9/5/2010

…κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο .Και ξαφνικά στο όνειρό μου δεν ήταν πια Απρίλης .Ακαθόριστη εποχή .Βροχή ,πολύ ζέστη ,γύρω μου χιόνι κι εγώ γυμνός .Από μακριά βουή και θόρυβος .Δεινόσαυροι !Σκόνη και τεράστια ζώα έρχονται καταπάνω μου .Τρέχω ,ιδρώνω ,λαχανιάζω και τρέχω .Και όλο και πιο κοντά μου .Κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο .Και ήταν taboo .Ήταν απαγορευμένο όνειρο .Δεν επιτρέπεται κανείς να δει τέτοιο όνειρο .Κανείς !Κι εγώ το είδα και περικυκλώθηκα από δεινόσαυρους .Και ο Απρίλης έγινε Δεκέμβρης ,Ιούνης και Σεπτέμβριος μαζί .Και προσπάθησα να ξυπνήσω …αλλά μάταια .Αυτή ήταν η τιμωρία μου .Να κοιμάμαι .Και τα μάτια ανοιχτά αλλά κοιμάμαι .Ονειρεύτηκες έναν καλύτερο κόσμο ;Μια φωνή βροντερή μου φωνάζει !Κοιτάζω γύρω μου και ξαφνικά μόνος .Σχεδόν μόνος .Πατάω σε πτώματα κι όμως μυρίζει τόσο όμορφα .Στα όνειρα ο θάνατος γίνεται πιο γλυκός .Δε φοβάμαι !Τώρα πια τιμωρήθηκα γι’ αυτό κι έτσι συνεχίζω να ονειρεύομαι έναν καλύτερο κόσμο .Και ξαφνικά τα πτώματα γίνονται λουλούδια .Και γρασίδι και δέντρα και μαργαρίτες και τουλίπες και τριαντάφυλλα και τυχερά τετράφυλλα τριφύλλια .Κόβω ένα και το ρίχνω στο ποτάμι .Και κολυμπάει μόνο του και φτάνει στη θάλασσα .Κι όσο πιο μακριά πάει τόσο πιο μεγάλο γίνεται .Και ξαφνικά γίνεται ουρανός .Και βρέχει .Βρέχει όνειρα άλλων ανθρώπων .Τα βλέπω ,τα αγγίζω .Τα ονειρεύομαι κι εγώ .Και είναι τα όνειρα όσων ονειρεύτηκαν έναν καλύτερο κόσμο .Και τώρα πια δεν είμαι μόνος .Είμαστε πολλοί !Χιλιάδες όνειρα σαν ένα .Σαν βροχή .Σαν χαλάζι σκέψεων .Δεν παραδέχτηκα ποτέ πόσο ονειροπόλος είμαι και τώρα σα να βρήκα ένα τεράστιο κλειδί να ξεκλειδώσω τη μιζέρια μου .Ονειροπόλος !Τι όμορφη λέξη !Περίμενα να τιμωρηθώ για να παραδεχτώ ότι μου αρέσει .Και οι δεινόσαυροι έγιναν πεταλούδες .Και πετάνε γύρω μου και με ανεβάζουν ψηλά για να δω και τα άλλα όνειρα που δεν κατάφεραν να πέσουν .Τώρα καταλαβαίνω γιατί όταν βρέχει ονειροπολώ .Κάθε σταγόνα κι ένα όνειρο .Και πόσο μοιάζουν τα όνειρά μας ;Και πόσο διαφορετικά είναι ;Ένας ουρανός γεμάτος όνειρα !Και πάνω απ’ τα σύννεφα …όνειρα .Και πάνω απ’ τα όνειρα …κι άλλα όνειρα .Όνειρα ανθρώπων που έφυγαν .Ανθρώπων που ονειρεύτηκαν αλλά δεν πρόλαβαν να το πουν .Κι όμως ονειρεύτηκαν .Και τα όνειρά τους είναι εδώ .Τα κρατάω στα χέρια μου .Και έχουν όγκο .Και τα ακούω .Ακούω τις φωνές τους .Ακούω να τα διηγούνται .Ήταν λέει σα να μάκραινε ο δρόμος …και …ήμουν λέει σε ένα κάστρο …και …σ’ αυτό το όνειρο ήσουν εσύ αλλά δεν ήσουν …και …ήμουν λέει πλούσια ντυμένος κι εσείς κλαίγατε …κι άλλα κι άλλα που μοιάζουν τόσο αληθινά !Είμαστε πλασμένοι από το υλικό που γίνονται τα όνειρα .Ζούμε σε ένα όνειρο .Και το φτιάχνουμε εμείς με τις σκέψεις μας ,με τα λάθη μας ,με τις πράξεις μας ,με την αναπνοή μας .Και ξύπνησα και ήθελα να στο διηγηθώ αλλά δεν ήσουν εκεί !Ονειρευόσουν τον δικό σου καλύτερο κόσμο .Θα τα πούμε αύριο βράδυ …κοιμήσου τώρα …

Μη με αφήσεις να φύγω ,χωρίς να μου δώσεις την ευκαιρία να κλείσω την πληγή σου …

15/5/2010

Νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή να με αφήσεις .Μη μου κρατάς άλλο το χέρι .Τώρα θα δοκιμάσω μόνος μου .Χωρίς να κρατιέμαι από κάπου .Χωρίς βοηθητικές ρόδες .Χωρίς προστατευτικά στα χέρια και στα γόνατα .Σε παρακαλούσα αλλά όλο και πιο πολύ μου έσφιγγες το χέρι !Και με καθοδηγούσες σε ένα δρόμο που τώρα πια τον ήξερα καλά και δεν τον ήθελα καθόλου .Μεγάλος δρόμος .Φαρδύς .Χωρίς αυτοκίνητα ,χωρίς ανθρώπους ,χωρίς τίποτα !Κι εσύ εκεί !Επέμενες να τον περπατήσω .Ήταν ο δρόμος που σου άρεσε .Κάτσε …είχα πει .Αφού σου αρέσει οφείλω να βρω κι εγώ κάποιο ενδιαφέρον .Και βρήκα !Εσένα !Και περπατούσαμε και τρέχαμε και βλέπαμε όνειρα .Και κάναμε όνειρα .Και πέφταμε και σηκωνόμασταν .Και λίγο ιώδιο στις πληγές και πάλι παιχνίδι .Κρυφτό .Δεν σου άρεσε να τα φιλάς .Και σε έψαχνα συνέχεια .Κρυβόσουν πάντα πολύ καλά .Που τις έβρισκες αυτές τις κρυψώνες ;Γινόσουν ένα με αυτό που χρησιμοποιούσες για να κρυφτείς .Μία φορά μόνο σε βρήκα και θύμωσες .Αφού έτσι είναι το παιχνίδι …σου είπα .Όχι δεν είχα προλάβει να κρυφτώ .Και σταμάτησα να μετράω μέχρι το εκατό .Και μετρούσα μέχρι το χίλια .5 ,10 ,15 ,20 ,25 …μέχρι το χίλια !Και πάλι δε σου έφτανε .Και συνέχισα να μετράω .Και συνέχισα να περιμένω .5 ,10 ,15 ,20 ,25 …μέχρι το δέκα χιλιάδες !Και συνέχισα να σε ψάχνω .Και συνέχισες να κερδίζεις .Και συνεχίζαμε να παίζουμε .Αγαλματάκια ακούνητα νύχτα ή μέρα ;Και γυρνούσα κι σ’ έβλεπα να κουνιέσαι .Όχι ,επιτρέπεται να κουνάμε τα μάτια μας .Συμφωνούσα .Ήλπιζα πως κάποτε θα κάνω κι εγώ αγαλματάκι .Αγαλματάκια ακούνητα νύχτα ή μέρα ;Και πάλι κουνιόσουν και τώρα έφταιγε ο αέρας .Δεν έφταιγες εσύ .Ο αέρας .Και μετά η βροχή και μετά τα δάκρυά μου και μετά ;Και μετά αλλάζαμε παιχνίδι γιατί αυτό δεν το ήξερα καλά …έλεγες .Κι έτσι αποφασίσαμε να παίξουμε κάτι πιο απλό .Κάτι πιο εύκολο .Σκάκι !Μα … !Σκάκι ,σκάκι !Και ήταν η πρώτη φορά που κέρδισα αληθινά .Ήταν η πρώτη φορά που διεκδίκησα τη νίκη μου .Θυμάσαι ;Απείλησες την βασίλισσα μου .Κι έβαλα το σώμα μου μπροστά .Δεν θα το επέτρεπα ποτέ αυτό !Την βασίλισσά μου ;Την βασίλισσα μου ;Κανείς !Δεν θα την πειράξει κανείς !Κατάλαβα πως αυτό θα ήταν το τελευταίο μας παιχνίδι .Η τελευταία μας παρτίδα .Και ήταν !Σε ενόχλησε αν και δεν είδες ποτέ κατάματα την βασίλισσά μου .Δεν κατάλαβες ποτέ ποια ήταν .Μία βασίλισσα που δεν ήξερε ποτέ να χάνει .Σου θυμίζει κάτι ;Κι έφυγες .Έτρεχες στον δρόμο σου .Στον δικό σου δρόμο κι εγώ από πίσω να προσπαθώ να σου δείξω την βασίλισσα .Να προσπαθώ να την ζωντανέψω για να σου μιλήσει .Να σου πει τ’ όνομά της .Έπεσες !Δεν σ’ ένοιαξε καθόλου για την πληγή στο πόδι σου .Έκλεινες τα αυτιά σου για να μην ακούσεις .Την άρπαξες και την πέταξες μακριά .Στον δικό μου δρόμο ,στον χωματόδρομό μου .Και μ’ έδιωξες !Μου έδειχνες με το δάχτυλο την κατεύθυνση .Ακόμα κι εκείνη την στιγμή προσπαθούσες να με καθοδηγήσεις .Θα φύγω !Έτσι κι αλλιώς η βασίλισσά μου δεν είναι πια εδώ .Ο δρόμος σου δεν έχει πια κανένα ενδιαφέρον .Παραιτούμαι !Για ένα πράγμα μόνο θα επιμείνω !Μη με αφήσεις να φύγω ,χωρίς να μου δώσεις την ευκαιρία να κλείσω την πληγή σου …

Κάποιες φορές σε καλεί το σημάδι να ακολουθήσεις ένα δρόμο που ποτέ δεν αποπειράθηκες. . Σου ζητά να εγκαταλείψεις το όνειρο στο οποίο επένδυσες και να αφιερωθείς σε νέα διαδρομή. Η φωνή μέσα σου συμφωνεί και σου θυμίζει ότι για πάντα θα είσαι ο μαθητής που εκπαιδεύεται

Το μυστικό τάγμα των 7

Στο Μεσαίωνα ένας όρκος έπρεπε να δοθεί μπροστά σε επτά μάρτυρες και αυτός προς τον οποίο δινόταν, ραντιζόταν επτά φορές με αίμα.

Το μυστικό του τάγματος έπρεπε να μείνει καλά κρυμμένο ..
Περά από τα ματιά και τα αυτιά των ανίδεων

Ετσι ένας όρκος δόθηκε μπροστά σε 7 μάρτυρες

Το τυπικό του τάγματος έλεγε ότι αυτός που θα ορκιζόταν έπρεπε να ραντιστεί 7 φορές με αίμα και πάνω του να έφερε χαραγμένο ένα τατουάζ με των αριθμό 7 για να θυμάται πως αν έσπαγε την σιωπή του τότε ένας θάνατος θα των έβρισκε . Ο εκτελεστής όπως έλεγε το πρωτόκολλο του τάγματος έπρεπε να είναι ένας από τους 7 μάρτυρες . Ο όρκος αυτός δόθηκε στων μεσαίωνα και αυτός που ορκίστηκε έπρεπε να μην αποκάλυπτε το μυστικό . Έστω και αν ξαναγεννιόταν δεν έπρεπε να σπάσει την σιωπή του . Το τάγμα είχε δημιουργηθεί άγνωστο ποτέ . Είχε δημιουργηθεί σε μια εποχή ακαθόριστη . κανένας δεν ήξερε γιαυτο . Ήταν τόσο απροσπέλαστο που ο μυημένος έπρεπε να κρατήσει την σιωπή του για 7 χρόνια και μετά να εισελθει .

Ο Στεφανος ειταν ένα άτομο χαρισματικο . Είχε πνευματικές δυνάμεις

Αλλά όλο αυτό

Όλη αυτή η μυστικότητα του φαινόταν παραλογή

Αλλά ένας όρκος των είχε δέσμευση

Αν έσπαγε την σιωπή του ήξερε ότι ο θάνατος θα των ακλουθούσε

Ένας θάνατος που θα έφερε 7 μαχαίρες από έναν από τους μάρτυρες που είχε ορκιστεί μπροστά τους .

Σε κάθε ζωή του πάνω στην γη ο Στέφανος πάντα θυμόταν των όρκο που είχε δώσει και πάντα επικοινωνούσε με το τάγμα και πάντα ορκιζόταν ξανά σε μια μύηση που ήταν ιδία με των θάνατο . Ορκιζόταν όχι σε αυτό των κόσμο αλλά σε διαστάσεις τηλεπαθητικές και τότε αδιόρατα καθώς νόμιζε ότι όλα αυτά ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας όταν ξυπνούσε έβρισκε χαραγμένο των αριθμό 7 στην παλάμη του για να του θυμίζει των όρκο σιωπής που έδωσε στους 7 . Ήξερε ότι σε κάθε ζωή υπήρχαν και ότι αν έσπαγαν την σιωπή τους το τάγμα θα ανακαλούσε τις μνήμες τους και θα έδινε εντολή να των εκτελέσουν .

ΝΥΧΤΕΣ ΒΡΟΧΗΣ

Σκηνή 1η

Η γυναίκα κάθεται στην καρέκλα σκυμμένη με τους αγκώνες πάνω στο γραφείο και τα δάκτυλά της μέσα στα μαλλιά της σε εμβρυϊκή στάση. Σηκώνει αργά το βλέμμα της. Τα φώτα αρχίζουν να φωτίζουν και το άλλο μισό του κομοδίνου. Μια γυναίκα με κοντά μαύρα μαλλιά, μαύρο τιραντέ μπλουζάκι και μαύρη φαρδιά πανταλόνα κάθεται απέναντί της και ακολουθεί τις κινήσεις της ανέκφραστη.

Γυναίκα: Άσπρο. Άσπρο είναι το πρώτο χρώμα, που βλέπω όταν ξυπνάω το πρωί. Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω το άσπρο μαξιλάρι μου. Δεν καταλαβαίνω πού είμαι. Κοιτάζω πιο πέρα. Άσπρο σεντόνι μ’ αγκαλιάζει, άσπρα πλακάκια κάτω γυρεύουν τα βήματά μου, άσπρη ντουλάπα γυαλιστερή φυλακίζει τις ενοχές μου, άσπρος τοίχος γύρω-γύρω, φυλακή. Πού είμαι; Άσπρη πόρτα απέναντι και είναι κλειστή. Φως να μπαίνει από τα άσπρα παραθυρόφυλλα. Παλίρροια φωτός και ‘γώ ακόμα στο κρεβάτι. Σηκώνομαι. Ανοίγω την άσπρη πόρτα. Μπαίνω στο μπάνιο. Βάζω άσπρη οδοντόκρεμα στην άσπρη οδοντόβουρτσα και αρχίζω να ασπρίζω κόκαλα γυμνά. Σιωπή.
Παρακολουθώ τα πόδια μου να ανεβαίνουν την μαρμάρινη σκάλα. Δε μιλώ. Το άσπρο τραπεζομάντιλο είναι στρωμένο. Φως από παντού. Νοιώθω να με διαπερνάει, να με πληγώνει, να με διαλύει. Αρχίζω να αδειάζω το πολύχρωμο πιάτο. Όταν τελειώσω τα βλέπω άσπρο, έτοιμο να ξαναχρησιμοποιηθεί. Ψάχνω τα κλειδιά μου. Ακούω φωνές. Άσπρο. Φως. Πάω να βγω. Κάποια κλείνει την πόρτα. Κρατάει ασβέστη στο χέρι και μια βούρτσα. Νομίζω θα ασπρίσει και μένα. Δείχνει τα ρούχα μου. Φοράω τις πιζάμες μου. Δεν βγαίνουν έξω ξυπόλυτοι και με τις πιζάμες. Λάθος πρώτο. Είναι λερωμένες. Αίμα. Λάθος δεύτερο. Κατευθύνομαι στο άσπρο μας πλυντήριο, βγάζω τα ρούχα μου και τα πετάω στο τεράστιο στόμα του. Παίρνω την γύμνια μου και όσο οι άσπρες κουρτίνες ουρλιάζοντας σκεπάζουν τα παράθυρα, κατεβαίνω τη σκάλα. Ανοίγω την ντουλάπα και διαλέγω τυχαία ένα από ατσαλάκωτα άσπρα κοστούμια μου. Διαλέγω παπούτσια. Τα κλειδιά εκσφενδονίζονται από την σκάλα. Μάνα εξ’ ορισμού. Εν δυνάμει φονική ριπή.
Παίρνω το άσπρο μου αυτοκίνητο και ακολουθώ την άσπρη γραμμή, που με φέρνει στην δουλειά. Δεκάδες πόδια βηματίζουν, κουστουμαρισμένοι παγανιστές, απελεύθεροι, που μηδίζουν ξανά και ξανά. Ένα άσπρο ρολόι πριονίζει ανάσες ξεπουλημένων ονείρων. Δεν κοιτάζω ποτέ και κανέναν κατάματα. Κανόνας επιβίωσης. Σαν τις πουτάνες, που δεν φιλούν ποτέ. Το άσπρο τηλέφωνο βιάζει τη σιωπή μου, ασταμάτητα. Κάνω και σήμερα ό,τι έκανα και χτες, ό,τι θα κάνω και αύριο, ό,τι θα κάνει χωρίς καμία δυσκολία όποιος καθίσει στην καρέκλα μου αν κάποια στιγμή με αποσύρουν. Άσπροι άνθρωποι με άσπρες συμπεριφορές λεηλατούν τον χρόνο μου, απομυζούν το χρώμα μου. Γιατί φοβάμαι τόσο μήπως μια μέρα δεν έχει θέση και για μένα σε τούτη τη γαλέρα με τα κάτεργα; Ο κόσμος μικραίνει. Πρόλαβα και σήμερα και επιβιβάστηκα. Κωπηλατώ πειθήνια. Χιλιάδες κόσμοι αρχειοθετημένοι σε Α4 και το φως να ορμάει από παντού ανελέητο. Σκιές σαν να πετούν χαμηλά στο δρόμο. Από επιλογή ή από ανάγκη. Ζωές στριμωγμένες σε σύστημα δυαδικό. Από μένα ή από σένα. Θέλω να φωνάξω. Νομίζω. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά πια. Δε θυμάμαι. Χάνομαι… Φως ξανά.
Σκύβω το κεφάλι μέχρι το φως να πέσει. Μετά ακολουθώ την ίδια άσπρη γραμμή για τον οίκο οικογενειακής ανοχής. Μπαίνω. Αφήνω τα κλειδιά να πέσουν στο πάτωμα και αρχίζω να πετάω από πάνω μου ένα-ένα τα άσπρα μου ρούχα. Ξεπλένω το φως και το άσπρο σιωπηλά στο ντους όπου η υποταγή μου εξασφαλίζει κάθε πρώτη και δεκαέξι πάντα ζεστό νερό. Τα άσπρα πλακάκια είναι κρύα. Κολλάω το σώμα μου πάνω τους μήπως νιώσω κάτι. Τίποτα. Ούτε καν κρύο. Τρομάζω. Σκέφτομαι μήπως έχω πεθάνει και οι υπεύθυνοι ξέχασαν να μου το πουν. Ψάχνω τον καθρέφτη. Τα κόκαλα μου έχουν κιτρινίσει. Βάζω την άσπρη οδοντόκρεμα στην άσπρη οδοντόβουρτσα και αρχίζω να τα ασπρίζω. Δίπλα στον άσπρο νιπτήρα είναι προσεκτικά διπλωμένες οι πλυμένες πιζάμες. Τις φοράω και με φώτα σβηστά κατευθύνομαι στο κρεβάτι μου. Όχι άλλο άσπρο. Όχι. Ίσως αύριο όλα να είναι διάφανα. Ίσως… Προσεύχομαι για αυτό ακόμα ένα βράδυ σε έναν κάτασπρο Θεό. Το άσπρο δεν τυφλώνει. Μόνο κουφαίνει. Καληνύχτα.
(Τα φώτα αλλάζουν με fade out και ένας γαλάζιος προβολέας με fade in τη φωτίζει τώρα.)
Γυναίκα: Περπατάω και πάλι. Βλέπω τα πόδια μου. Δεν νοιώθω κούραση. Περπατάω, περπατάω και ξαφνικά νοιώθω κάπου να σκοντάφτω, σε ένα αόρατο εμπόδιο και εκεί αρχίζω να πέφτω. Είμαι ακόμα ξύπνια και καταλαβαίνω το κορμί μου να τινάζεται σπασμωδικά για μία φορά… και μετά να πέφτει. Σ’ αυτό το σημείο καταλαβαίνω ότι το όνειρο ξεκινά σε ένα κόσμο που έχει μάθει να μην φοβάται να παίξει με τα μήκη κύματος. Αφήνομαι να πέφτω και δεν φοβάμαι μήπως χτυπήσω, αν θα είναι κανένας να με πιάσει. Απλά πέφτω. Όμορφα, αργά, σαν τα πιο όμορφα και κρυφά όνειρα μας. Δεν χρειάζομαι πια δάκρυα ή αίμα για να σπάσουν οι αλυσίδες. Μόνο να πέφτω. Εκείνες μένουν σταθερές και ‘γω απλά γλιστράω από αυτές και πέφτω. Είναι τόσο απλά τα πράγματα, που δεν ξέρεις καμιά φορά αν θα πρέπει να γελάσεις ή να τρελαθείς γι’ αυτό…
(Ακούγεται ο άνεμος. Τα χαρτιά που είναι στο γραφείο της γυναίκας σκορπίζουν. Καθώς σκύβει να τα μαζέψει ακούγεται η φωνή του Αλέξη χωρίς να τον βλέπουμε)
Αλέξης: 30 Δεκέμβρη. 4:02π.μ. Κονιάκ και Κοέν. Τα παιδιά έχουν κοιμηθεί. Κι εγώ ανοίγω το πολύχρωμο κουτί με τα εναλλακτικά μου παρελθόντα. Διαλέγω τη βροχή να πέφτει σ’ έναν έρημο τόπο. Διαλέγω εκείνη τη στιγμή, που νόμιζα πως είχα φτερά έτοιμος να πετάξω κοντά σου.
4:03 πμ Αν ήταν αυτό ίσως τώρα ν’ αφουγκραζόμουν την ανάσα σου ήρεμη και ροζ σχέδια για το μέλλον. Ίσως… Διαλέγω μια ασημένια σφαίρα κλικ κλικ, παίζουμε;
Γυναίκα: Βρίσκομαι μέσα σε μια μεγάλη θάλασσα και κολυμπάω. Δεν χρειάζομαι αέρα για να αναπνεύσω. Κολυμπάω και ταξιδεύω στα σπλάχνα των θαλασσών δίχως να βγαίνω ποτέ από εκεί. Δεν θυμάμαι να συνάντησα άσπρο σε καμία από αυτές τις θάλασσες. Νοιώθω το νερό στο κορμί μου. Νοιώθω να κολυμπώ μέσα στην ευτυχία και δεν με νοιάζει ποιο από τα δυο αδέρφια είναι, ο Μορφέας ή ο Θάνατος. Αν ο παράδεισος είναι η πρώτη μας πατρίδα και γι’ αυτό τον νοσταλγούμε και ας μην τον έχουμε γνωρίσει, η δικιά μου πατρίδα δεν είναι ένας κήπος γεμάτος ζαρζαβατικά αλλά αμέτρητα κυβικά αρμύρας. Κύριε…, ναι, Εσείς, που με κοιτάτε από ψηλά, αφού ο καθένας μας κόβει και ράβει την κόλαση του στα μέτρα του, το μοντελάκι της υπέρτατης ραπτικής, μπορώ να διαλέξω τον παράδεισο μου; Αυτές τις θάλασσες, που με ταξιδεύουν μέσα στην ομορφιά και ας μην συνάντησα ποτέ άνθρωπο εκεί. Ίσως κατά βάθος να έχουμε πάρα πολλούς στην κόλασή μας για να τους θέλουμε και στον παράδεισό μας… (τακτοποιεί τα χαρτιά της ξανά επάνω στο γραφείο.)
Αλέξης: Ένα δέντρο να βλέπει τον κόσμο να περνά.
4:04 πμ Ακίνητο, στη σιωπή, το εναλλακτικό μου μέλλον
Γυναίκα: Δεν υπάρχει χρόνος. Μόνο το ταξίδι. Εκεί θα βρισκόμαστε. Και εκεί θα σε χάνω πάντα. Μέσα στην νύχτα να παίζουμε την τυφλόμυγα καθώς το άσπρο μας αποσυνθέτει…
(Ο προβολέας αρχίζει να σβήνει σιγά-σιγά πάνω από τη γυναίκα και ένας άλλος φωτίζει σιγά-σιγά το ανοιχτό laptop που βρίσκεται πάνω στο κρεβάτι. Η φωνή του Νίκου ακούγεται χωρίς να φαίνεται κανείς. Η γυναίκα στο σκοτάδι, που μέχρι εκείνη τη στιγμή κοίταζε τον καθρέφτη στηριγμένη στο ένα χέρι σαν να ταξίδευε αλλού, ξαπλώνει στη σκηνή και κοιτάει προς τη μεριά των θεατών. Ο Αλέξης αρχίζει να μιλά καθισμένος στις θέσεις των θεατών. Την πλησιάζει ενώ εκείνη μοιάζει να κοιμάται. Τον ακούει αλλά δεν τον βλέπει. Ένας αόρατος τοίχος τους χωρίζει και τους ενώνει την ίδια στιγμή.)
Νίκος : «Και να σου πω κάτι, όποτε με πιάνει… αυτό που με πιάνει… όποτε υπάρχουν δάκρυα… είναι το αληθινό που βλέπει το ψεύτικο… είναι η αγωνία… ο φόβος… το γιατί… είναι το μονοπάτι που το βλέπεις και λες συνεχίζω… Είναι η δροσιά, που αισθάνεσαι να κυλά στο πρόσωπο… είναι μία πηγή καθαρή για δάκρυα… είναι πολλά για μένα… είναι που πολλά μπορούν να γίνουν εκείνη τη στιγμή… είναι ό,τι βγαίνει και πάει να ελευθερωθεί»
Γυναίκα: Μια ιστορία που δεν την είπαμε ποτέ. Ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες. Και ένα ταξίδι που δεν έγινε ποτέ.
Αλέξης: Τρεις και τέταρτο, βρέχει. Μια πόλη βροχή, μια πόλη σιωπή, μέσα κι έξω απ’ τα σπίτια…. Χιλιάδες δρόμοι τρέχουν με διακόσια… άναρχο δίχτυ φωτός… κι έρωτες στάζουν απ’ τα κεραμίδια, στάλα – στάλα…… συνωστίζονται στους υπονόμους, κοκκινίζουν τη θάλασσα.
Είναι αυτή η στιγμή…… που τα ψέματα τελειώνουν… και πρόσωπα ανέκφραστα βουλιάζουν σ’ ακίνητες λίμνες… είναι τούτη δω η νύχτα… η μοναξιά….. Η μοναξιά τρώει τους ανθρώπους σαράκι… Κι είναι μερικοί που γυρίζουν…. λίγοι….. μα το βλέμμα τους χαμένο…. σα να έμειναν για πάντα σε μια νύχτα σαν κι αυτή… τι να πω, τι άλλο να πω…..
(Μου ‘μαθες πως οι άνθρωποι σπάνε και γίνονται χίλια κομμάτια. Και τι να μαζέψεις, τι να περισώσεις…)
Βρεγμένα πεζοδρόμια, άσκοπα βήματα…… Βλέπω φως σε μερικά παράθυρα… Κάποιοι κοιμούνται κάποιοι ξενυχτάνε… Τηλεοράσεις να πάλλονται σε ρυθμούς υπνωτικούς. Κι η αλήθεια τους λάστιχο, να μεγαλώνει να μικραίνει, καταπώς βολεύει, να χωράει στις ειδήσεις των οχτώμισυ…
(Σηκώνεται από τις θέσεις των θεατών και κατευθύνεται προς τη σκηνή.)
Αλέξης: Τρεις και είκοσι, βρέχει. Μια πόλη σιωπή, μια πόλη βροχή. Συχώρα με που δε σου τραγουδάω απόψε, δεν κάνω κέφι… μόνο βαδίζω αργά σε μουσκεμένους δρόμους… κι αναπολώ τις επιθυμίες που οριοθετήσαμε, τα όνειρα που περιγράψαμε με τόσο καθαρές λέξεις, και δαγκώνομαι… για το χρόνο το χαμένο που θα ‘ρθει….
Τρεισήμισι….. Δεν νοιάζομαι πια αν θα καταλάβεις. Αν θα τρέξεις μακριά. Έτσι κι αλλιώς δεν ήσουν ποτέ εδώ. Τη διαμαρτυρία και το γιατί βέλος στο φεγγάρι – ξέρεις να σημαδεύεις…… Τον φόβο τον γνωρίσαμε, έτσι δεν είναι; Απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη…. Ειδωλολάτρες, συλήσαμε ναούς ακατοίκητους… Και την απελπισία…. από πρώτο χέρι….. Φύγε Ιωάννα… φύγε όσο είναι καιρός….. μαζί με τη βροχή…. και μη γυρίσεις…. μη γυρίσεις ποτέ….. Σου λέω δεν αξίζει τον κόπο… Άσε με να πέφτω στη γη… ξανά και ξανά….. όπως έκανα πάντα…. δεν έχω άλλα περιθώρια….
(Ο καιρός μου… χωρίς φλόγα στα μάτια. Οικολογικές σταυροφορίες. Κι εγώ; Εσύ; πως θα ζήσουμε και θα πεθάνουμε χωρίς η ιστορία να πει λέξη για μας; Στο διάολο να πάει…
(ανεβαίνει στη σκηνή)
Θέλω ελευθερία. Δεν ξέρω τι να την κάνω (πετύχανε το στόχο τους τα καθάρματα)… αλλά την θέλω. Και να’ ναι αληθινή. Όχι ελευθερία επιλογής. Απλή και σκέτη ελευθερία.
Αλλά δεν τη δίνει κανείς… και μου δίνουν χρόνο αλλιώτικο. Σα να ‘ναι σίγουροι πως σήμερα γεννήθηκα και συνάζουν τα όπλα τους. Μα δεν είναι οι Θερμοπύλες για όλους μας.
Ή την ή επί της. (γονατίζει δίπλα της).
{Γυναίκα… (σιγανά) …και την και επι της….
Και θα ‘ρθει η εποχή του θερισμού και μετά του τρύγου… Ή ανάποδα τα ‘πα; Και η εποχή των ανθρώπων ποια είναι; Ή δεν ευδοκιμούν εδώ; Ή μήπως είναι καταχωρημένοι σε λέξεις βαρβαρικές, κλειστοφοβικοί ανάμεσα σε ακατάληπτες κραυγές…})
(Ο Αλέξης σηκώνεται και κατευθύνεται προς το δωμάτιο του.)

Αλέξης: Είναι αυτή η στιγμή…… το τέλος της αγάπης μου λες, το τέλος της αγάπης….. Μα αυτό το τέλος δεν είναι μια στιγμή, ποτέ δεν ήταν…. Σιωπές είναι που όλο και μεγαλώνουν καθώς περνούν τα χρόνια….. Φωτιά ….. υγρό πυρ…… να πέσει σ’ αγάπες, πίστεις, κοσμοθεωρίες….. μόνο λέξεις…… λέξεις αστέρια……… που τις θυμάσαι μια φορά για πάντα….. Τις φορτώνεσαι και πας.
(Βάζει ποτό στο ποτήρι του.)
Τέσσερις κι ακόμα βρέχει. Ο δρόμος της βροχής είναι ένας. Ένας και μοναδικός. Και δεν χωράει μουσικές τραγούδια και γιορτές. Δεν εξευμενίζεται. Δεν απαιτεί θυσίες. Απόλυτος όσο καμιά ιδεολογία. Κι ελεύθερος, πιότερο κι απ’ τη σκέψη…
Ένα (Πίνει μια γουλιά από το ποτό του)
Ένα….. σ’ έναν κύκλο τέλειο…. βήματα στο σκοτάδι…. σαν αυτό να είναι ολόκληρη η ζωή…
(ζήτησα νερό και πήρα λόγια. Αλάτι αντί για κόκκινο… και μπόλικες υποσχέσεις.)
Να ζητάς νερό και να σου δίνουν λάβαρα να κρατάς…….υπολογιστές αντί για άνοιξη…. και μπόλικες υποσχέσεις.
Μα αυτή τη στιγμή….. χρειάζομαι τη μουσική….. (Ανάβει ένα τσιγάρο.) σ’ έναν άλλο κόσμο….. πίσω απ΄ τη βροχή…… πανάρχαιες μελωδίες να καλπάσουν πίσω από ποιητικές. Αγχωμένα όνειρα ξένα και έμμονες ιδέες να σταματήσουν….. κι όλοι μου οι έρωτες να παρελάσουν…… Μα απόψε είμαι χαμένος σε μια δικαιοσύνη χωρίς νόμους….. χαμένος σε μια δικαιοσύνη χωρίς νόμους… χωρίς εναλλακτικές λύσεις, σε έναν παράλογο λαβύρινθο (tango) θανάτου…… (Ανοίγει τον υπολογιστή του.)
Τι να πω, τι άλλο να πω… Ένα τραγούδι σφυρίζει στο κεφάλι μου… κάτι μισά στιχάκια σκαλώνουν στο λαιμό μου. Μισά σαν αλήθειες. Και μακρινά…. τόσο μακρινά, που λες πως έρχονται από ένα άλλο παρελθόν όχι δικό μου… δεν αναγνωρίζω τις λέξεις… δεν είναι δικές μου, δεν είναι δικές μου.
Κερκόπορτες είναι και φοβάμαι. Προσπαθώ να χαμογελάσω πίσω από τοίχους που υψώνω άθελά μου … (Ο Αλέξης προσπαθεί να συνδεθεί στο δίκτυο. Ακούγεται ο ήχος κλήσης του modem που προσπαθεί να συνδεθεί.) Οι ώρες περνάνε. Η βροχή στον ίδιο ρυθμό. Καμιά φορά προσπαθώ να θυμηθώ όλα αυτά που έψαξα. Τις απαντήσεις που έδωσα, τις νέες ερωτήσεις μου. Όλους τους δρόμους που πήρα και τώρα καθορίζουν τα ναι και τα όχι μου. Μα δεν μπορώ. Δεν ξέρω γιατί. Ούτε λογικοί ειρμοί, ούτε αιτίες ή συμπεράσματα. Δεν έχω το κουράγιο να στο εξηγήσω, κι ούτε ξέρω πώς. Αυτά μόνο έμειναν, τα ναι και τα όχι μου, κάθετα σαν βράχοι στη μέση μονότονων τοπίων. (Παίρνει από τη θήκη του 1 cd το τοποθετεί στον υπολογιστή και αρχίζει να δακτυλογραφεί.)
Πέντε παρά, και γυρίζω σε σένα χωρίς να το θέλω. Εσύ ζητάς αλήθειες – πού να τις βρω; Δεν έχω, ποτέ δεν είχα. Μόνο λίγο φως, μόνο λίγο…. Να ζητάς το φως όπου κι αν βρίσκεται, γιατί τίποτα δεν κόστισε ποτέ τόσο πολύ. Σε τούτα τα σκοτάδια… δεν μπορώ να σε δω, (δε σε θυμάμαι πια) κι όσο κι αν προσπαθώ, η μορφή σου ξεφεύγει. Μα το ξέρω καλά πως είσαι εκεί… Υφαίνεις το άπειρο και το χτίζεις σε λέξεις και το λάθος το ξέρεις… Αναπνέεις τις ώρες, (σφραγίζεις διόδους, εξόδους διαφυγής), γεμίζεις με γκράφιτι τους τοίχους της πόλης, συνθήματα που προκαλούν ή κοροϊδεύουν. (Σταματά να δακτυλογραφεί και κοιτά προς το μέρος της γυναίκας.)
Ήθελα μια φορά να σου πω πως σ’ αγαπώ, απλά και σκέτα, χωρίς συνέπειες και εξηγήσεις. Χωρίς επαγωγικές λογικές, χωρίς προσπάθεια να ταιριάξω το όνειρο σ’ αυτούς τους δρόμους που τρέχουν με διακόσια…
(Γυναίκα: Είναι αυτή η στιγμή… Το χρέος σε φως για κείνα τα ναυάγια που δεν υμνήσαμε ποτέ. Δεξαμενές γλυκό νερό και ‘γω θα πω μετά στους στεριανούς πως ήτανε θάλασσες αρμύρας και θα ετοιμάζω λάβαρα να μπήγω στις φλέβες νέων κόσμων… το τραγούδι της θάλασσας, το τέρμα της βροχής.)
Αλέξης: Ας είναι ο έρωτας η τελευταία σημαία που ύψωσα….
(Η γυναίκα σηκώνεται και πλησιάζει τη σκιά της)

Αλέξης: Χαράζει……σ’ όλους τους τόνους του γκρίζου. Όχι άσπρο ή μαύρο. Αυτά είναι για σένα Ιωάννα. Μη μου μιλήσεις. Προς θεού, μη μου πεις τίποτα…. Η βροχή μας πάει… Εκείνη ξέρει καλύτερα. Μα κι αν κάνει λάθος δεν πειράζει, ας χαθούμε μαζί της.
Ίχνη σιωπής
θ’ αφήνω ξανά για να με βρεις…
(Ο προβολέας, που φωτίζει το laptop αρχίζει να σβήνει σιγά-σιγά. Ανάβει ένας άλλος που ρίχνει ένα ψυχρό γαλάζιο φως στη γυναίκα και την ακολουθεί. Βλέπουμε τη γυναίκα, που έχει σηκωθεί από την καρέκλα, να πλησιάζει τον αόρατο τοίχο, που την χωρίζει από το διπλανό δωμάτιο. Τον παρατηρεί από πάνω ως κάτω. Πλησιάζει. Αγγίζει τον αόρατο τοίχο προσπαθώντας να νοιώσει την υφή του και να τον αφουγκραστεί. Σαν αντανάκλαση η μορφή την ακολουθεί. Καθώς μιλάει έρχεται ολοένα και πιο κοντά στον τοίχο. Τα σώματα κινούνται αρμονικά χωρίς το ένα να παραβιάσει το χώρο του άλλου και χωρίς να χάνουν τη σωματική επαφή. Σε κάποια στιγμή η γυναίκα τραβάει την σκιά απότομα από την μεριά της και αρχίζουν να χορεύουν. Ένα παράξενο, βίαιο, σκληρό tango αρχίζει μπροστά στα μάτια μας.)
Σκιά: Ίχνη σιωπής
Στο κορμί της ενοχής
Αφήνω ξανά για να με βρεις
Γυναίκα: Ξέρεις πώς είναι ο θάνατος; Μια απέραντη μοναξιά. Ένα αυτοκίνητο που πετάγεται ξαφνικά μπροστά σου. Ένα φρενάρισμα. Ένα «πεθαίνω». Κανένα flashback. Καμία μάνα. Κανένας εραστής. Κανένας Θεός να σε πάρει από το χέρι. Μόνο ένα «πεθαίνω». Και απέραντη μοναξιά.
Σκιά: Ίχνη αγάπης
Στην ψυχή της απάτης
Θα σβήνω ψυχρά για να χαθείς
Γυναίκα: Σώπασαν οι ερωτήσεις, λιποτάκτησαν όπως όλα. Περιμένω τη βροχή και τον χρόνο να ξεθωριάσουν το χάρτη, τον άνεμο να εξαφανίσει τα σημάδια σου. Πάντα θα νυχτώνει έξω από μια πόρτα παραδείσου. Αργήσαμε πάλι. Πεζοπόροι σε δρόμους ανύπαρκτους. Χαμένοι σε ψευδαισθήσεις. Άργησα. Τα κορμιά, που πατάω να προχωρήσω δεν τα ορίζω για δικά μου.
Σκιά: Έξω βρέχει
Και ο νους μου τρέχει
Σε μέρη μακρινά
Γυναίκα: Κουράστηκε η άμμος να πέφτει στις πυξίδες των τρελών. Κουράστηκα και ‘γω να χαράσσω σώμα και ψυχή. Σήμανε δώδεκα. Δώδεκα μήνες. Και δώδεκα μέρες. Και μετά σιωπή.
Νίκος: Πέρασα στην άλλη όχθη
Σκιά: Κάνει κρύο
Δεν είπες αντίο
Μα έφυγες ξαφνικά
Γυναίκα: Σου το είχα πει. Σε είχα προειδοποιήσει αν ποτέ πλαγιάσεις με άλλη θα σε σκοτώσω. Δεν με πίστεψες. Μόνο γέλασες. Και ένα βράδυ ήρθες να μου το πεις: «Πήγα με άλλη» Μια μαχαιριά στην καρδιά. Σιωπή. Δεν με λύγισες. «Ξανά και ξανά…». Και στριφογύρισες το μαχαίρι. Ξανά και ξανά…
(Ο Νίκος προβάλει στην άκρη της σκηνής)
Νίκος: Και είδα σκοτάδι αγκαλιασμένο με το φως
(Η γυναίκα κοιτάζει κατάματα τη σκιά. Στέκουν ακίνητες. Και την τραβάει βίαια προς το μέρος της για το tango. Ένας κύκλος κόκκινου φωτός τις αγκαλιάζει.)
Σκιά: Ένα ψέμα
Βουτηγμένο στο αίμα
Και η αλήθεια μισή
Γυναίκα: Σ΄ αγαπούσα. Η τουλάχιστον αυτό πίστευα. Μ’ αγαπούσες. Ή τουλάχιστον αυτό μου ‘λεγες. Και κάναμε έρωτα. Σε φτηνά ξενοδοχεία. Μαλώναμε. Έβγαινα στο μπαλκόνι γυμνή με ένα σεντόνι μόνο. Φώναζες «Έλα μέσα». Και έλεγες θεατρινίζω. Πως όλα για μένα είναι θέατρο. Πως ζω για το χειροκρότημα. Για έναν προβολέα. Και μου ‘κανες έρωτα σιωπηλά μέσα στο σκοτάδι. Δε σε χειροκρότησα ποτέ. Νοίκιασες έναν κόκκινο προβολέα, και μαζί όλα τα χειροκροτήματα του κόσμου…
Νίκος: Είδα εσένα που δήλωνες θεός
Σκιά: Βουβό κλάμα
Της ψυχής σου το θάμα
Και η αγάπη νεκρή
Γυναίκα: Σ’ εμπιστευόμουν. Σου ‘λεγα «σ’ αγαπώ. Καληνύχτα» Και έτρεχες να βρεις άλλες. Σου άνοιγα την ψυχή μου και έμπαινες. Σου άνοιγαν τα πόδια τους και έμπαινες και κει.
Νίκος: Πέρασα στην άλλη όχθη
Σκιά: Ξημερώνει
Τίποτα δε σε λυτρώνει
Το δάκρυ λειψό
Γυναίκα: Σκοτάδι και ο δρόμος παγωμένος. Έτρεχα. Προσπέρασες με τα αυτοκίνητα να ‘ρχονται καταπάνω σου από το αντίθετο ρεύμα. Μου ‘κλείσες το δρόμο. Φρενάρισα. Βγήκα από το δρόμο. Μα δε φρενάρουν τα αυτοκίνητα στο χαλίκι. Βγήκα από το αυτοκίνητο. Άρχισα να φωνάζω. Λιποθύμησα… Δις. Τα ‘παιξες… Δις. Όταν συνήλθες, πήγες να κατουρήσεις.
Νίκος: Και είδα τον πρώτο έρωτα να κείτεται νεκρός
Σκιά: Τόσοι πόνοι
Ό,τι ακόμα σε πληγώνει
Γάργαρο νερό.
Γυναίκα: Σε σκότωσα. Όπως σου το ‘χα υποσχεθεί. Μια μαχαιριά στην καρδιά. Με κοίταξες. Πήγες να γελάσεις. Και στριφογύρισα το μαχαίρι. Σου το χα πει. «Και με άλλες να πας, πάντα δικός μου θα είσαι».
Και είσαι. Όπως σου το ‘χα υποσχεθεί.

Νίκος: Είδα εμένα να λέω αληθώς
Σκιά: Καληνύχτα
Στης αγάπης τα δίχτυα
Απόψε θα σε βρω
Γυναίκα: Σου ‘λεγα «καληνύχτα, σ’ αγαπώ» και έβγαινα. Άντρες σε φτηνά bars. Άντρες χωρίς ονόματα. Άντρες χωρίς πρόσωπα. Και ‘συ εκεί να γελάς. Να γελάς. Σε μισώ. Τρελαίνομαι. Πετάω το σεντόνι. Ανεβαίνω στα κάγκελα. Και πέφτω.
(Αφήνει την σκιά και ανοίγει τα χέρια σαν φτερά και πέφτει στο πάτωμα. Ο προβολέας σβήνει και ο Νίκος φεύγει. Ανάβει ένας γαλάζιος. Φωτίζει τον Αλέξη, που την πλησιάζει δίχως να την αγγίζει. Γονατίζει πλάι της και αρχίζει να της μιλά. Στην τελευταία παράγραφο σηκώνεται και φεύγει. Μετά σκοτάδι και σιωπή.)
Αλέξης: Είμαι εδώ. Μια ώρα απ’ τον ισημερινό. Νυχτερινή ζεστή βροχή. Πήρα τα mail σου στην Μπανγκόκ και πριν από λίγο στο Πουκέτ. Τόσες θάλασσες μακριά. Η αινιγματική σιωπή της Ανατολής. Αραιός καπνός πάνω απ’ τις υπαίθριες αγορές. Μου λες για την Μάντ και κάνεις υποθέσεις. Τι γυρεύω εδώ κάτω. Κρατάω το “see you soon. period.” Το “period” κρατάω. Σου ξέφυγε. Και θέλω να θυμάμαι.
Για μια στιγμή. Είπα να ξεφύγω. Όχι άλλους γκρεμούς. Αλλά μια χίμαιρα αντί για άλλη. Δε γίνεται. Εγώ που λέω πως όλα νικιούνται απ’ τον καιρό. Δεν ξέρω τίποτα. Κινέζοι μετανάστες. Στη γιορτή των φυτών. Τρυπάν τα μάγουλά τους με σπαθιά. Τσεκούρια, κι ότι άλλο φανταστείς. Στην αρχή τρόμος. Και ύστερα – πάλι – σιωπή.
Έφτασα πάνω στην εποχή των βροχών. Την προτιμώ. Γεμάτα φιλμ φωτογραφίες που δεν θα εμφανίσω ποτέ.
Ζητάς να χαθείς. Με τον ίδιο τρόπο, άραγε; Όχι. Ή μάλλον ναι, τον ίδιο. Ένα χέρι. Προέκταση της καρδιάς. Τα 40 σου φεγγάρια. Οι 100 μου νύχτες. Και μία απόψε. Κι όλες βροχερές. Πώς τυχαίνει.
Περνάς το ποτάμι. Νομοτέλεια της νιότης σου. Μια φορά για πάντα, λες. Πώς χωράει τόση απολυτότητα σε μια πρόταση. Από τη μία λέω μακριά μου, χαμόγελα και ροζ ζωή. Και να μου στέλνεις κάρτες Χριστούγεννα και Πάσχα. Και φωτογραφίες των παιδιών. Κι από την άλλη, κοντά μου κι ας είναι μόνο ένα φευγαλέο ψέμα.
Σ’ έκανα συμπαίχτη σ’ ένα απ’ τα τρελά παιχνίδια που σκαρώνω καμιά φορά. Μες στο μυαλό μου. Δεν φταις. Η νομοτέλεια της μοναξιάς μου.
Γυρνάς και μου δείχνεις τις στάχτες. Τι είναι. Σημάδι πως δεν υπάρχει όνειρο. Η μήπως αύριο δεν υπάρχει. Το ξέρω. Γι’ αυτό το ζήτησα. Σα μικρό παιδί. Που καμώνεται το Θεό. Που λέει πως ο κόσμος του ανήκει, ενώ ξέρει πως δεν θα τον έχει ποτέ.
Μη με ρωτάς για τη σιωπή. Όλα αυτά τα χρόνια. Λόγια που ανταλλάξαμε σ’ αυτούς τους δρόμους που τρέχουν με διακόσια. Τα σημαντικά είναι αυτά που δεν είπαμε. Κι ίσως να μην πούμε ποτέ. Γιατί οι λέξεις είναι τόσο λίγες. Και το ξέρουμε. Ευτυχώς.
Παράτησα την προσπάθεια. Δεν θα σκεφτώ άλλο. Τι χρώμα να βάλω στην Άβυσσο. Κι αυτό το παιχνίδι λέω να το κόψω. Από μένα ζητάνε ορθολογισμό. Και μόνο.
Όχι, την πόλη δεν στην έδειξα. Μα ανάθεμα κι αν ξέρω ποια είναι. Και χρειάζονται δύο. Έτσι κι αλλιώς δε μπορώ να στη δείξω από φωτογραφίες. Που δεν τις εμφανίζω κιόλας.
Ο Ινδικός τη νύχτα είναι η πιο σκοτεινή θάλασσα που έχω δει ποτέ. Τα χέρια στις τσέπες. Πες μου. Τι ήταν αυτό. Που τώρα ακόμα γυρνάω. Πες μου. Πες μου. Η ίδια γνωστή απελπισία. Όχι. Από τότε πέρασα – κι εγώ – πολλά ποτάμια. Η μοναξιά. Όχι. Γιατί πάντα ήταν. Και κατά τα φαινόμενα πάντα θα ναι. Τότε λοιπόν τι να ‘ταν. Τι είναι.
Απεταξάμην. Απεταξάμην τις βροχές τα τραγούδια που μιλάν για… Μικρός είχα ένα όνειρο. Χοντρός φαλακρός μουστάκι και γυαλιά. Το μουστάκι δε μου πετυχαίνει. Πού θα πάει.
Μωρό μου. Μωράκι μου. Γλυκό μου κοριτσάκι. Τα φτερά μου έχουν σπάσει. Έλα απόψε. Σου έχω το πιο γλυκό τραγούδι του κόσμου. Ένα παλιό Κέλτικο. Στο ‘χω πει πολλές φορές. Αλλά χωρίς να σου δώσω να καταλάβεις. Πόσο σημαντικό μου είναι. Ένα σου χαμόγελο. Κι ας είναι έτσι : ) ή μια αστεία φατσούλα. Μικρό μου. Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις. Τι θα ήμουν αν δεν υπήρχες. Κι αυτή τη φορά. Δεν σε αφήνω να μιλήσεις. Δε βλέπω φωτιές εγώ. Πουθενά. Μονάχα θάλασσα. Γλυκιά μου. Δε με νοιάζει. Κι ας είναι όλα εδώ μέσα. Μη μου δείχνεις φωτιές λοιπόν. Αυτήν τη ζεστασιά. Δε θέλω να ξεχάσω. Κι ας κάνει 720 χιλιόμετρα για να ρθει.
Αυτό το τραγούδι. Μου φέρνει δάκρια στα μάτια. Αλλά εσένα δεν θα σ’ αφήσω. Φοβάμαι μη μου σπάσεις. Εγώ αντέχω. Το ξέρω καλά. Ανυπομονώ να γυρίσω. Στην Αθήνα. Έστω. Καλή η ανατολή αλλά η μέρα καλύτερη. Το πιο φωτεινό αύριο είναι εκεί και περιμένει. Αστεράκι μου. Τίποτα δεν τελειώνει προτού αρχίσει. Σαν ένας που πνίγεται αρπάζομαι. Από μία λέξη. Μία και μόνη λέξη. Η νομοτέλεια του ζω. Σε ενεστώτα.
Ματάκια μου. Μην το κάνεις. Αρκετές σκιές πολέμησα. Και ανεμόμυλους. Η τρίτη φωνή λοιπόν ας πάψει. Έτσι κι αλλιώς δε μπορώ ν’ ακούσω. Μόνο αυτό το τραγούδι. Το παλιό Κέλτικο. Τη δεύτερη φωνή λαχτάρισα. Αλλά φοβάμαι μην τυχόν και την ακούσω μια φορά στ’ αλήθεια. Και τότε. Λέξεις αστέρια. Καταπέλτες. Ορθολογισμός συντρίμμια. Και νέες εκστρατείες στη χώρα του απόλυτου ήλιου. Γι’ αυτό λοιπόν. Φωνή σε πρώτο πρόσωπο. Κι αυτή σαν παραλήρημα. Σαν παλιό Κέλτικο τραγούδι γεμάτο αλκοόλ.
Και θα μου πεις πως δεν καταλαβαίνω. Πως δεν υπάρχει χρόνος ούτε χώρα. Θα μου πεις χίλια αλλά. Και άλλους τόσους λόγους και αιτίες. Για το Θεό. Τα ξέρω όλα αυτά. Αλλά τι βγαίνει. Δε μπορώ να σταματήσω. Θα πέφτω ρυθμικά στη γη. Σαν τη βροχή.
Συχώρα με Ιωάννα. Που κλέβω τ’ όνομά σου. Πες ότι ήταν το πρώτο. Που βρήκα μπροστά μου.
Μην πανικοβληθείς καρδούλα μου. Είναι σκληρό και επικίνδυνο. Κι αφορά μόνο εμένα. Στο τέλος τέλος. Αύριο πρωί θα είμαι στο Τσιάνγκ Μάι.
Γυναίκα: Φεύγεις. Όπως πάντα. Και ‘γω σ’ αφήνω ακόμα μια φορά να χαθείς. Και έχω τόσο πολύ ανάγκη τη βροχή απόψε. Μην πέφτεις με τη βροχή, μόνο γίνε βροχή για μένα. Και μη με λες Ιωάννα. Λήδα να με λες και να με θυμάσαι τις νύχτες, που βλέπεις τη βροχή.

(Τα φώτα σβήνουν)

Νοσοκομείο. Προχτές. Ώρα δυσπροσδιόριστη. Κόσμος αποπροσανατολισμένος να ψάχνει γιατρό. Τους ίδιους ψάχνω και ‘γω μήπως με δουν που κάνω κοπάνα. Πλησιάζω στην έξοδο. Ο διάδρομος ανοίγει σαν δέλτα ποταμού, που χάνεται στην θάλασσα. Και άλλος κόσμος μπροστά μου. Σε σειρά αυτή τη φορά. Περιμένουν να σφραγίσουν βιβλιάρια. Μια γυναίκα πεσμένη κάτω κλαίει, φωνάζει. Στέκομαι. Είμαι κοντά στην πόρτα. Την βλέπω στο βάθος. Δεν καταλαβαίνω τι λέει η γυναίκα. Ξεχωρίζω με την άσπρη μου ποδιά πίσω από την πολύχρωμη σειρά. Κινδυνεύω. Εκείνη αθέατη κινείται ρυθμικά στο κρύο μάρμαρο σε μια περίεργη στάση. Ασφαλής σε μια αόρατη μήτρα. Γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει για να την βοηθήσω; Έμαθε κάτι; Έπαθε κάτι; Γιατί δεν φεύγω τώρα, που δεν με βλέπει κανείς; Τα ρούχα της φτωχικά. Τα πόδια μου καρφωμένα στη γη. Ούτε πάω να την βοηθήσω. Ούτε και προχωρώ προς την ελευθερία. Μια άσπρη ποδιά με πλησιάζει. Δίνουμε σημάδια αναγνώρισης. Της δείχνω την γυναίκα με το βλέμμα. Το χέρι δειλό μαζεμένο στο κορμί, φοβάται μήπως αν δείξει θα πρέπει να τεντωθεί λίγο ακόμα και να βοηθήσει. Την βλέπει. Και αμέσως σε μυστική συμφωνία κάνουμε ότι δεν υπάρχει.. Μπαίνει χειρουργεία τώρα. Χτες είδε να κόβουν ένα πόδι. Τώρα αυτό. Ευπειθώς αναφέρει. Αδιάφορα βάζει τις δικές της σφραγίδες στο βιβλιάριο εξάσκησής της. Φεύγει. Χάνεται στον κόσμο. Την κοιτάω. Προσπαθώ να καταλάβω πώς στέκεται. Η έσω μεριά των κνημών είναι παράλληλη με το πάτωμα. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Συνεχίζει να κλαίει. Δεν καταλαβαίνω αν είναι μοιρολόι, ή κάποια ακατάληπτη προσευχή. Εμποδίζω τον κόσμο να περάσει. Δεν φεύγω. Δεν την βοηθάω. Πού τα βρήκε τα ρούχα που φοράει; Είναι τόσο φτωχιά; Γιατί φοβάμαι την φτώχια της σαν να’ ναι μολυσματική; Κάποιος ήδη μολυσμένος με προσπερνάει και πάει προς το μέρος της. Ανασαίνω με ανακούφιση. Την χτυπάει με δύναμη στο κεφάλι. Ούτε αυτό είναι ικανό να με μετακινήσει από τα καρφιά μου. Της φωνάζει πιο δυνατά από ότι φωνάζει εκείνη. Είναι ένας γέρος. Φτωχός. Άγριος. Άσχημος. Εξοστρακισμένος. Την τραβάει. Την σηκώνει. Εκείνη φοράει 1 ζευγάρι τένις παλιές, ένα τζιν λιωμένο από τον χρόνο, μια πλεχτή παλιά μπλούζα, έχει αραιά ξανθά μαλλιά ως τους ώμους και είναι αδύνατη, πολύ αδύνατη. Εκείνος, ένα παλιό κουστούμι μάλλον καφέ, τραγιάσκα στο κεφάλι, στο ένα χέρι κρατάει μια πλαστική σακούλα με βιβλιάρια, στο άλλο τα χέρια της και την τραβάει προς την έξοδο. Με προσπερνούν βιαστικά. Θέλω να δω το πρόσωπό της. Αδύνατο. Ταλαιπωρημένο. Θέλω να δω τα μάτια της. Δεν υπάρχουν. Είναι μια σχεδόν ομοιόχρωμη γαλάζια μάζα. Ένας γκρεμοτσακισμένος ουρανός Αν ήταν πιο καθαρά μάλλον θα είχε συγκλίνων στραβισμό. Είναι τυφλή. Δεν με βλέπει. και χάνεται μαζί του. Ένας αποκλίνων άγγελος λες και κάποιος τον έσπρωξε και πέφτοντας έσπασαν τα φτερά, καταστράφηκαν τα μάτια. Μια παρθένος με β-χορειακή γοναδοτροφίνη μικρότερη του 20 και ο Ιωσήφ σκοτεινός. Ο Σαρλό δεν θα ήταν χαριτωμένος σε έγχρωμο. Η πόρτα είναι πάντα εκεί. Τρέχω προς τα εκεί φροντίζοντας να μην δίνω στόχο. Είμαι ελεύθερη. Πάω στο αυτοκίνητο. Έχω κιόλας ξεχάσει. Βάζω όπισθεν και φεύγω. Όλα είναι εντάξει. Δεν με είδε κανείς. Στο δρόμο οι άλλοι οδηγοί γυρίζουν και με κοιτάνε περίεργα. Κοιτάζω μήπως έχω λερωθεί πουθενά. Φοράω ακόμα την ποδιά…

BPOXH

(Νύχτα πρώτη)

Τρεις και τέταρτο, βρέχει. Μια πόλη βροχή, μια πόλη σιωπή, μέσα κι έξω απ’ τα σπίτια…. Χιλιάδες δρόμοι τρέχουν με διακόσια… άναρχο δίχτυ φωτός… κι έρωτες στάζουν απ’ τα κεραμίδια, στάλα – στάλα…… συνωστίζονται στους υπονόμους, κοκκινίζουν τη θάλασσα.

Είναι αυτή η στιγμή…… που τα ψέματα τελειώνουν… και πρόσωπα ανέκφραστα βουλιάζουν σ’ ακίνητες λίμνες… είναι τούτη δω η νύχτα… η μοναξιά….. Η μοναξιά τρώει τους ανθρώπους σαράκι… Κι είναι μερικοί που γυρίζουν…. λίγοι….. μα το βλέμμα τους χαμένο…. σα να έμειναν για πάντα σε μια νύχτα σαν κι αυτή… τί να πω, τί άλλο να πω…..

Βρεγμένα πεζοδρόμια, άσκοπα βήματα…… Κάποιοι κοιμούνται κάποιοι ξενυχτάνε… Τηλεοράσεις να πάλλονται σε ρυθμούς υπνωτικούς. Κι η αλήθεια τους λάστιχο, να μεγαλώνει να μικραίνει, καταπώς βολεύει, να χωράει στις ειδήσεις των οχτώμισυ…

Τρεις και είκοσι, βρέχει. Μια πόλη σιωπή, μια πόλη βροχή. Συχώρα με που δε σου τραγουδάω απόψε, δεν κάνω κέφι… μόνο βαδίζω αργά σε μουσκεμένους δρόμους… κι αναπολώ τις επιθυμίες που οριοθετήσαμε, τα όνειρα που περιγράψαμε με τόσο καθαρές λέξεις, και δαγκώνομαι… για το χρόνο το χαμένο που θα ‘ρθει….

Τρεισήμισι….. Δεν νοιάζομαι πια αν θα καταλάβεις. Αν θα τρέξεις μακριά. Έτσι κι αλλιώς δεν ήσουν ποτέ εδώ. Τη διαμαρτυρία και το γιατί βέλος στο φεγγάρι – ξέρεις να σημαδεύεις…… Τον φόβο τον γνωρίσαμε, έτσι δεν είναι; Απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη…. Και την απελπισία…. από πρώτο χέρι….. Φύγε Ιωάννα… φύγε όσο είναι καιρός….. μαζί με τη βροχή…. και μη γυρίσεις…. μη γυρίσεις ποτέ….. Σου λέω δεν αξίζει τον κόπο… Άσε με να πέφτω στη γη… ξανά και ξανά….. όπως έκανα πάντα…. δεν έχω άλλα περιθώρια….

Είναι αυτή η στιγμή…… το τέλος της αγάπης μου λες, το τέλος της αγάπης….. Μα αυτό το τέλος δεν είναι μια στιγμή, ποτέ δεν ήταν…. Σιωπές είναι που όλο και μεγαλώνουν καθώς περνούν τα χρόνια….. Φωτιά ….. υγρό πυρ…… να πέσει σ’ αγάπες, πίστεις, κοσμοθεωρίες….. μόνο λέξεις…… λέξεις αστέρια……… που τις θυμάσαι μια φορά για πάντα….. Τις φορτώνεσαι και πας.

Τέσσερις κι ακόμα βρέχει. Ο δρόμος της βροχής είναι ένας. Ένας και μοναδικός. Και δεν χωράει μουσικές τραγούδια και γιορτές. Δεν εξευμενίζεται. Δεν απαιτεί θυσίες. Απόλυτος όσο καμιά ιδεολογία. Κι ελεύθερος, πιότερο κι απ’ τη σκέψη…

Ένα – ένα….. σ’ έναν κύκλο τέλειο…. βήματα στο σκοτάδι…. σαν αυτό να είναι ολόκληρη η ζωή… Να ζητάς νερό και να σου δίνουν λάβαρα να κρατάς…….υπολογιστές αντί για άνοιξη…. και μπόλικες υποσχέσεις.

Μα αυτή τη στιγμή….. χρειάζομαι τη μουσική….. σ’ έναν άλλο κόσμο….. πίσω απ΄ τη βροχή…… πανάρχαιες μελωδίες να καλπάσουν πίσω από ποιητικές. Αγχωμένα όνειρα ξένα και έμμονες ιδέες να σταματήσουν….. κι όλοι μου οι έρωτες να παρελάσουν…… Μα απόψε είμαι χαμένος σε μια δικαιοσύνη χωρίς νόμους….. χαμένος σε μια δικαιοσύνη χωρίς νόμους… χωρίς εναλλακτικές λύσεις, σε έναν παράλογο λαβύρινθο θανάτου……

Τι να πω, τι άλλο να πω… Ένα τραγούδι σφυρίζει στο κεφάλι μου… κάτι μισά στιχάκια σκαλώνουν στο λαιμό μου. Μισά σαν αλήθειες. Και μακρινά…. τόσο μακρινά, που λες πως έρχονται από ένα άλλο παρελθόν όχι δικό μου… δεν αναγνωρίζω τις λέξεις… δεν είναι δικές μου, δεν είναι δικές μου.

Κερκόπορτες είναι και φοβάμαι Προσπαθώ να χαμογελάσω πίσω από τοίχους που υψώνω άθελά μου … Οι ώρες περνάνε. Η βροχή στον ίδιο ρυθμό. Καμιά φορά προσπαθώ να θυμηθώ όλα αυτά που έψαξα. Τις απαντήσεις που έδωσα, τις νέες ερωτήσεις μου. Όλους τους δρόμους που πήρα και τώρα καθορίζουν τα ναι και τα όχι μου. Μα δεν μπορώ. Δεν ξέρω γιατί. Ούτε λογικοί ειρμοί, ούτε αιτίες ή συμπεράσματα. Δεν έχω το κουράγιο να στο εξηγήσω, κι ούτε ξέρω πώς. Αυτά μόνο έμειναν, τα ναι και τα όχι μου, κάθετα σαν βράχοι στη μέση μονότονων τοπίων.

Πέντε παρά, και γυρίζω σε σένα χωρίς να το θέλω. Εσύ ζητάς αλήθειες – πού να τις βρω; Δεν έχω, ποτέ δεν είχα. Μόνο λίγο φως, μόνο λίγο…. Να ζητάς το φως όπου κι αν βρίσκεται, γιατί τίποτα δεν κόστισε ποτέ τόσο πολύ. Σε τούτα τα σκοτάδια… δεν μπορώ να σε δω, κι όσο κι αν προσπαθώ, η μορφή σου ξεφεύγει. Μα το ξέρω καλά πως είσαι εκεί… Υφαίνεις το άπειρο και το χτίζεις σε λέξεις και το λάθος το ξέρεις… Αναπνέεις τις ώρες, γεμίζεις με γκράφιτι τους τοίχους της πόλης, συνθήματα που προκαλούν ή κοροϊδεύουν.

Ήθελα μια φορά να σου πω πως σ’ αγαπώ, απλά και σκέτα, χωρίς συνέπειες και εξηγήσεις. Χωρίς επαγωγικές λογικές, χωρίς προσπάθεια να ταιριάξω το όνειρο σ’ αυτούς τους δρόμους που τρέχουν με διακόσια…

Ας είναι ο έρωτας η τελευταία σημαία που ύψωσα….

Χαράζει……σ’ όλους τους τόνους του γκρίζου. Όχι άσπρο ή μαύρο. Αυτά είναι για σένα Ιωάννα. Μη μου μιλήσεις. Προς θεού, μη μου πεις τίποτα…. Η βροχή μας πάει… Εκείνη ξέρει καλύτερα. Μα κι αν κάνει λάθος δεν πειράζει, ας χαθούμε μαζί της.

Ίχνη σιωπής θ’ αφήνω ξανά για να με βρεις…

ΣΙΩΠΗ

(Παραλλαγή για τρεις φωνές κι ένα κορμί)

ίχνη σιωπής στο κορμί της ενοχής
αφήνω ξανά για να με βρεις

Σταμάτησε κάποια στιγμή η βροχή και σ’ είδαν να υποστέλλεις σημαίες στις Νέες Χώρες. Ξανάπιασε πάλι βροχή, παραπατούσες, λένε, σέρνοντας εμβλήματα πολέμων και παντού υγρασία για να τα κάψεις. Σπασμένοι ωκεανοί και χάθηκαν οι βυζαντινοί στην πορφύρα για να μας δείξουν πώς να τους κάνουμε υγρό πυρ. Υγρό πυρ να στεγνώσει να φωτίσει τα σκοτάδια μας. Αλλά οι άγγελοι έχουν χρόνια να κλάψουν εδώ για να το κλέψουμε απ’ τα μάτια τους.

ίχνη αγάπης
στην ψυχή της απάτης
θα σβήνω ψυχρά για να χαθείς

Απέλυσα τους ιχνηλάτες μου. Τώρα θέλω να χαθώ εγώ και ίσως με βρω σε τόπους, που δεν έχω σεργιανίσει. Σπάστε τις πυξίδες. Κρύψτε τ’ αστέρια, πάρτε το πιστοποιητικό γεννήσεως. Κρύψε με γύμνια μου σαν ‘ρθουν να με ζητήσουν. Μου δώσαν 40 φεγγάρια να γεμίσω την άβυσσο. 40 φεγγάρια ν’ αλλάξω παράδεισο. Ποτέ δεν ήταν αρκετά. Ποτέ. Και ο χρόνος κυλά απειλητικά.

Έξω βρέχει
και ο νους μου τρέχει
σε μέρη μακρινά

ΠΕΡΑΣΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ

Δεν ορίζω πια τις λέξεις μου. Και κείνες… Σκύλες! Δεν πεινάνε, δε διψάνε για μένα πια, να μετρηθούμε σε μαρμαρένια αλώνια. Νίκησαν, τα σύνορα καταπατούνται. Πώς μοιράζεται ένα κορμί στις αυτοκρατορίες της Ιστορίας με το δικό μου όνομα; Πώς κατακερματίζεται ένας άνθρωπος που δεν έγινε Θεός ;

Κάνει κρύο
δεν είπες αντίο
Μα έφυγες ξαφνικά

ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ

Σώπασαν οι ερωτήσεις, λιποτάκτησαν όπως όλα. Περιμένω τη βροχή και το χρόνο να ξεθωριάσουν το χάρτη, τον άνεμο να εξαφανίσει τα σημάδια μου. Πάντα θα νυχτώνει έξω από μια πόρτα παραδείσου. Αργήσαμε πάλι. Πεζοπόροι σε δρόμους ανύπαρκτους. Χαμένοι σε ψευδαισθήσεις. Άργησα. Τα κορμιά που πατάω να προχωρήσω δεν τα ορίζω για δικά μου.

Ένα ψέμα
βουτηγμένο στο αίμα
και η αλήθεια μισή

ΕΙΔΑ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΕΣ ΘΕΟΣ

Έστησα σταυρούς σήμερα, να κάνω θεούς ανθρώπους με το ζόρι. Πώς κατάντησα έτσι; Κάποτε έκανα ανθρώπους τους Θεούς. Ποιος άνθρωπος μ’ έμαθε ότι ο τέλειος Γολγοθάς είναι καλύτερος από έναν Όλυμπο γεμάτο ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη; Βάζω σημεία στους δρόμους, βωμούς στον άγνωστο άνθρωπο. Με κούρασαν οι θεοί δεν βρήκα τον άνθρωπο. Ακόμα και ο Διογένης θαρρώ κουράστηκε να ψάχνει. Αν σε φωνάξω Διογένη θα γυρίσεις;

Βουβό κλάμα
της ψυχής σου το θάμα
και η αγάπη νεκρή

ΠΕΡΑΣΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ

Πέρασαν οι μυροφόρες. Πέρασαν και οι τυμβωρύχοι. Μονάχα εγώ δεν πέρασα. Μονάχα εγώ. Σαν αρρώστια που δεν βρήκε ακόμα γιατρικό. Και ο χρόνος περνά. Τέλειωσε όλη η άμμος της γης. Κουράστηκε να πέφτει στις κλεψύδρες των τρελών.

ξημερώνει
τίποτα δε σε λυτρώνει
το δάκρυ λειψό

ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΕΡΩΤΑ ΝΑ ΚΕΙΤΕΤΑΙ ΝΕΚΡΟΣ

Μ’ αρέσει η σιωπή και ας μη με δέχτηκε ποτέ σαν κομμάτι της. Πάλι μ’ εξοστρακίζει. Πες μου που είναι οι λέξεις μου να πάρω πίσω την φωνή μου πριν ξεμάθω να είμαι βάρβαρη. βαρ βαρ βαρ. Λες να είναι η σιωπή η τελειοποίηση της έκφρασης; Τηλεπαθητικοί σε έναν κόσμο που δεν θέλω να προλάβω να ζήσω. Μ’ αρέσει η ατέλειά του. Χιλιάδες ατέλειες αδέσποτες να στοιχειώνουν τις νύχτες.

Τόσοι πόνοι
ό,τι ακόμα σε πληγώνει
γάργαρο νερό

ΕΙΔΑ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΛΕΩ ΑΛΗΘΩΣ

Λέξεις δανεικές. Λέξεις ξένες. Ξέμαθε ο μαρκαδόρος μου και δε με γνωρίζει πια. Κόλλες λευκές. Τα βλέπουν για άσπρες σημαίες και κραυγάζουν «παράδοση». Έρχεται η νύχτα και δεν μου ‘δειξες την πόλη.

Ένα άδειο χαρτί έμεινε μόνο. Ένα λευκό εισιτήριο αχτύπητο ακόμα.

καληνύχτα
στης αγάπης τα δίχτυα
απόψε θα σε βρω

παραλήπτης άγνωστος. στοιχεία ελλιπή.

please try again. the system failed

Υ.Γ. Αν σε φωνάξω Αλέξη θα μου αποκρίνεσαι;

ΣΤΟ ΠΟΥΚΕΤ

(Νύχτα δεύτερη)

Είμαι εδώ. Μια ώρα απ’ τον ισημερινό. Νυχτερινή ζεστή βροχή. Πήρα τα mail σου στην Μπανγκόκ και πριν από λίγο στο Πουκέτ. Τόσες θάλασσες μακριά. Η αινιγματική σιωπή της Ανατολής. Αραιός καπνός πάνω απ’ τις υπαίθριες αγορές. Μου λες για την Μάντ και κάνεις υποθέσεις. Τι γυρεύω εδώ κάτω. Κρατάω το “see you soon. period.” Το “period” κρατάω. Σου ξέφυγε. Και θέλω να θυμάμαι.

Για μια στιγμή. Είπα να ξεφύγω. Όχι άλλους γκρεμούς. Αλλά μια χίμαιρα αντί για άλλη. Δε γίνεται. Εγώ που λέω πως όλα νικιούνται απ’ τον καιρό. Δεν ξέρω τίποτα. Κινέζοι μετανάστες. Στη γιορτή των φυτών. Τρυπάν τα μάγουλά τους με σπαθιά. Τσεκούρια, κι ότι άλλο φανταστείς. Στην αρχή τρόμος. Και ύστερα – πάλι – σιωπή.

Έφτασα πάνω στην εποχή των βροχών. Την προτιμώ. Γεμάτα φιλμ φωτογραφίες που δεν θα εμφανίσω ποτέ.

Ζητάς να χαθείς. Με τον ίδιο τρόπο, άραγε; Όχι. Ή μάλλον ναι, τον ίδιο. Ένα χέρι. Προέκταση της καρδιάς. Τα 40 σου φεγγάρια. Οι 100 μου νύχτες. Και μία απόψε. Κι όλες βροχερές. Πώς τυχαίνει.

Περνάς το ποτάμι. Νομοτέλεια της νιότης σου. Μια φορά για πάντα, λες. Πώς χωράει τόση απολυτότητα σε μια πρόταση. Από τη μία λέω μακριά μου, χαμόγελα και ροζ ζωή. Και να μου στέλνεις κάρτες Χριστούγεννα και Πάσχα. Και φωτογραφίες των παιδιών. Κι από την άλλη, κοντά μου κι ας είναι μόνο ένα φευγαλέο ψέμα.

Σ’ έκανα συμπαίχτη σ’ ένα απ’ τα τρελά παιχνίδια που σκαρώνω καμιά φορά. Μες στο μυαλό μου. Δεν φταις. Η νομοτέλεια της μοναξιάς μου.

Γυρνάς και μου δείχνεις τις στάχτες. Τι είναι. Σημάδι πως δεν υπάρχει όνειρο. Η μήπως αύριο δεν υπάρχει. Το ξέρω. Γι αυτό το ζήτησα. Σα μικρό παιδί. Που καμώνεται το Θεό. Που λέει πως ο κόσμος του ανήκει, ενώ ξέρει πως δεν θα τον έχει ποτέ.

Μη με ρωτάς για τη σιωπή. Όλα αυτά τα χρόνια. Λόγια που ανταλλάξαμε σ’ αυτούς τους δρόμους που τρέχουν με διακόσια. Τα σημαντικά είναι αυτά που δεν είπαμε. Κι ίσως να μην πούμε ποτέ. Γιατί οι λέξεις είναι τόσο λίγες. Και το ξέρουμε. Ευτυχώς.

Παράτησα την προσπάθεια. Δεν θα σκεφτώ άλλο. Τι χρώμα να βάλω στην Άβυσσο. Κι αυτό το παιχνίδι λέω να το κόψω. Από μένα ζητάνε ορθολογισμό. Και μόνο.

Όχι, την πόλη δεν στην έδειξα. Μα ανάθεμα κι αν ξέρω ποια είναι. Και χρειάζονται δύο. Έτσι κι αλλιώς δε μπορώ να στη δείξω από φωτογραφίες. Που δεν τις εμφανίζω κιόλας.

Ο Ινδικός τη νύχτα είναι η πιο σκοτεινή θάλασσα που έχω δει ποτέ. Τα χέρια στις τσέπες. Πες μου. Τι ήταν αυτό. Που τώρα ακόμα γυρνάω. Πες μου. Πες μου. Η ίδια γνωστή απελπισία. Όχι. Από τότε πέρασα – κι εγώ – πολλά ποτάμια. Η μοναξιά. Όχι. Γιατί πάντα ήταν. Και κατά τα φαινόμενα πάντα θα ναι. Τότε λοιπόν τι να ’ταν. Τι είναι.

Απεταξάμην. Απεταξάμην τις βροχές τα τραγούδια που μιλάν για… Μικρός είχα ένα όνειρο. Χοντρός φαλακρός μουστάκι και γυαλιά. Το μουστάκι δε μου πετυχαίνει. Πού θα πάει.

Μωρό μου. Μωράκι μου. Γλυκό μου κοριτσάκι. Τα φτερά μου έχουν σπάσει. Έλα απόψε. Σου έχω το πιο γλυκό τραγούδι του κόσμου. Ένα παλιό Κέλτικο. Στο χω πει πολλές φορές. Αλλά χωρίς να σου δώσω να καταλάβεις. Πόσο σημαντικό μου είναι. Ένα σου χαμόγελο. Κι ας είναι έτσι : ) ή μια αστεία φατσούλα. Μικρό μου. Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις. Τι θα ήμουν αν δεν υπήρχες. Κι αυτή τη φορά. Δεν σε αφήνω να μιλήσεις. Δε βλέπω φωτιές εγώ. Πουθενά. Μονάχα θάλασσα. Γλυκιά μου. Δε με νοιάζει. Κι ας είναι όλα εδώ μέσα. Μη μου δείχνεις φωτιές λοιπόν. Αυτήν τη ζεστασιά. Δε θέλω να ξεχάσω. Κι ας κάνει 720 χιλιόμετρα για να ρθει.

Αυτό το τραγούδι. Μου φέρνει δάκρια στα μάτια. Αλλά εσένα δεν θα σ’ αφήσω. Φοβάμαι μη μου σπάσεις. Εγώ αντέχω. Το ξέρω καλά. Ανυπομονώ να γυρίσω. Στην Αθήνα. Έστω. Καλή η ανατολή αλλά η μέρα καλύτερη. Το πιο φωτεινό αύριο είναι εκεί και περιμένει. Αστεράκι μου. Τίποτα δεν τελειώνει προτού αρχίσει. Σαν ένας που πνίγεται αρπάζομαι. Από μία λέξη. Μία και μόνη λέξη. Η νομοτέλεια του ζω. Σε ενεστώτα.

Ματάκια μου. Μην το κάνεις. Αρκετές σκιές πολέμησα. Και ανεμόμυλους. Η τρίτη φωνή λοιπόν ας πάψει. Έτσι κι αλλιώς δε μπορώ ν’ ακούσω. Μόνο αυτό το τραγούδι. Το παλιό Κέλτικο. Τη δεύτερη φωνή λαχτάρισα. Αλλά φοβάμαι μην τυχόν και την ακούσω μια φορά στ’ αλήθεια. Και τότε. Λέξεις αστέρια. Καταπέλτες. Ορθολογισμός συντρίμια. Και νέες εκστρατείες στη χώρα του απόλυτου ήλιου. Γι αυτό λοιπόν. Φωνή σε πρώτο πρόσωπο. Κι αυτή σαν παραλήρημα. Σαν παλιό Κέλτικο τραγούδι γεμάτο αλκοόλ.

Και θα μου πεις πως δεν καταλαβαίνω. Πως δεν υπάρχει χρόνος ούτε χώρα. Θα μου πεις χίλια αλλά. Και άλλους τόσους λόγους και αιτίες. Για το Θεό. Τα ξέρω όλα αυτά. Αλλά τι βγαίνει. Δε μπορώ να σταματήσω. Θα πέφτω ρυθμικά στη γη. Σαν τη βροχή.

Συχώρα με Ιωάννα. Που κλέβω τ’ όνομά σου. Πες ότι ήταν το πρώτο. Που βρήκα μπροστά μου.

Μην πανικοβληθείς καρδούλα μου. Είναι σκληρό και επικίνδυνο. Κι αφορά μόνο εμένα. Στο τέλος τέλος. Αύριο πρωί θα είμαι στο Τσιάνγκ Μάι.

Ο ΜΥΑΝΘΟΣ

Ο μύανθος ή ποντικολούλουδο όπως είναι ευρύτερα γνωστός, είναι ένα μικρό λουλουδάκι με λεπτό ίσιο μίσχο και πέντε ή επτά πέταλα λευκού χρώματος. Εικάζεται πως το όνομά του το οφείλει στο σχήμα των πετάλων του που μοιάζουν με δόντια τρωκτικού.

Εξαιρετικά σπάνιο λουλούδι, φύεται σε υγρά και σκιερά μέρη. Μπορεί να το συναντήσει κανείς δίπλα σε νεκροταφεία, κάτω από γέφυρες και καμιά φορά στον ακάλυπτο χώρο πολυκατοικιών που δεν φωτίζονται πολύ από τον ήλιο. Ίσως μια άλλη εξήγηση για το όνομά του να είναι ότι ζει στα ίδια μέρη που ζουν τα τρωκτικά.

Στην αρχαιότητα πιστευόταν πως το άρωμά του είχε μαγικές ιδιότητες. Λέγεται μάλιστα πως αν κανείς έτρωγε γλυκό που είχε φτιάξει μια γυναίκα από μύανθο, δεν μπορούσε να την ξεχάσει ποτέ. Ακόμα και σήμερα σε κάποιες περιοχές της πατρίδας μας πιστεύεται πως αν μια γυναίκα δώσει μύανθο στον άντρα που την ενδιαφέρει, τότε αυτός θα γυρίσει κοντά της.

Οι αποικίες του είναι πολύ μικρές, σπάνια θα συναντήσει κανείς παραπάνω από δύο μύανθους στον ίδιο χώρο. Το συνηθέστερο είναι ένας μύανθος σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων.

Όπως όλα τα αγριολούλουδα, ο μύανθος είναι ανθεκτικός στις καιρικές συνθήκες. Έχουν βρεθεί μύανθοι σε θερμοκρασίες πολύ χαμηλές, καθώς επίσης και σε υψηλές, παρόλο που δεν αντέχει πολύ στην απευθείας έκθεση στο ηλιακό φως.

Η περίοδος αναπαραγωγής του σε αντίθεση με τα περισσότερα λουλούδια είναι το φθινόπωρο. Παρόλο που η όψη του δεν είναι εντυπωσιακή, δεν διαθέτει δηλαδή έντονα χρώματα ή μεγάλα πέταλα φαίνεται πως τα έντομα το προτιμούν. Ίσως να είναι το άρωμά του, αλλά επειδή το άρωμά του είναι ανεπαίσθητο, αυτή η άποψη ελέγχεται ως ανακριβής.

Ένα άλλο παράδοξο είναι ότι συγγενεύει με το μαύρο τριαντάφυλλο. Παρόλο που είναι τελείως διαφορετικά τόσο στην όψη όσο και στις συνήθειες, θεωρείται πως μεγάλα τμήματα του γενετικού τους κώδικα είναι τα ίδια. Κι αυτό αποτελεί ένα σοβαρό σημείο σύγκρουσης των βοτανολόγων. Υπάρχουν οι μεν που υποστηρίζουν πως η σπανιότητα και των δύο είναι αυτό που τα κάνει παρόμοια, ενώ οι άλλοι λένε πως οι ελάχιστες διαφορές που έχουν είναι τελικά τόσο έντονες ώστε να τα διαφοροποιούν πλήρως. Υπάρχει και μια τρίτη άποψη που επιχειρεί να συγκεράσει τις δύο προηγούμενες λέγοντας πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα νόημα να εξεταστούν οι διαφορές τους αφού έτσι κι αλλιώς είναι αφάνταστα δύσκολο να τα βρει κανείς ώστε να τις παρατηρήσει.

Ένα χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ψυχολογίας είναι η σχεδόν μανιώδης αναζήτηση του σπάνιου. Αυτή η αναζήτηση σε συνδυασμό με την άλλη μεγάλη ανοησία να ταξινομούμε το καθετί, προκαλεί καμιά φορά παράλογες συμπεριφορές. Ίσως σε αυτό να οφείλεται όλο αυτό το πρόσφατο ενδιαφέρον γι αυτό το παράξενο λουλούδι. Πρέπει να αναγνωρίσουμε λοιπόν πως ο ίδιος ο μύανθος δεν ευθύνεται καθόλου γι αυτό. Και μάλιστα το πιο πιθανό είναι να μη δίνει δεκάρα για τις δικές μας διαμάχες. Πολύ μετά την απαρχή της ύπαρξής του είδε να έρχεται ο άνθρωπος, βρήκε καταφύγιο στις πόλεις μας και το πιο πιθανό είναι να συνεχίσει να υπάρχει όταν εμείς θα έχουμε φύγει.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της ψυχολογίας μας είναι η έφεση για μάθηση. Προσπαθούμε να διδαχτούμε από το καθετί και έχουμε αναγάγει σε ύψιστο ιδανικό τη μόρφωση και τη συνακόλουθη σοφία. Ψάχνουμε το νόημα της ύπαρξης του μύανθου και προσπαθούμε να εξηγήσουμε τα χαρακτηριστικά του. Νομίζουμε πως αν ανακαλύψουμε κάποια από τα μυστικά του θα μπορέσουμε να τα χρησιμοποιήσουμε στη δική μας ζωή. Βέβαια ούτε γι αυτό ευθύνεται ο μύανθος. Κι αν μπορούσε να μιλήσει ίσως να έλεγε κάτι σαν «Ακόμα και το όνομά μου δική σας εφεύρεση είναι, θα θελα να μάθετε απλώς να συμβιώνετε μαζί μου χωρίς να προσπαθείτε να με κάνετε χίλια κομμάτια κι από όλα αυτά να επιλέγετε ένα ή δύο που σας ελκύουν περισσότερο, στο κάτω – κάτω ένα απλό λουλούδι είμαι, και μάλιστα καθόλου εντυπωσιακό. Μη μου δίνετε διαστάσεις που δεν έχω, κι αν δεν μπορείτε να με δεχτείτε όπως είμαι, σας παρακαλώ αγνοείστε με».

Αλλά να και που ο συγγραφέας σας, όντας πολύ ανθρώπινος κι αυτός, υπέπεσε στο ίδιο σφάλμα και το παράκανε κιόλας. Όχι μόνο έβαλε τον μύανθο κάτω από τους φακούς του, τον κοίταξε από δω κι από κει, τον έκοψε κομματάκια και τον μέτρησε, αλλά τον έβαλε να μιλάει κιόλας. Παρακαλώ συγχωρείστε τον.

Τι σημαίνει η σιωπηλή απάντηση του μύανθου στις ερωτήσεις του παρελθόντος; Τι ξέρει το σοφό του κεφαλάκι που εμείς αγνοούμε;

(οι κακές συνήθειες δεν κόβονται εύκολα – το χέρι πάει μόνο του).

Το πασίγνωστο παραμύθι της χιονάτης δεν είναι παραμύθι αλλά θρύλος που βασίζεται στην αληθινή (τραγική) ιστορία της Margarete von Waldeck (1533-1554)- αλλά η πιο γνωστή είναι εκείνοι που διέδωσαν και τροποποίησαν σε ορισμένα σημεία οι αδερφοί Grrim,το 19ο αιώνα…Όλοι λίγο πολύ ξέρουμε πως έχει η ιστορία:η κακιά μητριά,ο μαγικός καθρέφτης,η εγκατάλειψη στο σκοτεινό δάσος,οι εφτά μεταλλουργοί νάνοι,το μήλο που έφερε τον ύπνο,το φιλί του πρίγκιπα…Τα στοιχεία αυτά είναι τα σημεία κλειδιά του παραμυθιού και ουσιαστικά διηγούνται μια ΔΕΥΤΕΡΗ ιστορία…

Η παρθένα (λευκή) Χιονάτη είναι το σύμβολο της ανθρώπινης ψυχής που ξεκινώντας την πορεία της μέσα από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας,καλείται να ωριμάσει μέσα από μια σειρά δοκιμασίες.Η κακιά βασίλισσα μητριά αντιπροσωπεύει την σκοτεινή πλευρά της γυναικείας φύσης της γυναίκας…είναι δηλαδή το αρνητικό διπλό της χιονάτης.Γιαυτό και εγκαταλείπει στο σκοτεινό δάσος το κορίτσι…Η διαμονή στο άγριο δάσος συμβολίζει τον μπερδεμένο κόσμο των ψυχικών ή σεξουαλικών προβλημάτων.Είναι ο κόσμος των συναισθημάτων και της αστάθειας που δημιουργούν.Σε αυτό το δάσος λοιπόν,η ψυχή-Χιονάτη θα συναντήσει τους 7 μικρούς νάνους.Γιατί νάνοι?Ίσως επειδή στην λαϊκή σκέψη οι νάνοι συνδυάζουν το υπερφυσικό στοιχείο με την παιδική αθωότητα.Γιατί όμως οι νάνοι είναι 7?Εφτά είναι οι πλανήτες της παραδοσιακής κοσμογονίας και μάλλον γιαυτό οι παλαιοί επέλεξαν αυτόν τον αριθμό.Καθώς λοιπόν η Χιονάτη (ψυχή) βρίσκεται χαμένη μέσα στο σκοτεινό δάσος του εαυτού της,καλούμαστε και εμείς να εντοπίσουμε την αρνητική σημασία του 7.Η συνάντηση λοιπόν της Χιονάτης με τους 7 αναλογεί με το πέρασμα του μύστη από τους 7 βαθμούς μύησης στα Μιθραια.Τελείται εδώ δηλαδή μια κεκαλυμμένη ψυχαλχημεία ωρίμανσης του εαυτού.Τι γίνεται όμως με τον πρίγκιπα και το μήλο?Το 7 στην αλχημεία είναι αριθμός υπέρβασης,ενώ σε ένα αλχημικό κείμενο από τη Συρία,ο αναζητητής βρίσκει έναν καθρέφτη πάνω στις 7 πύλες – αν κοιτάξει μέσα σε αυτόν,θα λησμονήσει όλες τις έγνοιες και θα γνωρίσει το θεό που κρύβει μέσα του.Κάπως έτσι και ο καθρέφτης της μητριάς δείχνει την αλήθεια,πως η ομορφότερη ψυχή είναι η αγνή Χιονάτη,εκείνη που πέθανε και αναστήθηκε από το φιλί της αγάπης.Ο πρίγκιπας στο παραμύθι μας αντιπροσωπεύει το αρσενικό ηλιακό πνεύμα που έρχεται για να ολοκληρώσει τον Ιερό Γάμο,αφού πρώτα αφυπνίσει τον ύπνο της απομάκρυνσης στον κόσμο των επιθυμιών,που συμβολίζει το μήλο.Προσέξτε όμως το χρώμα του μήλου είναι αυτό του αίματος που γεμίζει το δισκοπότηρο της Πορφυρής γυναίκας.Η δύναμη του δισκοπότηρου είναι να μεταμορφώνει το αίμα του μαρτυρίου σε ελιξίριο ζωής!

Σας μπέρδεψα??

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ….!!! – ΜΙΛΕΝΑ

Κοίτα γύρω σου!… Ξεχνάς να κατέβεις από το σύννεφο σου…
Ξεχνάς στην γη πως είναι.
Έκανες πέρα ότι σου θυμίζει τον λόγο που κλείστηκες εκεί,
ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο.
Διώχνεις κάθε ανάμνηση από την λογική ζωή που σου μάθανε.
Κρύβεσαι από τον πόνο και τους λύκους τις ζωής σου…
Όλοι σου λένε: Ξύπνα! …Μα θέλεις?!
Σκέψου το καλά… Αντέχεις την προσγείωση?
Συζητήσεις που μοιάζουν να κρατούν αιώνες…
Με τους γύρω… και τον εαυτό σου, ακόμα ποιο συχνά…!
Η φαντασία σου και η ελπίδα, αυτά είναι τα όπλα σου,
για να σκοτώνεις τους φόβους σου, και ότι σε κρατάει με τα μικρά…

Η άμυνες σου χορεύουν με ρυθμό…

Ξεγλιστράς στο φως τις λάμψης που τα άστρα σου δείχνουν και οδηγούν,
σε όνειρα ξανά και ξανά, μακριά από εδώ…
Κάπου που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα με μικρότερο τίμημα…!
Γιατί ήδη έχεις πληρώσει ακριβά τις στιγμές ευτυχίας…
Αυτές! Αυτές που εθίζουν σαν το ποιο βαρύ ναρκωτικό,
ΕΙΝΑΙ το ναρκωτικό τις ψυχής μας!!!

Και γιατί να γυρίσεις στην γη? Δεν σου προσφέρει τίποτα το χώμα,
μόνο να λερώσει τα όνειρα μπορεί, και η σκόνη να θολώσει τα ΘΕΛΩ…!
Η σκόνη από τα θέλω τον άλλων που απαιτούν να διαμορφώνουν τα δικά σου!
Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα? Μήπως εσύ? Μα και πάλι,
δεν θες να γίνεις η σκόνη… στα δικά τους, κι ας το λένε ατολμία!!

Χάνεσαι λοιπόν σε επιλογές που δεν χαλάνε τα θέλω τον γύρω,
καταπιέζεις σχέδια που δεν είναι αποδεχτά
και επιλέγεις ότι κοστίζει λιγότερο στους άλλους…
Ίσα που ζεις… Αναπνέεις!

…Και είσαι τόσο μικρή ακόμα!
Για 24 χρόνια είδες την φύση να ανθίζει και να ξεραίνεται μαζί.
Μιλένα σε φωνάζουνε, μα δεν ακούς συχνά…
Στον κόσμο που έχεις πλάσει αλλάξεις χώρους,
αλλάζεις ακόμα και αυτό που μοιάζει να ‘ναι λόγος ύπαρξης…
Κι όσα όνειρα δεν σε χωράνε, τα προσαρμόζεις στις ανάγκες σου…

Σε φόρτωσαν με λάθη από μικρή, αυτά που δεν εντόπισαν
ή δεν αντιμετώπισαν από εγωισμό ή άλλη προτεραιότητα…
Εσύ, να διορθώσεις για να πας …μπροστά.
Κουράστηκες να εντοπίζεις, να θυμώνεις, να παλεύεις…
Μα πρέπει…
Αχ… αυτά τα ΠΡΕΠΕΙ! Με αυτά τα πρέπει ξεχνάμε τα θέλω
και τους τρόπους να ζούμε όπως θα θέλαμε…

Είναι φορές που θες να αλλάξεις τον κόσμο…
αλλά και άλλες που δεν ξέρεις τι θέλεις να πρωτοαλλάξεις!
Αμάν ποια! Η αναποφασιστικότητα είναι ανταγωνιστής σου…

Τώρα πια είναι ολοφάνερο!
Και αυτή την μάχη πρέπει να βρεις τρόπο να την δίνεις,
γιατί είναι συχνή… τρώει χρόνο και αντοχές.
Χαλάει αργά και συννεφάκια…

Άλλος εχθρός? Οι παγίδες, κι αυτές που βάζεις εσύ η ίδια…
Έτσι! Γιατί έχεις κι έναν μαζοχισμό να θρέψεις!

Οι σκέψεις σου, με συνειρμούς που δεν έχουν τελειωμό…
Πνίγεσαι μέσα τους! Ξεχνάς που ήσουνα και που θέλεις να πας.

Μετράς… λάθη, μετράς στιγμές που έζησες…
Μετράς τι έχεις κάνει μέχρι τώρα και γιατί.
Τόσα γιατί που με μίσος σε ρωτάνε: -Τι κάνεις?

Ο καθρέφτης. Αυτός έχει ακούσει ότι δεν τολμάς να πεις πουθενά.
Τον πόνο σου…
Ότι σε πλήγωσε ή σε σκότωσε ή σου βίασε την θέληση για ζωή…
Τι να πρωτοθυμηθείς και τι να πρωτοσυγχωρέσεις?

Τα δάκρυα? Αυτά σε συνήθισαν…

-Πως ζεις?!……
Στον κόσμο που έφτιαξες στα θεμέλια που σου χτίσανε?

Και τελικά, όλο και περισσότερο συνειδητοποιείς,
ότι έχεις σοβαρό πρόβλημα!
Ότι …ίσως και να χρειάζεσαι βοήθεια…

…Λες να έχουν δίκιο όλοι που ανησυχούν?
Μα, αν επιστρέψεις στην πραγματικότητα? Μήπως αυτό σε αποτελειώσει?

Να το κάνεις για το χατίρι τους?…

…Έτσι κι αλλιώς δεν έμειναν πολλά να χάσεις!
Και τα όνειρα επαναλαμβάνονται και πλήττεις!…

Φτάνει μόνο να τους πεις το ΝΑΙ.
Και πόση χαρά θα πάρουν!
Ε, κάτι είναι κι αυτό.

…Ε, λοιπόν…:
-ΝΑΙ!!

Και το τόλμησες. Δάκρυα χαράς τους: η ανταμοιβή σου.
Ο φόβος σου: -Τι θα βγει από αυτό…?

Δεν χάνουν χρόνο, τώρα… που “στην βράση κολλάει και το σίδερο”…

Ντύνεσαι αργά…
Βλέπεις τους τοίχους που σε κλείνανε για χρόνια.
Χαιρετάς τις γωνιές που σε εμπνεύσανε με όνειρα…
Τα αυτοκόλλητα στο γραφείο σε ταξιδεύουν σε στιγμές από το σχολείο.
Στον υπολογιστή κοιτάς παγωμένες στιγμές σε φωτογραφίες,
που σου θυμίζουν τις καλές στιγμές σου.
Και αυτόν… που γέμισε το μέσα σου με χρώμα και…
ευτυχία… και τόση θέληση για ζωή…
Αλλά και στις γωνίες σου, το καταφύγιο στις δακρύβρεχτες μέρες.

Κρύβεις καλά τα ίχνη από ότι απέμεινε και φανερώνει την αλήθεια σου.
Μπορεί και να ξανάρθεις…
Μπορεί και να θυμάσαι…

Στο καθρέφτη κοιτάς τον εαυτό σου κριτικά: “-Φαίνομαι πολύ παράλογη?”
Τίποτα πάνω σου δεν σου αρέσει ποια.
Τα μάτια σου δεν μοιάζουν 24 ετών…
Τα μαλλιά σου είναι μακριά και προσπαθούν να κρύψουν…
Τις μπούκλες σου παιδεύεις να συμμορφώσεις.
Προσπαθείς να σουλουπωθείς, για την περηφάνια.
Η αυτήν που απέμεινε, τέλος πάντων..

Μια ξαφνική ανάμνηση έρχεται βίαια στο μυαλό σου, από τον
ήχο του αυτοκινήτου που μόλις πέρασε στον δρόμο. Από το παράθυρο
με δυσκολία διέκρινες το χρώμα του. Μπλε! Σαν κι ΑΥΤΟ… ΤΟΤΕ!
Λες και έχει περάσει τόσος καιρός…

Στον δρόμο για το γραφείο…, σκέφτεσαι.
Θα καταφέρεις άραγε να γιατρευτείς?
Υπάρχει ακόμα επιστροφή?

Ξεφορτώθηκες ότι σε προδίδει πολύ..
Τον τοίχο που σε προστατεύει από την λογική, όμως, τον διατηρείς..
Δεν τολμάς τελείως να εκτεθείς… Ποιος θα το άντεχε, άλλωστε?
Κάποια πράγματα δεν θα γιατρευτούν πότε.
Το έχεις πάρει ποια απόφαση. Θα τα πάρεις μαζί σου…

Έφτασε το απόγευμα και σε βρίσκει στο γραφείο συμβουλευτικής
και υποστήριξης, με άλλους εκεί, απελπισμένους σαν κι εσένα…

Η Αγγελική ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Ονειροπολούσε κοιτάζοντας αφηρημένη το περιοδικό που κρατούσε. Διάφορες εικόνες περνούσαν από το μυαλό της .Ταξίδια και μελλοντικά σχεδία. Ξαφνικά κάποιος χτύπησε την πόρτα η κοπέλα πετάχτηκε από το κρεβάτι και φώναξε:<< Περάστε.>>

Ένας υπηρέτης μισανοίγοντας την πόρτα ανάγγειλε<< Ο πατέρας σας επιθυμεί να σας μιλήσει. Μπορείτε να τον δεχτείτε?>>

Η Αγγελική έγνεψε καταφατικά κι ο υπηρέτης έφυγε.

Η κοπέλα χτένισε τα μακριά ίσια μαλλιά της και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη ικανοποιημένη. Όταν χαμογελούσε φαίνονταν τα δόντι της που ήταν κάτασπρα σαν δυο σειρές μαργαριτάρια .Όταν εκνευριζόταν (πράγμα που συνέβαινε συχνά),τα μάγουλα της κοκκίνιζαν και έχανε το συνηθισμένο της προσποιητό ήρεμο ύφος. Ήξερε πως ήταν όμορφη ,ψηλή, λεπτή και ντυνόταν πάντα με φροντίδα. Αυτό που επιθυμούσε ήξερε πάντα πώς να το αποκτάει.

Ο πατέρας της μπήκε στο δωμάτιο. Η Αγγελική έτρεξε κοντά του. Ο άντρας την αγκάλιασε. Συνήθως αν κι αγαπούσε πολύ την κόρη του δεν φανέρωνε τα συναισθήματα του. Ήταν χαμηλών τόνων ,ψύχραιμος και κλειστός χαρακτήρας. Ωστόσο εκείνη ημέρα ήταν διαφορετική.

Πείρε τα χέρια του αλλά συνέχισε να την κοιτάζει στα μάτια. Θαύμαζε αυτά τα πράσινα με την ξεχωριστή λάμψη μάτια.

<<Είναι θαρραλέα, αποφασιστική κι έχει προσωπικότητα. >> Σκέφτηκε ο πατέρας για να διώξει το φόβο από μέσα του.

Η εικόνα της κόρης του πρόδιδε το χαρακτήρα της. Μπορούσε να διαβάσει κάνεις στο πρόσωπο της την περηφάνια, το πείσμα, την ξεροκεφαλιά αλλά και το πόσο κακομαθημένη ήταν.

Εκείνος έμεινε σιωπηλός.

Αγγελική :<<Μπαμπά συμβαίνει κάτι? Δεν θα έπρεπε να ασχολείσαι με τις υποθέσεις σου όπως κάνεις κάθε μέρα? Έγινε κάτι σοβαρό? Έπαθε μήπως τίποτα η μαμά στο ταξίδι της? Μήπως έκανα κάτι εγώ?>>

Στην τελευταία ερώτηση η Αγγελική πετάρισε τις βλεφαρίδες τις προφέροντας τις λέξεις με μια προσποιητή αθωότητα.

Πατέρας: <<Όχι γλυκιά μου κόρη δεν συμβαίνει τίποτα. Είναι αλήθεια ότι εργάζομαι συνέχεια αλλά δεν σημαίνει και ότι δεν τυχαίνει να έχω και ελεύθερο χρόνο .Σήμερα έτυχε να έχω λίγο. Εσύ πως είσαι?>>

Αγγελική: <<Η γιορτή πλησιάζει. Θα είναι όλα φανταστικά. Ακόμα βέβαια δεν έχω αποφασίσει τη να βάλω το άσπρο σατέν με το χρυσό κέντημα ή το κόκκινο μεταξωτό φόρεμα με την σετ πασμίνα? Ανυπομονώ να έρθει εκείνη η ώρα είμαι τόσο ενθουσιασμένη. Έδωσα οδηγίες για τη διακόσμηση της αίθουσας, το κέτερινγκ,, τους μουσικούς, την παρέλαση που θα γίνει προς τιμήν μου………….>>

Εκείνη συνέχισε να μιλάει με ενθουσιασμό όμως ο πατέρας της δεν την άκουγε ποια.

<<Είναι τόσο ανέμελη και την ενθουσιάζουν τόσο τα υλικά πράγματα. Δεν έχει κοπιάσει ποτέ, ούτε έχει κινδυνέψει .Δε θα τα καταφέρει να μείνει ζωντανή. >> Σκέφτηκε και η καρδία του πλημμύρισε από απογοήτευση.

Μετά από 10 λεπτά

Πατέρας: <<Αγγελική ξέρεις τι θα πει φόβος?>>

Η Αγγελική σταμάτησε να μιλάει φανερά ενοχλημένη. Ο πατέρας της τη διέκοψε για να της υποβάλει μια τόσο άσχετη ερώτηση. Άραγε ο πατέρας της δεν χαιρόταν που πλησίαζε η γιορτή των γενεθλίων της? Σκέφτηκε και απάντησε εκνευρισμένα

<<Φόβος για ποιο θέμα? Δε φοβάμαι . Τον φόβο τον έχουν μόνο οι δειλή και οι αδύναμη. Γιατί με ρωτάς?>>

Σιωπή.

Τότε η Αγγελική πρόσεξε τα ωχρά χαρακτηριστικά του πατέρα της, την εμφανή κούραση ,τους μαύρους κύκλους και τη χαμένη έκφραση στο πρόσωπο του.

Πατέρας: <<Αν κόρη μου ισχύει αυτό που λες για το φόβο, τότε είμαι δειλός και αδύναμος. Αν και τώρα ποια δεν σημασία , τίποτα δεν έχει σημασία.>>

Αγγελική: <<Μ α τη λες? Όλοι σε σέβονται και όλοι έχουν να πουν τα καλύτερα από θαυμασμό για το πρόσωπο σου. Αν είναι κάποιο πρόβλημα με καμία υπόθεση σου όμως ,τίποτα τόσο φοβερό που να σε κάνει να φοβάσαι. Αν πάλι είναι κανένα από τα αγγλικά αστεία σου, σου έχω να σου πω πως δεν είναι καθόλου πετυχημένο. Με κανείς να αισθάνομαι πως αδιαφορείς για τα γενέθλια μου .Σε λίγες μέρες θα γίνω 20. Ο Πέτρος θα μου ζητήσει να αρραβωνιαστούμε. Δε σε νοιάζει?>>

Πατέρας: << Κάνεις λάθος. Νοιάζομαι πάρα πολύ για εσένα .Όμως…>> Σταματά απότομα έχει είδη πει αρκετά δεν έπρεπε η Αγγελική να μάθει την αλήθεια .Όχι τώρα ,όχι ακόμα. Συλλογίστηκε.

Γύρισε την πλάτη και έφυγε βιαστικά ανεβαίνοντας στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του.

Η Αγγελική σκέφτηκε για λίγο την περίεργη συμπεριφορά του πατερά της. Όμως αποφάσισε να το αφήσει στην άκρη και να συνεχίσει τις ετοιμασίες των γενεθλίων της.

Μετά από λίγες μέρες

Μεσάνυχτα

Η Αγγελική ήταν πανέμορφη με το άσπρο χρυσοκέντητο φόρεμα που ήταν ραμμένο αποκλειστικά για εκείνη. Έλαμπε, πηγαινοερχόταν στην αίθουσα σαν μια βασίλισσα ανάμεσα σε αυλικούς. Χόρευε, μιλούσε, γελούσε. Απολάμβανε κάθε στιγμή και φαινόταν. Όλα είχαν μια εντυπωσιακή πολυτέλεια. Τα πάντα ήταν όπως τα ονειρευόταν. Η απόλυτη ευτυχία σκέφτηκε.

Ο πατέρας κοίταζε την Αγγελική και ακόμα ποιο πολύ σκοτείνιαζε το πρόσωπο του.

Οι ερωτήσεις σαν θύελλα κατέκλυζαν τις σκέψεις του. Γιατί τώρα, γιατί όλα αυτά, γιατί… Ήξερε πως αυτές οι ερωτήσεις ήταν περιττές, πως δεν θα άλλαζε η κατάσταση. Όμως οι σκέψεις δεν σταματούσαν. Καταριόταν τον εαυτό του που άφηνε τις σκέψεις να τον συνθλίβουν. Δεν κατάφερνε να τις κάνει να εξαφανιστούν. Έχωσε το χέρι του στην τσέπη του σακακιού του αγγίζοντας το γράμμα.

Μένουν μονό δυο ώρες .

Ο πατέρας κατευθύνθηκε προς το μέρος της Αγγελικής που κουβέντιαζε με τους καλεσμένους τις και τον Πέτρο.

Πατέρας: <<Αγγελική.>> ψιθύρισε

Αγγελική: <<Μπαμπά δε σε είδα όλο το βράδυ. Σε λίγο ο Πέτρος θα ανακοινώσει τους αρραβώνες μας. Δεν είναι θεσπέσια η γιορτή?>>

Ο πατέρας της ένιωσε ένα κόμπο να ανεβαίνει στο λαιμό του και κατάφερε να συλλαβίσει. <<Ναι ,η γιορτή είναι πραγματικά θεσπέσια και εσείς θα γίνεται ένα λαμπερό ζευγάρι.>> Είπε κοιτάζοντας αφηρημένος στους καλεσμένους.

Πατέρας: <<Αγγελική σε παρακαλώ άφησε τους καλεσμένους σου για ένα λεπτό και έλα με τον Πέτρο στο γραφείο μου.

Η Αγγελική έκπληκτη τραντάχτηκε.

<<Τι λες?>> διαμαρτυρήθηκε.

<<Είναι τα γενέθλια μου μπαμπά, ότι και να θες να μου πεις μπορεί να περιμένει. Τίποτα δεν είναι τόσο επείγον.>>

Πατέρας: << Είναι παρά πολύ επείγον.>>

Η Αγγελική έπιασε το χέρι του Πέτρου αποχαιρέτισε τους καλεσμένους τις. Εκνευρισμένη και φανερά ενοχλημένη ακλούθησε τον πατερά της.

Στο γραφείο μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα.

Αγγελική: <<Μητέρα πότε γύρισες από το ταξίδι σου ? Γιατί δεν σε είδα στη γιορτή? Τι συμβαίνει?>>

Μητέρα: <<Αγγελική γλυκιά μου δεν είμαστε οι γονείς σου.>>

Αγγελική: <<Τι??????Δεν το πιστεύω, δεν είναι αλήθεια .Γιατί καταστρέφεται την ποιο όμορφη μέρα τις ζωής μου? >>Τα μάγουλα της έγιναν κατακόκκινα και τα μάτια της άστραφταν από θυμό και οργή. Όμως από πείσμα και μόνο υπέβαλε τον εαυτό της να ηρεμίσει γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά σοβαρή.

Οι γονείς τις δεν είχαν λόγο να τις πουν ψέματα? Γιατί να τις το πουν τώρα? Το μυαλό της έμοιαζε με ένα ηφαίστειο ενεργό αναβλύζοντας καυτά ερωτήματα.

Μητέρα: <<Αγγελική πρέπει να καταλάβεις, ξέρουμε πως έχεις απορίες όμως πρέπει να βιαστείς.>> Η χροιά της φωνής της έβγαζε ένα πνιχτό λυγμό.

Πατέρας: <<Πάρε αυτό το γράμμα , διαβασέτο όταν φτάσεις. Πρέπει να φύγεις σήμερα κιόλας από εδώ.>>

Πέτρος: << Γιατί να φύγει τι έκανε, τι συμβαίνει και ο αρραβώνας?>>

Πατέρας:<< Πέτρο ξέρουμε ότι δεν αγαπάς πραγματικά την Αγγελική και ότι ο λόγος που το κάνεις είναι για να ξεχρεώσεις τα δάνεια των γονιών σου. Δεν θα σε ένοιαζε ο αρραβώνας αλλά θα στεκόσουν δίπλα της τώρα που θα φύγει χωρίς λεφτά και χωρίς εμάς. Μόνοι σε ένα τέτοιο ταξίδι.>>

Η Αγγελική σπάει τη σιωπή της.

Αγγελική: << Τι λέτε ο Πέτρος με αγαπάει και τι είναι αυτά ότι θα φύγω χωρίς λεφτά, χωρίς κανέναν. Δεν καταλαβαίνω. Πέτρο δεν θα μας υπερασπιστείς?>>

Πέτρος: << Λυπάμαι πρέπει να φύγω..>>Είπε κοφτά .Σκυμμένος κατευθυνόταν προς την πόρτα.

Αγγελική: << Τι κάνεις που νομίζεις ότι πηγαίνεις? Νομίζεις ότι με ένα λυπάμαι ότι ξεμπερδέψεις θέλω εξηγήσεις και τις θέλω τώρα.>>

Ο Πέτρος σαν να μην άκουγε την εξοργισμένη φωνή της Αγγελικής έφυγε κλείνοντας ξανά την πόρτα πίσω του.

Αγγελική: <<Τι συμβαίνει?>>

Μητέρα: <<Λυπόμαστε πάρα πολύ ,το ξέρεις ότι σε αγαπάμε και ότι πάντα θα είσαι το αγγελάκι μας όμως πρέπει να φύγεις ,πάρε το αυτοκίνητο σου για το αεροδρόμιο ορίστε τα εισιτήρια. Πρόσεχε το γράμμα.>>

Αγγελική: << Δεν φεύγω όχι χωρίς εξηγήσεις ,όχι έτσι.>>

Πατέρας: <<Οδήγησε την στο αυτοκίνητο της.>> Έδωσε ο πατέρας την εντολή στον μπάτλερ που ήταν εδώ και ώρα στο δωμάτιο .

Αγγελική: << Όχι, όχι φώναζε κλαίγοντας….>>

Μέρες μετά

Νοσοκομείο

Ο γιατρός έγνεψε στη νοσοκόμα να έρθει κοντά του.

Γιατρός: <<Μοιάζει να κοιμάται τόσο γαλήνια?>>

Έδειξε το κρεβάτι όπου ήταν ένα καχεκτικό, με γάζες τυλιγμένο στο σώμα πλάσμα όπου το πρόσωπο του είχε το χρώμα της άσπρης στάχτης. Έμοιαζε νεκρό.

Η νοσοκόμα αποκρίθηκε κοιτώντας με λύπηση το πλάσμα .

<<Δεν νομίζω να αντέξει γιατρέ.>>

Γιατρός: <<Άντεξε ένα τέτοιο ατύχημα, και δεν θα αντέξει τώρα. Κρίμα είναι τόσο νέα και τόσο άτυχη. Σαν την ωραία κοιμωμένη.>> Είπε με τόση τρυφερότητα

Νοσοκόμα: <<Η καημένη και δεν ξέρει καν πως και να ξυπνήσει κάνεις δικός τις δεν έχει μείνει. Οι γονείς πέθαναν δυο μέρες μετά το δικό της ατύχημα. Το έγραψαν και οι εφημερίδες. Έγινε μεγάλο θέμα για αυτήν την τραγωδία. Ξέρεται αν έχει άλλους συγγενείς?>>

Γιατρός: <<Δεν είμαι σίγουρος, πάντως κάθε μηνά λαμβάνει το νοσοκομείο μια επιταγή για τα έξοδα της.>>

Νοσοκόμα: <<Τι λυπηρό για το κορίτσι.>>

Γιατρός: <<Είναι μια από τις πολλές λυπηρές ιστορίες δυστυχώς θα υπάρξουν και άλλες αλλά έτσι είναι η ζωή και για αυτό είναι πολύτιμη.>>

Η νοσοκόμα συμφώνησε με την απάντηση του γιατρού .χωρίς να μιλήσει.

Ο γιατρός έφυγε ζητώντας από τη νοσοκόμα να τον ακολουθήσει.

Ώρες μετά

Μονόλογος Αγγελικής

Ξύπνησα τόσο δύσκολο να το πιστέψουν πολλοί ακόμα και ο γιατρός ακόμα και εγώ. Το τελευταίο που θυμάμαι είναι να με πλησιάζει ένα αυτοκίνητο γρήγορα, εγώ από το θυμό που είχα ήθελα να ξεσπάσω και άρχισα επιταχύνω σε μια στροφή είδα ένα άλλο αυτοκίνητο. Αποφάσισα να κόψω έτσι ώστε να σκεφτώ όλα όσα συνέβησαν και να ρίξω άλλη μια μάτια στα εισιτήρια που μου έδωσαν. Έτσι έκοψα και κάθισα πίσω από το αυτοκίνητο που συνάντησα στη στροφή. Είδα πάλη εκείνο το αυτοκίνητο που ήθελε να με περάσει, όμως έκοψε. Σκέφτηκα πως και αυτός θα είχε λόγους σαν και εμένα και για αυτό έτρεχε. Φτάνουμε στην τελευταία στροφή μετά ακλουθούσε μια ευθεία μέχρι το αεροδρόμιο. Ξαφνικά πάνω στη στροφή αυτό το αυτοκίνητο προσπαθεί να με περάσει ακουμπάει η άκρη του μπροστινού προφυλακτήρα στην γωνία του δικού μου πίσω αναγκάζοντας έτσι το αυτοκίνητο μου να περιστρέφετε σαν σβούρα. Μετά δεν θυμάμαι τίποτα.

Όμως όλο αυτό τον καιρό που κοιμόμουν ήξερα πως έπρεπε να ζήσω ακόμα και αν το μου είναι δύσκολο να το πιστέψω ακόμα. Πρέπει να βρω απαντήσεις .Μέσα στο θολωμένο ακόμα από τον ύπνο ,τον πόνο και τα φάρμακα μυαλό ξεπήδησε η σκέψη του γράμματος. Πρέπει να το βρω ,πρέπει να το διαβάσω αυτό είναι η αίτια για όλα. Όμως γιατί δεν έχουν έρθει οι γονείς μου να με δουν μπορεί να μην είναι πραγματικοί αλλά είπαν ότι με αγαπάνε ήταν ψέματα . Όλη έχουν καταρρεύσει γύρο μου έχω κάνει και συνέβησαν όλα αυτά. Όσες φορές και να πω λυπάμαι ή συγγνώμη. Δεν αλλάζει πρέπει να μάθω να βασίζομαι στον εαυτό μου. Από εδώ και περά είμαι μονή.

Μερικοί μήνες μετά

Έξω από την πόρτα του συμβουλευτικού κέντρου.

Εδώ θα με βοηθήσουν ,τη χρίζομαι αυτή τη βοήθεια ,νιώθω τόσο μονή, ίσως εδώ βρω απαντήσεις ,ίσως βρω ανθρώπους με χειρότερα προβλήματα.

Ανοίγω την πόρτα βλέπω άλλους 6 ανθρώπους. Τότε βρίσκω την χαμένη μου περηφάνια . Ανυπομονώ να πω την ιστορία μου και για το λόγο που είμαι εδώ. Γιατί ποιος άλλος από την απόλυτη ευτυχία φτάνει ξανά στην αρχή χωρίς να ξέρει ποιος είναι έχοντας μονό ας το πούμε κατάθλιψη. Μόνο εγώ.

Η Μαρίνα κοίταξε αγχωμένη το ρολόι της. Ήταν ήδη περασμένες οχτώ. «Γαμώτο, πάλι θ’αργήσω» σκέφτηκε φωναχτά. Κοίταξε πάλι το κρεβάτι που μόλις είχε στρώσει. Βιαστικά βγαίνει από το δωμάτιο της, αρπάζει την τσάντα και τα κλειδιά της και κάνει να ανοίξει την πόρτα. Κοκαλώνει εκεί, κοιτάζει ξανά το ρολόι της. Κλείνει την πόρτα και τρέχοντας μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα. Ξεστρώνει το κρεβάτι και το στρώνει πάλι από την αρχή. «Ωραία, τώρα είναι εντάξει» . Ξανά στην εξώπορτα. Παίρνει τα πράγματα της και βγαίνει από το διαμέρισμα αποφασιστικά. Μπαίνει στο ασανσέρ και πατάει το κουμπί για το ισόγειο. Ρίχνει μια ματιά στον καθρέφτη. «Την πόρτα την κλείδωσα; Την κλείδωσα» Το ασανσέρ φτάνει στο ισόγειο. Η Μαρίνα ανοίγει την πόρτα για να βγει. Την ξανακλείνει και πατάει το κουμπί για τον τρίτο όροφο. Είναι οκτώμισι. Τρέχοντας βγαίνει από το ασανσέρ με τα κλειδιά στο χέρι και ξεκλειδώνει την πόρτα της. Ξανακλειδώνει χωρίς να ανοίξει την πόρτα και φεύγει πάλι τρέχοντας ,αυτή τη φορά από τις σκάλες. Λίγο πριν φτάσει στον πρώτο κοντοστέκεται. «Την πόρτα την κλείδωσα; Γαμωτο!»

Είναι εννιά και είκοσι όταν φτάνει επιτέλους στο γραφείο της . Τακτοποιεί προσεκτικά την τσάντα της και βγάζει από μέσα τα απολυμαντικά της μαντηλάκια. Αρχίζει να καθαρίζει επιμελώς το γραφείο της. Είναι τόσο απορροφημένη που δεν καταλαβαίνει πως ο προϊστάμενος της στέκεται από πάνω της.

«Δεσποινίς Χρήστου, μπορώ να σας δω για λίγο στο γραφείο μου;»

«Καλημέρα κύριε Παππά, βεβαίως να τελειώσω λίγο εδώ..»

«Τώρα δεσποινίς!»

Η Μαρίνα τακτοποιεί απρόθυμα τα μαντηλάκια πάνω στο γραφείο της και ακολουθεί τον προϊστάμενο στο γραφείο του. Εκείνος της δείχνει μια καρέκλα και της κάνει νόημα να καθίσει.

«Λοιπόν, θα μπω απευθείας στο θέμα. Τον τελευταίο καιρό η απόδοση σας έχει μειωθεί αισθητά. Καθυστερείτε καθημερινά να έρθετε στο γραφείο, η δουλειά σας έχει μείνει πίσω και έχουμε κάποια παράπονα από συναδέλφους σας για.αλλόκοτη συμπεριφορά.»

«Κύριε Παππά, εγώ.»

Ο προϊστάμενος την σταματά με μια κίνηση του χεριού του. «Δεσποινίς Χρήστου, θα μπορούσα να παραβλέψω κάποια πράγματα, όταν όμως δεν εμφανιστήκατε καν στο ραντεβού σας με τον κύριο Οικονόμου, έναν από τους καλύτερους μας πελάτες το ποτήρι ξεχείλισε»

«Να σας εξηγήσω. Μου έτυχε κάτι απρόβλεπτο και δεν..»

«Λυπάμαι, δεσποινίς αλλά η συνεργασία μας έληξε. Περάστε από το λογιστήριο για να κανονίσετε τα της αποζημίωσης σας»

Λίγο αργότερα η Μαρίνα κάθεται σε ένα καφέ με την κολλητή της την Έλενα. Τα μάτια της είναι κλαμένα.

«Και τι να του έλεγα; Πως το γραφείο του Οικονόμου είναι στον έβδομο όροφο κι εγώ φοβάμαι το νούμερο επτά; Θα με πέρναγε για τρελή, που μάλλον είμαι δηλαδή»

Η Έλενα της πιάνει τρυφερά το χέρι αλλά η Μαρίνα το τραβάει απότομα. Βγάζει τα μαντηλάκια της κι αρχίζει να τρίβει τα χέρια της .

«Συγνώμη, είδες; Έχω αρχίσει και τα χάνω. Βλέπω παντού μικρόβια, πλένομαι 15 φορές την ημέρα, στρώνω το κρεβάτι μου άλλες τόσες. Τρέμω οτιδήποτε έχει να κάνει με το νούμερο επτά και φοβάμαι πως άφησα την πόρτα ξεκλείδωτη και το σίδερο στην πρίζα»

«Βρε κοριτσάκι μου, απλά πρέπει να δεις κάποιον ειδικό. Να αντιμετωπίσεις τις φοβίες σου. Να δεις από πού προέρχονται»

«Να πάω σε τρελογιατρό εννοείς; Αποκλείεται!»

«Μαρινάκι, έψαξα λίγο στο διαδίκτυο. Τα συμπτώματα που έχεις είναι κοινά σε ανθρώπους με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή.»

«Ιδεοτι; Ωραία, πάσχω από κάτι που δεν μπορώ καν να προφέρω. Τι θα κάνω;»

Η Έλενα βγάζει ένα φυλλάδιο από την τσάντα της.

«Μια φίλη μου πήγαινε σε αυτό το κέντρο. Μου έχει πει τα καλύτερα. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα πας. Εντάξει;»

Η Μαρίνα κοιτάζει το φυλλάδιο καχύποπτα. Το σκουπίζει με το μαντηλάκι πριν το πάρει στα χέρια της.

«Εντάξει. Αρκεί να μου υποσχεθείς πως αν με κλείσουν στο Δαφνί θα έρχεσαι να με βλέπεις.»

«Στο υπόσχομαι. Τρελόγκα»

Η Μαρίνα φτάνει έξω από το κέντρο συμβουλευτικής. Διστάζει για λίγο αλλά ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα. Στην αίθουσα αναμονής βρίσκονται ήδη άλλοι έξι άνθρωποι. Η Μαρίνα πανικοβάλλεται.

«Χριστέ μου, είμαι η Έβδομη»