρώματα κι η ακριβή μάρκα του στο τελείωμα. Μάλλον, ακόμη και στις λεπτομέρειες έψαχνε να βρει την ισορροπία της. Και, ενώ για κάθε άλλον ήταν φαινομενικά δυο απλά στυλό, το ένα μάλιστα άχρηστο για την Ιόλη ήταν δυο ιδιότυπα γούρια. Με το bic είχε γράψει στις πανελλαδικές εξετάσεις πριν από 7 χρόνια και το θεωρούσε σηματωρό αλλά και εχέγγυο για κάθε επερχόμενη επιτυχία. Το άλλο, το είχε βρει μέσα σε ένα βιβλίο της μητέρας της με τον τίτλο ”Ποτέ χωρίς τη κόρη μου”, τα ψυχεδελικά του χρώματα, η λεία του επιφάνεια που σε καλούσε να το αγγίξεις και η έντονη γραφή του της θύμιζαν τόσο την μαμά της. Έτσι το κράτησε και αυτό γιατί πίστευε πως μαζί του κουβαλούσε πάντα, την θετική ενέργεια και την ασφάλεια που της χάριζε η μάνα της. Και η εικόνα; Αυτό φαντάζει αυτονόητο για τα άτομα που έχουν μεταφυσικές αναζητήσεις, το θειο είναι το μόνο αναμφισβήτητο ανεξάρτητα από την ταυτότητα του, η σταθερά και ο φύλακας τους. Η Ιόλη δεν πήγαινε πουθενά χωρίς αυτά ,ήταν πέρα από τη μόνιμη συντροφιά της ένα είδος εξωτικών φυλαχτών για την ίδια. Άλλωστε, από παιδί προτιμούσε την ασπίδα προστασίας που της προσέφερε η εσωστρέφεια σαν χαρακτηριστικό της προσωπικότητας της, όσο πιο λίγο μιλάς, τόσο πιο λίγο αγκιστρώνεις τις ελπίδες σου στους ξένους. Μέχρι τα 25 της ,για όλους τους άλλους εκτός από την οικογένεια της και τον κολλητό της τον Αχιλλέα, έμοιαζε με βουβός παρατηρητής με μάτια αφιλόξενα, γεμάτα οξυδέρκεια και φλόγα. Μόνο μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού της, άπλωνε μέρος της ψυχής της και μιλούσε..Μ α και εκεί ως το βαθμό που η ίδια έκρινε.

Άκουσε το κουδούνι να χτυπά υστερικά, ο πατέρας της είχε γυρίσει και όπως πάντα αφηρημένος είχε παρατήσει κάπου τα κλειδιά του. Ξεκίνησε να διαβάζει κρατώντας τα στυλό στα χέρια της..Τι μπορούσε να υπογραμμίσει; Ήταν απλά στείροι νόμοι, όταν πια ξανακοίταξε το ρολόι είχαν περάσει δυο ώρες. Έτριψε τα μάτια της και βγήκε στο σαλόνι αντικρίζοντας το ίδιο γνώριμο θέαμα. Ο πατέρας της , με τα εξωφρενικά πράσινα κοκάλινα γυαλιά του και ένας σωρός από βιβλία και χαρτιά μπροστά του.

–Καλησπέρα μικρό, έλα κάτσε δίπλα μου..Είπε χαμογελώντας .

–Δεν έχω καμιά όρεξη, θέλω μόνο να φάω. Μαμά αα αα ; Τι έχουμε για φαγητό ;

–Ψάρι με σαλάτα και θα το φας όπως και να χει, δεν είναι διαπραγματεύσιμο..Μπήκε φουριόζα στην τραπεζαρία κρατώντας ένα ταψί με τέσσερις γκρίζους σαργούς, που σίγουρα δεν ήταν και η καλύτερη μέρα τους. Στο άλλο χέρι κρατούσε την πιατέλα με τη σαλάτα και το αλάτι..έμοιαζε με τσαντισμένο ζογκλέρ που δεν είχε όρεξη για πολλά πολλά.

–Δεν θέλω ψάρι, ξέρεις ότι με πειράζει στο στομάχι.. Είπε η Ιόλη, κι έτριψε το στομάχι με μια έκφραση που συνδύαζε την αποστροφή της για το ψάρι με τον πονόκοιλο.

–Έλα guapa, μη ζαρώνεις τα μούτρα σου γιατί σπάει το δερματάκι..Δεν είναι τυχαίο που μένεις στην Αντιγόνης, έχεις γνήσιο το δράμα μέσα σου! Κόψε τα θεατριλίκια και κάτσε να φας.

–Θεατριλίκια η ”Αντιγόνη” του Σοφοκλή; Μάτα σε παρακαλώ.

–Άστη μπαμπά να δούμε τι άλλο ξέρει από Αντιγόνη, στη χειρότερη θα καταλήξει να μας λέει για τη Pocahontas τη γιαγιά της, και το τραγικό της μοίρας της που καταδίκασε να κατέβει από τα μπανανόδεντρα.

–Αν νομίζεις μικρή πως με εκνευρίζεις, σε πληροφορώ πως η μανούλα δεν θυμώνει ποτέ αλλά ούτε και συγκινείται από τον όρκο σιωπής που μοιράζεσαι μαζί μας τόσα χρόνια. Φάε το ψάρι σου και σταμάτα να δίνεις τραγικό τόνο σε ό, τι δε σου αρέσει Παξινού! Όσο για σένα Αλέκο μάζεψε τα τεφτέρια σου τώρα τρώμε!

Μετά το στρώσιμο του τραπεζιού και τη μισή ώρα του φαγητού ακούστηκε η ίδια φράση που ακουγόταν εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια που θυμάται καθαρά τον εαυτό της η Ιόλη..

–Σήμερα στη σχολή τους μίλησα..

–Πάω να πλύνω πιάτα, σήμερα είναι η σειρά σου να ακούσεις το λατρεμένο σου μπαμπά.

–Μα..Έχω διάβασμα..

–Αυτό λες σαν επιχείρημα από 8 χρονών, πέρασε η ισχύς του πια! Κάτσε να κάνεις λίγο παρέα στο μπαμπακούλη σου!

Κι έφυγε για την κουζίνα κλείνοντας το μάτι πονηρά, κι έχοντας την έκφραση του απόλυτου θριάμβου. Η Ιόλη αρεσκόταν στις φιλοσοφικές συζήσεις αλλά όχι σε αυτές που είχαν τη μορφή ακαδημαικών διαλέξεων και έναν ομιλητή που ήταν πάντα ο ίδιος. Ακούμπησε τα χέρια της στο τραπέζι, κι άρχισε υποταγμένη να ακούει τον κύριο-αν όχι το μοναδικό- ομιλητή επί του θέματος.

–Λοιπόν σήμερα στη σχολή μιλήσαμε για τον Πυθαγόρα και την Αριθμολογία. Η Αριθμολογία ξεκίνησε από την Αρχαία Αίγυπτο και τη Βαβυλώνα, είναι η επιστήμη που..

–Μελετά τα απόκρυφα νοήματα των αριθμών και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τις συνήθειες και την συμπεριφορά, ξέρω..

Ο πατέρας χαμογέλασε με ικανοποίηση που η κόρη του άλλη μια φορά αποδείκνυε πως ήταν γνήσια απόγονος του. Έβγαλε από την εσωτερική θήκη του σακακιού του την πένα του, (πάντα έτρωγε με το σακάκι και το έβγαζε μόνο όταν πια έβαζε τις πιτζάμες του.) πήρε μια χαρτοπετσέτα και ρώτησε.

–Ξέρεις ποιος είναι ο αριθμός σου;

–Φυσικά..698734..

–Ιόλη άσε την ειρωνεία παιδί μου και κοίτα εδώ. Γεννήθηκες πρώτη μέρα του Γενάρη ,του πρώτου μήνα του 1985. 1+1+1+9+8+5= 1+.

— Μπαμπά ξέρω βασικά μαθηματικά, μπορείς να το υπολογίσεις χαμηλόφωνα!

–Ωραία άρα είσαι το 7, γνωρίζεις τη σημασία του;

–Όχι ,είχα διαβάσει ένα άρθρο για την αριθμολογία αλλά δεν το έψαξα περαιτέρω..Το μόνο που ξέρω είναι πως οι αριθμοί είναι από το 1 ως το 10 έτσι δεν είναι;

–Σωστά..Το 7 είναι η ισορροπία..Οδηγός των ανθρώπων με το 7 είναι η εξυπνάδα και γι’ αυτό δεν μπορούν να συναναστραφούν με άτομα που δεν διακρίνονται από λεπτότητα. Βρίσκουν στη μοναξιά τους αυτό που θέλουν..Σου ακούγεται γνώριμο μήπως αυτό; Έχουν μεγάλη διαίσθηση, φαντασία ,δημιουργικότητα, διανόηση και εσωστρέφεια.. Οι σκέψεις τους περιέχουν έντονο το στοιχείο της υπερβολής και η ζωή τους είναι πάντα γεμάτη από μυστηριώδεις φράσεις, σημεία και φυλαχτά. Φυσικά όλα δεν έχουν μόνο λογική βάση και προσωπικά δεν ξέρω κατά πόσον είναι αντιπροσωπευτικά για μια ομάδα ανθρώπων..Κατά πόσον καλύπτουν μια προσωπικότητα άρτια και συνεχώς εξελισσόμενη..

–Μπαμπά ενδιαφέροντα όλα αυτά αλλά το διάβασμα με καλεί..

Σηκώθηκε από τη θέση της μηχανικά, στο μυαλό της γύριζε το 7 .(συνεχίζεται)

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΕΣ για ΣΕΝΑΡΙΟ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.

18 Responses to Ιόλη 7

  1. spark says:

    Το κείμενο είναι εξαιρετικό (όπως φαίνεται και από τα αστέρια μέρες τώρα) Συγχαρητήρια. Θα ήθελα να διαβάσω και την συνέχεια.. 😉 Μην μας αφήσεις να περιμένουμε 😦

  2. kelly says:

    se euxaristw polu…egrapses to prwto kleidi?o logos sou einai eksairetikos..paw na diavasw ti sunexeia giati kataferneis na kratas to endiaferon ameiwto prosferontas se kathe grammi mikres suginiseis…tha prospathisw na to sunexisw to savvatokuriako..

  3. spark says:

    Ευχαριστώ (δις) 🙂 Τόσο για την ανταπόκριση στο αίτημα 😉 όσο και για τα καλά σου λόγια. Από 1 άνθρωπο που γράφει με αυτόν τον τρόπο θα επιτρέψω στην ματαιοδοξία μου να το μετρήσει διπλό ;).
    Γράφε λοιπόν, ακόνισε λέξεις μονάχη και θα σε περιμένω να αρχίσεις να σημαδεύεις… ξέρεις πώς γίνεται 🙂

  4. spark says:

    ps αν δεν έχεις δικό σου blog (γιατί μου δίνει μόνο fb profile και όχι blog σκέψου σοβαρά το ενδεχόμενο να δημιουργήσεις 1. Είναι απλό… και είμαι σίγουρη ότι έχεις και άλλα κείμενα στο σκοτάδι και τη σιωπή, που περιμένουν μια αφορμή, μια δικαιολογία να βγουν προς τα έξω. 😉

  5. andreas crystall says:

    paidia alh8eia exw erwteutei to keimeno kalogrameno me polu empneush kai ak8ilotiko…mpravo sthn kopela pou to upografei.
    keimena san auta me kanoun na aisiodokso oti epitelous 8a pli8inoun ta kala senaria sthn thleorash.
    kai pali sugxarhthria sthn kopela kai prepei na thn sthriksoume oloi..

  6. spark says:

    poy? poy? poy einai h synexeia?

  7. Nagas says:

    giati to koveis ekei?
    8elo na ma8o ti ginetai parakato!!!!

  8. spark says:

    yparxei to ioli2
    psaxto!

  9. pain says:

    8′ h8ela na to dw se kanoniko senario k an yparxei iolh 2 tote 8elw thn synexeia k grhgora malista..!synexeise etc..!mpravo!

  10. george_paokeisaire says:

    apo ta pio wraia pou exw diavasei ton teleutaio kairo…bravo kopelia!!

  11. Maria Christidi says:

    Ειναι πολυ σημαντικο εστω και μεσα απο την πιο συντομη αφηγηση να γινονται αντιλιπτα στοιχεια οπως η ανεση στο γραπτο λογο καθως και οι γνωσεις τις οποιες ειναι ξεκαθαρο οτι εχει η συγκεκριμενη κοπελα..Αυτο ομως που κανει μια αφηγηση ξεχωριστη ειναι θα ελεγα ο τροπος του αφηγητη με τον οποιο μετατρεπει στιγμες βγαλμενες απο την καθημερινοτητα και ρουτινα του αναγνωστη/τηλεθεατη σε στιγμες για τις οποιες θα περιμενει τη συνεχεια..Ειμαι σιγουρη οτι εχεις ακομη πιο πολλα να δωσεις στην συνεχεια και ελπιζω να την δουμε και ζωντανα!

  12. michael says:

    Gia thn sunexeia prepei na perimenoume polu akoma!??

  13. Μ. Ν.Ο Θ. says:

    Τα σέβη μου!

  14. andreas crystall says:

    ante perimenoume thn sunexeia mhn argeis!!!!!!!!!!!!!!! 🙂
    se osous exw pei na to diavasoun einai en8ousiasmenoi

  15. Valantis says:

    Ante gamw!!!!!!!!!!!!!!!!! Pote tha grapseis tin sunexeia??

  16. kelly says:

    https://eptakleidia.wordpress.com/2010/08/02/ioli7part2/ valanti mou se euxaristw polu!edw einai i sunexeia!tha xarw na mou peis sxolia!:)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s